Uzasadnienie
Decyzją z dnia 30 maja 2022 r., nr [...] Burmistrz C., po rozpatrzeniu wniosku K. L. (inwestor, skarżący) odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym przy ul. [...] w C., na nieruchomości oznaczonej jako działka nr 1.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że inwestor wniósł o ustalenie warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego o wysokości od 12- 18,6 m, od pięciu do sześciu kondygnacji nadziemnych. Tymczasem z przeprowadzonej analizy urbanistycznej wynika, że w obszarze analizy występują budynki jedno, dwu, trzy, cztero i pięciokondygnacyjne, przy czym przeważają budynki dwukondygnacyjne o wysokości około 7-9 m. Budynki mieszkalne wielorodzinne to budynki trzykondygnacyjne i czterokondygnacyjne o maksymalnej wysokości 12,5 m. Organ dodał przy tym, że co prawda na sąsiedniej działce nr 2 od strony wschodniej znajduje się budynek pięciokondygnacyjny o wysokości około 18 m. Jednak jego funkcja jest odmienna od wnioskowanej, gdyż są to usługi komercyjne tj. hotel. Po stronie zachodniej na działce nr 3 znajduje się budynek dwukondygnacyjny o wysokości około 7,5 m o funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej.
Według organu I instancji planowana inwestycja nie może kontynuować wysokości tylko jednego obiektu (o wysokości 18 m), ani tym bardziej ją przekroczyć. Wysokość planowanego budynku winna wynosić od trzech do czterech kondygnacji i maksymalnie 12,5 m. Stanowi to uśrednienie wysokości budynków sąsiednich i odpowiada wysokościom budynków mieszkalnych wielorodzinnych, znajdujących się w obszarze analizy.
W odniesieniu zaś do pozostałych parametrów inwestycji organ stwierdził ich zgodność z wynikami analizy urbanistycznej.
Inwestor wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Zarzucił, że interpretacja "dobrego sąsiedztwa" dokonana przez organ I instancji jest błędna. Na działce sąsiedniej w odległości około 8-12 m znajduje się budynek o gabarycie i wyglądzie klasycznej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, a jego proporcje, wysokość, układ okien i charakter są tożsame z planowaną przez wnioskodawcę funkcją. Budynek sąsiedni ma wysokość około 18,6 m, długość około 41 m i szerokość około 12 m. W kontynuacji pierzei ul. [...] inwestor przewiduje zabudowę o tym samym charakterze i funkcji, co bezpośrednio przyległy budynek. W przypadku gdyby okazało się, że budynek sąsiedni ma inną wysokość, to wysokość planowanego budynku zostanie dostosowana.
Odwołanie nie przyniosło jednak oczekiwanego przez inwestora skutku, gdyż zaskarżoną obecnie decyzją z dnia 2 sierpnia 2022 r. nr SKO.II/426/73/2022, działając m.in. na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 503, dalej w skrócie u.p.z.p.), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. nr 164, poz. 1588, dalej zwanego Rozporządzeniem), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r. nr 163, poz. 1589) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu Kolegium nakreśliło przebieg dotychczasowego postępowania oraz przybliżyło podstawę normatywną podjętego przez organ I instancji rozstrzygnięcia. Stwierdziło, że obszar analizy urbanistycznej wyznaczono prawidłowo w odległości nie mniejszej niż trzykrotność szerokości frontu terenu inwestycji, wynoszącego 43 m, co dało promień obszaru analizy wynoszący 129 m.
Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, wedle którego według przeprowadzonej analizy ilość kondygnacji planowanego budynku może wynosić od trzech do pięciu kondygnacji, a wysokość maksymalnie do 12,5 m. Wskaźniki te stanowią uśrednione wysokości budynków sąsiednich i odpowiadają wysokości budynków mieszkalnych wielorodzinnych znajdujących się w obszarze analizowanym. Wysokość do 12,5 m została ustalona zgodnie z przepisami § 7 ust. 1 i 2 Rozporządzenia, z którego wynika, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wyznacza się jako przedłużenie tej krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich.
