Uzasadnienie
Pismem z dnia 18 września 2020 r. S.K. (dalej jako: skarżąca) złożyła skargę na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...]r. nr [...], którą organ ten odmówił zmiany w trybie art. 154 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. 2017, poz. 1257 ze zm.) ostatecznej decyzji Wojewody Śląskiego z [...]r. nr [...], w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza granicami kraju.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że prawomocnym postanowieniem z dnia 4 stycznia 2019 r., sygn. akt: I SA/Wa 1844/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę skarżącej na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] r., nr [...], utrzymującą w mocy w/w decyzję Wojewody Śląskiego, a zatem sprawa została już prawomocnie osądzona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm. – zwana dalej: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, której wniesienie jest niedopuszczalne.
W rozpatrywanej sprawie zaskarżona decyzja jest decyzją pierwszoinstancyjną, od której stronie przysługiwała możliwość wniesienia odwołania, z której to możliwości zresztą strona skorzystała. Wynika stąd, że skargę do sądu administracyjnego można było wnieść od decyzji wydanej przez organ drugiej instancji, po rozpatrzeniu środka zaskarżenia od decyzji pierwszoinstancyjnej. To zaś powoduje, że skarga na wyżej wymienioną decyzję Wojewody Śląskiego jest niedopuszczalna.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.