Uzasadnienie
Po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł, M. A., na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie fachowego pełnomocnika (adwokata lub radcy prawnego z urzędu). W treści formularza wskazał, że zamieszkuje samotnie w lokalu o pow. 32,16 m2, nie posiada żadnego majątku, w tym oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości powyżej 3.000 zł. Jedynym źródłem utrzymania się skarżącego jest dochód z tytułu umowy o pracę uzyskiwany w kwocie 840 zł brutto miesięcznie. Ze wskazanej kwoty skarżący pokrywa bieżące koszty utrzymania (czynsz za mieszkanie, opłaty za media) oraz realizuje obowiązek alimentacyjny. Okoliczności te znalazły potwierdzenie w nadesłanych przez stronę dokumentach
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).
Przedmiotem badania przy analizie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest całokształt okoliczności związanych z sytuacją materialną wnioskodawcy.
Oceniając złożony wniosek z uwzględnieniem przywołanych wyżej regulacji uznano, że zasługuje on na uwzględnienie. Do takiej konstatacji prowadzi przede wszystkim fakt, że skarżący dysponuje źródłem utrzymania w postaci wynagrodzenia za pracę (umowa zawarta na czas nieoznaczony) w wysokości 875 zł brutto miesięcznie. Z tej kwoty, poza bieżącymi kosztami utrzymania, skarżący pokrywa zobowiązanie alimentacyjne względem córki w wysokości 360 zł miesięcznie. W opisywanych realiach do dyspozycji strony pozostają środki pozwalające na zaspokojenie elementarnych potrzeb egzystencjalnych, co oznacza, że niepodobna oczekiwać iż wnioskodawca będzie w stanie samodzielnie opłacić koszty sądowe oraz we własnym zakresie skorzystać z usług fachowego pełnomocnika.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.