Kolegium zaakcentowało, że zasada dobrego sąsiedztwa nie oznacza bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy występującej w obszarze analizowanym, ale przy ustalaniu warunków nowej zabudowy dostosować ją należy do cech i parametrów architektonicznych i urbanistycznych wyznaczonych przez stan dotychczasowej zabudowy tego samego rodzaju np. wielorodzinnej, uwzględniając wymogi ładu przestrzennego.
Inwestor, działając przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł skargę na powyższą decyzję Kolegium. W skardze zarzucono naruszenie:
- - art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię, skutkującą uznaniem, iż planowana inwestycja nie spełnia warunku zachowania zasady tzw. "dobrego sąsiedztwa",
- - § 7 ust. 1 Rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy błędną wykładnię, skutkującą wyznaczeniem górnej krawędzi elewacji frontowej na podstawie wysokości nie zabudowy działek sąsiednich, jak wymaga ten przepis, lecz zabudowy działek znajdujących się w większym oddaleniu,
- - § 7 ust. 3 Rozporządzenia poprzez jego niezasadne zastosowanie, podczas gdy w sąsiedztwie działki znajduje się tylko jeden budynek, z drugiej strony z przedmiotową działką sąsiaduje działka pusta, brak jest więc możliwości wyliczenia średniej wysokości.
Ponadto zarzucono naruszenie art. 7b k.p.a. poprzez nie wzięcie pod uwagę interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz art. 8 k.p.a. poprzez niezachowanie zasady postępowania budzącego zaufanie i kierowania się zasadami proporcjonalności i równego traktowania.
W związku z podniesionymi zarzutami skarżący domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów oraz wadliwość decyzji Kolegium.
Według skarżącego trudno zgodzić się, iż planowana inwestycja miałaby być sprzeczna z zastanym ładem przestrzennym i godzić w zasadę dobrego sąsiedztwa tylko dlatego, że choć jest zbieżna z gabarytami zabudowy działki położonej w bezpośrednim sąsiedztwie, to przewyższa zabudowania położone w dalszej odległości. Planowana inwestycja nie powinna być zestawiana z zabudową znajdującą się w dalszej odległości, przy pominięciu zabudowy bezpośrednio sąsiadującej. Wypełnienie zasady dobrego sąsiedztwa nadto nie może sprowadzać się jedynie do matematycznego wyliczenia średniej poszczególnych parametrów zabudowy (których organ I instancji nawet nie podał lecz posłużył takim sformułowaniem jak "przeważają").
Ponadto według skarżącego brak jest też możliwości zastosowania przepisu § 7 ust. 3 Rozporządzenia, ze względu na brak drugiego budynku, który tworzyłby uskok w zakresie wysokości górnej krawędzi elewacji w stosunku do istniejącego budynku pięciokondygnacyjnego Nie ma więc możliwości wyliczenia średniej wysokości. Branie pod uwagę dalej położonych budynków jest natomiast sprzeczne z przepisem § 7 Rozporządzenia.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie zarzuty podniesione w skardze okazały się zasadne.
Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167, t.j. ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2022 r., poz. 329, t.j. ze zm. dalej "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Przeprowadzone, w określonych wyżej ramach, badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wykazało, że są one dotknięte uchybieniami, uzasadniającymi ich wzruszenie.
Zgodnie z art. 59 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie: t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm. – dalej w skrócie jak dotychczas: "u.p.z.p.") zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
Jednocześnie w świetle art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
- 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
- 2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
- 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
- 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
- 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Ustalenie przez właściwy organ administracji publicznej, czy wskazane powyżej warunki faktycznie zostały spełnione, wiąże się z koniecznością przeprowadzenia analizy urbanistycznej zgodnie z zasadami szczegółowo określonymi w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1588, dalej jak dotychczas "Rozporządzenie"). Podstawę wyznaczenia obszaru analizy urbanistycznej w realiach rozpoznawanej sprawy stanowił art. 61 ust. 5a u.p.z.p., przy czym sposób wyznaczenia tego obszaru nie stanowi przedmiotu sporu i nie budzi zastrzeżeń Sądu.
