Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. skarżący w osobach Z. Z., E. S., A. S. oraz E. M. wnieśli skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. Nr [...] z dnia [...] r. znak: [...], na podstawie której zatwierdzono projekt zamienny jednostanowiskowej stacji [...] zbiornikowej auto-gaz, zlokalizowanej w miejscowości Z. przy ul. [...], dz. nr ewid. gruntów [...].
W piśmie z dnia [...] r. skarżący zwrócili się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji. W jego uzasadnieniu wskazali przede wszystkim, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków dla wielu mieszkańców wysokiego budynku mieszkalnego, z powodu zagrożenia pożarowego jakie stwarza działająca w bliskiej odległości od tego budynku stacja auto-gaz. Wniosek ten został uzupełniony przez skarżącego Z. Z. pismem z dnia [...]r., a następnie pismami z dnia [...] i [...]r. Skarżący ten podniósł nadto, iż wykonanie decyzji organu I instancji stanowi niebezpieczeństwo także dla uczestników ruchu na drodze wojewódzkiej nr [...] w Z. z powodu zagrożenia pożarowego jakie stwarza stacja auto-gaz podczas przepompowywania ciekłego gazu z bardzo dużych cystern drogowych do zbiorników stacji, szczególnie z jednoczesnym tankowaniem gazu do pojazdów klientów na tej stacji.
Odpis wniosku o wstrzymanie wykonania doręczono pozostałym stronom postępowania wraz z pouczeniem o możliwości ustosunkowania się do przedmiotowego wniosku w terminie 7 dni. Do dnia wydania niniejszego postanowienia organ nie ustosunkowała się do przedmiotowego wniosku. W piśmie z dnia [...]r. uczestnik postępowania G. K. oświadczył, iż nie istnieje żadne zagrożenie, na które wskazują skarżący. Nadto podnosi, iż uzupełnienie gazu odbywa się zgodnie z przepisami prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...]r., a więc decyzji organu I instancji. Decyzji tej nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, stąd też jej wykonanie winno nastąpić dopiero z datą wydania decyzji organu odwoławczego. Zatem przedmiotem orzeczenia Sądu w trybie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., należało uczynić decyzję ostateczną, a więc decyzję organu II Instancji.
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 powołanej ustawy sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, co oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niewskazanie we wniosku okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd.
Rozpoznając wniosek w zakresie przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie skarżący nie wskazali żadnych okoliczności, których wystąpienie przemawiałoby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Co więcej, nie przybliżyli też żadnej przesłanki, o której mowa w przywołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., tzn. nie wykazali, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby skutek w postaci groźby wyrządzenia skarżącym znacznej szkody, nadto zaś, że powstałe skutki byłyby trudne do odwrócenia.
W ocenie Sądu w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, że objęta postępowaniem stacja powoduje zagrożenia o jakich mowa we wniosku skarżących i w dalszych ich pismach. Nie może natomiast budzić zdaniem Sądu wątpliwości, że zagrożeń tych nie może spowodować wykonanie zaskarżonej decyzji. Należy bowiem mieć na uwadze, że decyzją tą zatwierdzono jedynie projekt zamienny, czyli dokumentację, zgodnie z którą stacja powinna odpowiadać obowiązującym przepisom. Z decyzji tej nie wynika zatem upoważnienie do eksploatacji stacji. Świadczy chociażby o tym fakt, iż organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego obiektu.
Podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogły stanowić również sformułowane we wniosku zarzuty w zakresie wydania tej decyzji z naruszeniem powołanych tam przepisów prawa. Na tym etapie postępowania Sąd nie jest bowiem upoważniony do rozstrzygania tej kwestii i z tego też względu nie może ona stanowić co do zasady podstawy uwzględnienia wniosku o wstrzymanie.
Także biorąc pod rozwagę okoliczności nie powołane przez skarżących, a rozważane przez Sąd z urzędu, nie da się wskazać ewentualnych niebezpieczeństw o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., uzasadniających dopuszczalność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W związku powyższym wniosek skarżących podlegał oddaleniu przy uwzględnieniu treści art. 61 § 3 i § 5 omawianej ustawy.