Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie grzywny.w celu przymuszenia wykonania rozbiórki obiektu budowlanego, R. F. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz wszystkich wydanych wcześniej aktów administracyjnych w postępowaniu w sprawie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego. Wniosek ten uzasadniła również w piśmie z dnia 7 listopada 2012 r. Skarżąca podniosła przede wszystkim, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia przez Sąd doprowadzi do powstania bardzo negatywnych i trudnych do odwrócenia skutków finansowych, narazi bowiem skarżącą oraz jej rodzinę na niepowetowane straty i spowoduje drastyczne pogorszenie ich sytuacji materialnej. W chwili obecnej skarżąca nie dysponuje bowiem kwotami, o wpłacenie których jest monitowana. Ponadto kara została jej zdaniem nałożona niesłusznie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, co oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niewskazanie we wniosku okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2006 r., s. 189).
Rozpoznając wniosek w zakresie przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Skarżąca nie wykazała bowiem, że wykonanie zaskarżonego postanowienia mogłoby spowodować skutki, o których mowa we wskazanym przepisie. Nie wynika to również z okoliczności i charakteru sprawy. Przesłanką wstrzymania wykonania orzeczenia jest ocena zmiany sytuacji skarżącej na skutek wykonania zaskarżonego aktu. Tymczasem pogorszenie sytuacji finansowej strony spowodowane wykonaniem zaskarżonego postanowienia nie stanowi w świetle art. 61 § 3 P.p.s.a przesłanki do jego wstrzymania (vide: postanowienie NSA z dnia 8 maja 2012 r., sygn. akt II OZ 344/12). Przede wszystkim wskazać należy, że skarżąca własnym działaniem mogła uniknąć i nadal może uniknąć uiszczenia nałożonej grzywny. W myśl bowiem art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj.: Dz. U. 2005, Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu.
Tym samym wystarczającym jest aby skarżąca wykonała nałożony na nią ostateczną decyzją obowiązek dokonania rozbiórki samowolnie wykonanego obiektu jeszcze przed uiszczeniem bądź ściągnięciem grzywny, wówczas nie poniesie negatywnych konsekwencji finansowych w postaci konieczności dodatkowego uiszczenia grzywny. Stosownie do art. 126 powołanej ustawy nawet w razie uiszczenia bądź ściągnięcia grzywny w uzasadnionych przypadkach na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, może ona być zwrócona w wysokości 75 % lub w całości. Podkreślić w tym miejscu należy, iż istotą i funkcją grzywny w celu przymuszenia jest stan ekonomicznego zagrożenia, które ma skłonić stronę, w celu uniknięcia go, do wykonania nałożonego ostateczną decyzją obowiązku, od którego wykonania uporczywie się uchyla.
Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności, których wystąpienie przemawiałoby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia, nie wykazał zaistnienia przesłanek o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Dolegliwość finansowa związana z obowiązkiem uiszczenia objętej postępowaniem grzywny stanowi istotę zastosowania tego środka przymusu w postępowaniu egzekucyjnym i tym samym nie może przesądzać sama przez się o ziszczeniu się przesłanek o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia nie może natomiast stanowić zarzut skarżącej, że kara została nałożona na nią niesłusznie. Na tym etapie postępowania Sąd nie jest bowiem upoważniony do rozstrzygania tej kwestii.
Na koniec wskazać trzeba, że przedmiotowy wniosek Sąd może rozpoznawać wyłącznie w odniesieniu do zaskarżonego postanowienia dotyczącego nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Brak jest natomiast podstaw do badania przesłanek wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek wykonania rozbiórki obiektu budowlanego. Decyzja ta bowiem nie pozostaje w granicach sprawy objętej rozpoznawaną skargą.
Mając na względzie powyższe, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia należało oddalić w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.