W realiach rozpoznawanej sprawy organy odmówiły uwzględnienia wniosku skarżącego o ustalenie warunków zabudowy dla opisanego wyżej zamierzenia inwestycyjnego. Powodem odmowy było niespełnienie wymogu zachowania tzw. zasady dobrego sąsiedztwa w odniesieniu do wysokości budynku, którego dotyczy zamiar inwestycyjny skarżącego. Według organu pozostałe wymogi, wynikające z tej zasady, zostały przez skarżącego spełnione i nie stanowią one przedmiotu sporu. Spór dotyczy wyłącznie tego, czy organ zasadnie odmówiły uwzględnienia wniosku skarżącego ze względu na wskazaną w tym wniosku wysokość planowanego budynku.
Jak wynika z treści znajdującego się w aktach sprawy wniosku skarżącego zabiega on ustalenie warunków zabudowy dla budynku, którego projektowana wysokość (wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej) wynosić ma od 12,6 m do 18,6 m. Według zaś organów wyniki przeprowadzonej analizy urbanistycznej wykluczają uwzględnienie w tym zakresie wniosku.
Ocena stanowiska, jakie w powyższym zakresie zajęły organy, wymaga sięgnięcia do § 7 Rozporządzenia. Jak stanowi § 7 ust. 1 wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich.
W kontekście tego przepisu istotnego znaczenia nabiera sposób rozumienia pojęcia "działki sąsiedniej". Pojęcie to ma znaczenie zdecydowanie odmienne od pojęcia obszaru analizowanego, którym prawodawca posłużył się w § 7 ust. 3 tego przepisu. Działką sąsiednią w rozumieniu § 7 ust. 1 Rozporządzenia nie będą więc wszystkie działki znajdujące się w obszarze analizowanym. Zwrócić przy tym należy, że w § 7 ust. 1 prawodawca posłużył się pojęciem "przedłużenia" krawędzi, co zdaniem Sądu wskazuje, że chodzi o kontynuację istniejącej wysokości zabudowy na działkach sąsiednich, za które należy uznać działki zabudowane położone możliwie najbliżej nieruchomości, wobec której mają być ustalone warunki zabudowy. Oznacza to, że w realiach rozpoznawanej sprawy należało wziąć pod uwagę zabudowaną działkę nr 2 (po wschodniej stronie) oraz zabudowaną działkę nr 3 (po zachodniej stronie). Wbrew stanowisku skarżącego nie można było tutaj brać pod uwagę działki nr 4 bezpośrednio graniczącej z działką objętą zamierzeniem inwestycyjnym.
Działka ta jest niezabudowana, co w realiach rozpoznawanej sprawy oznaczało konieczność uwzględnienia zabudowy na następnej działce nr 3, jako pierwszej zabudowanej działce najbliższej względem terenu planowanej inwestycji (od strony zachodniej). Bez znaczenia jest przy tym fakt, że ta zabudowana działka nie graniczy bezpośrednio z terenem objętym zamierzeniem inwestycyjnym skarżącego. Znajduje się ona bowiem w bliskim sąsiedztwie z terenem działki, której dotyczył wniosek inwestora, a według w § 7 ust. 1 Rozporządzenia pod uwagę należy brać działki znajdujące się właśnie w takim bliskim sąsiedztwie.
