Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy B. A. wystąpił o zwolnienie od kosztów sądowych. W treści formularza podał, że mieszka samotnie i nie posiada żadnego majątku poza budynkiem w budowie oraz nieruchomością gruntową, na której budynek ów jest usytuowany. Jedynym źródłem utrzymania się wnioskodawcy jest świadczenie emerytalne w wysokości 1300 zł netto miesięcznie.
Pismem z dnia 10 kwietnia 2015 r. referendarz sądowy zobowiązał wnioskodawcę do uprawdopodobnienia okoliczności podniesionych we wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez:
- - udokumentowanie wysokości wydatków związanych z utrzymaniem się, tj. opłat za energię elektryczną, dostawy wody, odbiór śmieci, usługi telekomunikacyjne, wykup lekarstw itp.,
- - przedłożenia dokumentów potwierdzających wysokość dochodów uzyskiwanych przez skarżącego z tytułu emerytury (np. kopii decyzji o waloryzacji tego świadczenia).
Wezwanie to pozostało bez odpowiedzi.
W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Ocena sytuacji materialnej skarżącego prowadzi do wniosku, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż zachodzą okoliczności wskazane w hipotezie przywołanego przepisu. Stąd też jego wniosek zasługiwał na uwzględnienie.
Badanie możliwości finansowych strony ubiegającej się o zwolnienie od kosztów sądowych dokonywane jest poprzez porównanie uzyskiwanego przez nią dochodu z wydatkami, które będzie zobowiązana ponieść w toczącym się postępowaniu sądowym. W realiach rozpoznawanej sprawy, pomimo braku tzw. dokumentów źródłowych nie znaleziono podstaw do zakwestionowania wiarygodności wniosku skarżącego. W oparciu o posiadane informacje stwierdzono, że rzeczywiście nie jest on w stanie samodzielnie ponieść tego rodzaju wydatku.
Co prawda wnioskodawca podał jedynie orientacyjną wysokość uzyskiwanego świadczenia emerytalnego – 1300 zł netto oraz dokonał zestawienia swoich wydatków ustalając ich wysokość na poziomie około 946 zł miesięcznie, jednakże nie znaleziono podstaw do zakwestionowania wysokości tych wydatków ani też celów, na jakie są ponoszone, wniosek strony uznano za zasadny, co z kolei oznacza, że skarżący został zwolniony z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w całości pomimo, że nie przedstawił dokumentów, o które był wzywany. Pod uwagę wzięto bowiem, że nawet przy niewielkich dochodach poczynił starania zmierzające do zabezpieczenia środków na pokrycie kosztów postępowania sądowego, opłacając wpis od skargi.
Wobec tego, działając na podstawie art. 258 §1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., w związku z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.