Uzasadnienie
Skarżący, na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. Z treści formularza wynika, że wraz z żoną i trójką dzieci zamieszkuje w budynku mieszkalnym o pow. 150 m2, a w skład jego majątku wchodzi również lokal mieszkalny o pow. 100 m2 oraz należąca do jego małżonki nieruchomość gruntowa o pow. 35 arów. Skarżący zadeklarował, że dysponuje oszczędnościami w wysokości 8.000 zł oraz samochodem marki [...] o wartości około 20.000, stanowiącym własność jego żony. Wyjaśnił, że znajduje się w złej sytuacji finansowej, spowodowanej kosztami opieki nad dziećmi oraz wsparciem finansowym udzielanym rodzicom. Podkreślił, że ponosi wysokie koszty uzyskania dochodu oraz spłaca zaciągnięty kredyt hipoteczny.
Z udzielonych informacji wynika, że źródłem utrzymania się skarżącego jest dochód ze stosunku pracy uzyskiwany przezeń w kwocie 9500 zł brutto miesięcznie. Na wezwanie referendarza sądowego skarżący nadesłał dokumenty wykazujące wysokość uzyskiwanego wynagrodzenia, oświadczając zarazem, że jego małżonka nie ma zatrudnienia i nie jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna. Wyjaśnił również, że lokal mieszkalny, o którym wspomniał we wniosku jest wykorzystywany na cele mieszkaniowe. Oprócz tego nadesłał również rachunki za media.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U.z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Przedmiotem badania przy analizie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest całokształt okoliczności związanych z sytuacją materialną wnioskodawcy.
W realiach rozpoznawanej sprawy powołane przez stronę okoliczności nie dają podstaw do przyjęcia, że sytuacja materialna rodziny S. H. wyklucza poniesienie kosztów sądowych.
W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że miesięczny dochód w pięcioosobowej rodzinie wnioskodawcy wynosi 6652 zł netto. Bieżące wydatki, których wysokość określono w oparciu o nadesłane przez stronę, częściowo czytelne dokumenty to kwota około 1200 – 1300 zł obejmująca spłatę raty zaciągniętego kredytu hipotecznego, koszty dostaw wody, gazu i energii elektrycznej. Wobec tego do dyspozycji rodziny skarżącego pozostaje co miesiąc około 5500 zł. Wnioskodawca nie uprawdopodobnił przy tym w żaden sposób w jakiej formie i w jakim rozmiarze udziela wsparcia rodzicom. Co do kosztów opieki nad dziećmi – nie przedstawił żadnego dowodu na to, że są one wyższe od przeciętnych i nie wskazał nawet orientacyjnej kwoty przeznaczanej co miesiąc na ten cel.
Co więcej, nie powołał również żadnej okoliczności dla której jego małżonka nie jest w stanie podjąć zatrudnienia i zwiększyć dochodów rodziny. Nadto zauważyć trzeba, że skarżący dysponuje domem, dużym lokalem mieszkalnym (nie wiadomo przez kogo wykorzystywanym – wnioskodawca podał jedynie, że jest on wykorzystywany na cele mieszkalne). Jego małżonka jest z kolei właścicielką sporej nieruchomości gruntowej. Trudno więc uznać, że rodzina posiadająca tego rodzaju składniki majątkowe znajduje się w trudnym położeniu materialnym, co ewentualnie uzasadniałoby przyznanie prawa pomocy.
Na koniec wskazać trzeba, że na rachunku bankowym skarżącego zgromadzono środki w wysokości 8.000 zł, co z powodzeniem pozwala na opłacenie kosztów sądowych zwłaszcza, że na obecnym etapie postępowania sprowadzają się one do wpisu od skargi w wysokości 200 zł, którą to kwotę wnioskodawca jest w stanie uiścić bez uszczerbku w utrzymaniu swojej rodziny.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.