Uwzględnienie wysokość zabudowy istniejącej na działce nr 2 oraz działce nr 3 powoduje, że w sprawie zaistniały podstawy do rozważenia zastosowania § 7 ust. 3 Rozporządzenia. Przepis ten stanowi bowiem, że jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. Obligowało to organ do ustalenia średniej wysokość zabudowy w obszarze analizowanym. Jednak obowiązkowi temu organy nie sprostały, gdyż taka wielkość nie została wprost ustalona w ramach przeprowadzonej analizy urbanistycznej. Organy, powołując się na wyniki tej analizy, wskazały co prawda, że w obszarze analizy występują budynki jedno, dwu, trzy, cztero i pięciokondygnacyjne, przy czym przeważają budynki dwukondygnacyjne o wysokości około 7-9 m. Natomiast budynki mieszkalne wielorodzinne to budynki trzykondygnacyjne i czterokondygnacyjne o maksymalnej wysokości 12,5 m. W innym zaś miejscu organy stwierdziły, że ilość kondygnacji planowanego budynku powinna wynosić od trzech od czterech kondygnacji, a wysokość budynku maksymalnie powinna wynosić 12,5 m. Wyjaśniono przy tym, że stanowi to uśrednienie wysokości budynków sąsiednich i odpowiada wysokościom budynków mieszkalnych wielorodzinnych znajdujących się w obszarze analizy.
W ramach tych ustaleń organy nie dokonały jednak wyliczenia "średniej wielkości występującej na obszarze analizowanym". Stwierdzenie, że "przeważają budynki dwukondygnacyjne o wysokości około 7-9 m" nie może być bowiem uznane za wyliczenie średniej wysokości budynków w obszarze analizowanym. Podobnie za takie wyliczenie nie może być uznane przywołane przez organy "uśrednienie wysokości budynków sąsiednich". Zauważyć przy tym należy, że zarówno w analizie urbanistycznej, jak i w pozostałym zgromadzonym w toku postępowania administracyjnego materiale dowodowym brak jest wskazania wysokości poszczególnych budynków objętych zakresem przeprowadzonej analizy urbanistycznej (wskazano wysokość tylko niektórych budynków). Wszystkie dotychczas omówione braki powodują, że w ramach sprawowanej kontroli w oparciu o nadesłane przez organ odwoławczy akta administracyjne nie można jednoznacznie ocenić, czy treść § 7 ust. 3 Rozporządzenie nie pozwalała na ustalenie wysokości zabudowy zgodnie z wnioskiem w inwestora.
Przede wszystkim jednak organy nie wzięły pod uwagę treści § 7 ust. 4 Rozporządzenia, zgodnie z którym dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a u.p.z.p.. Sytuacja, w której ani treść § 7 ust. 1 ani treść § 7 ust. 3 Rozporządzenia nie pozwala na uwzględnienie wniosku inwestora, nie wystarcza jeszcze do tego, aby wydać decyzję odmowną. Organ rozpatrujący wniosek powinien bowiem rozważyć, czy w sprawie mógłby znaleźć zastosowanie wskazany powyżej § 7 ust. 4 Rozporządzenia
W realiach rozpoznawanej sprawy organy nie odniosły się do możliwości, jakie daje powyższy przepis. Zauważyć przy tym należy, że organy wykluczyły możliwość nawiązania do wysokości budynku znajdującego się na działce nr 2, akcentując, że jest to budynek o funkcji usługowej (hotelowej), a zatem odmiennej od funkcji planowanego przez inwestora budynku. Takiego podejścia, zadaniem Sądu, zaakceptować nie można. Przy ustalaniu wymogów dotyczących wysokości nowej zabudowy na gruncie przepisów u.p.z.p. oraz Rozporządzenia brak jest podstaw do zawężającej wykładni, sprowadzającej się do uwzględnienia wyłącznie tych budynków, których funkcja jest tożsama z funkcją wnioskowanego budynku. W szczególności wskazać należy, że w przepisach Rozporządzenia jest mowa w "istniejącej zabudowie" na działkach sąsiednich (§ 7), a nie "istniejącej zabudowie" o funkcji zgodnej z planowaną inwestycją (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 4 maja 2022 r. sygn. II SA/Po 725/21).
Ponadto dla zachowania ładu przestrzennego w rozumieniu art. 2 pkt 1 u.p.z.p. istotne są gabaryty (w tym m.in. wysokość), a nie przeznaczenie budynku. Tożsamość lub podobieństwo funkcji zabudowy jest zaś odrębną przesłanką, która podlega badaniu i analizie przed badaniem parametrów architektonicznych planowanej zabudowy (zob. wyrok NSA z 10 kwietnia 2018 r. sygn. II OSK 2582/17).
Według Kolegium wysokość 12,5 m oraz ilość kondygnacji od trzech do pięciu pozwala na zachowanie ładu przestrzennego na analizowanym obszarze, bez szkody dla budynków sąsiednich o niższej zabudowie. Natomiast a contrario wnioskowana, wyższa zabudowa na to nie pozwala. Jednak w ocenie Sądu stanowisko takie nie może być uznane za wystarczające do tego, aby w realiach rozpoznawanej sprawy uzasadnić odmowę uwzględnienia wniosku skarżącego. Przemawia za tym nie tylko sygnalizowany wcześniej w odniesieniu do parametru wysokości brak wskazania "średniej wielkości występującej na obszarze analizowanym", ale przede wszystkim to, że ze względu na przytoczoną powyżej treść § 7 ust. 4 Rozporządzenia niespełnienie wymogu wynikającego z §7 ust. 1 i § 7 ust. 3 nie zamyka jeszcze drogi do uwzględnienia wniosku inwestora. Istota regulacji prawnej zawartej w § 7 ust. 4 Rozporządzenia sprowadza się do tego, że dopuszczono nim możliwość wyznaczenia innej wysokości, niż ta która wynikałaby z § 7 ust. 1 i ust.
3. Tym samym wystarczającym argumentem do tego, aby nie wziąć pod rozwagę możliwości jakie daje § 7 ust. 4 nie może być wyłącznie oparcie się o treść ust 1 i ust. 3 tego przepisu. W realiach rozpoznawanej sprawy oznacza, to że organy przedwcześnie odmówiły uwzględnienia wniosku skarżącego.
Przestawione dotychczas nieprawidłowości nie zostały zauważone przez Kolegium, a wcześniej przez organ I instancji. Świadczy to o naruszeniu przez organy art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., przy czym naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
O kosztach postępowania obejmujących wpis sądowy w kwocie 500 zł wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego w osobie adwokata, tj. kwotę 480 zł, tj. czyli w kwocie 980 zł, rozstrzygnięto na wniosek skarżącego zgodnie z art. 200, art. 205 i art. 206 przywoływanej ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265).
Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji zastosuje się do wskazań, które wprost wynikają z przedstawionych powyżej rozważań Sądu, w tym przed wszystkim przeprowadzi ponownie analizę architektoniczno-urbanistyczną z uwzględnieniem stanowiska Sądu tj. ustali średnią wielkość, o której mowa w § 7 ust. 3 Rozporządzenia. Następnie organ rozważy możliwość uwzględnienia wniosku skarżącego w oparciu o § 7 ust. 4 Rozporządzenia, w szczególności, czy z punktu widzenia wymogów ładu przestrzennego możliwe jest nawiązanie do wysokości budynku na działce nr 2 (po wschodniej stronie), stanowiącego swoistą dominantę wysokościową na obszarze objętym analizą urbanistyczną. Zastrzec przy tym należy, że argumentem przeciwko takiemu nawiązaniu nie może być wyłącznie niespełnienie wymagań wynikających z § 7 ust. 1 i ust. 3 Rozporządzenia.
Ponadto nawiązaniu do wysokości budynku na tej działce nie stoi na przeszkodzie jego funkcja. Jako argument przemawiający za takim nawiązaniem należy natomiast uwzględnić okoliczność, że działka nr 4 bezpośrednio sąsiadująca z terenem inwestycji jest niezabudowana (chyba, że okoliczność ta uległaby zmianie w porównaniu do stanu faktycznego, w którym wydano kontrolowaną decyzję) i choć nie można było tej okoliczności brać pod uwagę przy ocenie możliwości zastosowania § 7 ust. 1 Rozporządzenia, to już na gruncie § 7 ust. 4 Rozporządzenia okoliczność ta może zostać wzięta pod uwagę.
Powołane przez Sąd orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.