Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r. wydanym przez Prezydenta Miasta T., na podstawie art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawieszono postępowanie do czasu uchylenia planu miejscowego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji "Budowa galerii handlowo-usługowej wraz z zagospodarowaniem i włączeniem do drogi publicznej" na wskazanych w tym postanowieniu działkach położonych w rejonie ul. [...] i [...] w T..
W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, że teren objęty wnioskiem położony jest w granicach obszaru objętego uchwałą Rady Miasta T. nr [...] z dnia [...] roku w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w rejonie ulic [...] j, [...],[...] i doliny rzeki [...] w T..
Z wniosku inwestora wynika, że powierzchnia sprzedaży w projektowanym obiekcie będzie wynosiła od [...] m2, a wiec dotyczy ten wniosek obiektu o powierzchni ponad [...] m2 (tzw. wielkopowierzchniowego). Budowa takich obiektów, jak wynika z powołanego orzecznictwa sądowoadministracyjnego, wymaga obowiązywania na określonym terenie planu miejscowego (art. 10 ust. 2 pkt 8 w związku z art. 10 ust. 3), w którym zgodnie z art. 15 ust. 3 pkt 4 ustawy o planowaniu zostaną określone granice terenów pod budowę wielkopowierzchniowych obiektów handlowych. Skoro więc inwestor wystąpił o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na budowie wielkopowierzchniowego obiektu handlowego to na podstawie art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu (...) postępowanie z tego wniosku uległo zawieszeniu do czasu uchwalenia planu miejscowego.
Zażalenia na powyższe postanowienie złożyły (identyczne zażalenia) "A" Sp. z o.o. i "B" Sp. z o.o. wnosząc o jego uchylenie.
W uzasadnieniu owych zażaleń podano, że projektowana inwestycja zostanie zlokalizowana przy ul. [...] i [...], a nie przy [...] i [...]. Zakwestionowano także obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla budowy obiektów wielkopowierzchniowych. Wskazano wreszcie na wyrok WSA w Gliwicach z dnia 14 stycznia 2011 roku sygn. akt II SA/Gl 694/10, w którym jednoznacznie przesądzono, że rozpatrzenie wniosku inwestora dotyczącego galerii o powierzchni sprzedaży [...] m2 może się zakończyć wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu (...). Ocena prawna wyrażona w tym wyroku zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.) wiąże organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Żalące podniosły, że postanowienie organu I instancji narusza art. 153 p.p.s.a. W zażaleniach podniesione zostały także argumenty przeciw zastosowaniu art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu (...) dla uzasadnienia podjętego przez organ I instancji rozstrzygnięcia.
Po rozpatrzeniu powyższych zażaleń Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...] roku, wydanym na podstawie art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2013 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 138 § 2 Kpa uchyliło zaskarżone postanowienie w całości.
W uzasadnieniu natomiast stwierdziło, że nie podziela poglądu zaprezentowanego przez organ I instancji o obowiązku sporządzania planu miejscowego dla obszarów rozmieszczenia wielkopowierzchniowych obiektów handlowych, który to obowiązek ma wynikać z art. 10 ust. 2 pkt 8 w związku z ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 15 ust. 3 pkt 4 tej ustawy. Brak jest bowiem zdaniem organu odwoławczego obowiązku uchwalania planu miejscowego dla obszarów rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej [...] m2. Dla wzmocnienia powyższego stanowiska organ odwoławczy przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 października 2005 roku sygn. akt II SA/Gl 613/04. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 14 ust. 7 ustawy plan miejscowy sporządza się obowiązkowo, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne, a organ
I instancji w kontrolowanym postanowieniu takiego przepisu odrębnego nie wskazał.
Na postanowienie ostateczne skargę złożyła "C" Sp. z o.o. wnosząc o jego uchylenie. Skarżąca twierdziła, ze to postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego – art. 10 ust. 2 pkt 8 w związku z art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż powyższe przepisy nie stanowią źródła obowiązku sporządzenia planu miejscowego dla terenów, na których dopuszcza się lokalizację obiektów o powierzchni sprzedaży powyżej [...] m2.
Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zaskarżonym postanowieniem uchylono postanowienie organu I instancji zawieszające postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji p.n. "Budowa galerii handlowo-usługowej wraz z zagospodarowaniem i włączeniem do drogi publicznej" na działkach wskazanych w tym postanowieniu.
Zdaniem składu orzekającego rozstrzygniecie zawarte w zaskarżonym postanowieniu jest prawidłowe chociaż uzasadnienia tego rozstrzygnięcia Sąd nie podziela. Jednakże błędność – w ocenie składu orzekającego – uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie miała wpływu na wynik sprawy, a więc nie zaistniały podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Oznacza to, że skarga podlegała oddaleniu.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, że skład orzekający jest świadom faktu, że w myśl wyrażonych w orzecznictwie Naczelnego sądu Administracyjnego podglądów, z regulacji art. 10 ust. 2 pkt 8 w związku z art. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów rozmieszczenia wielkopowierzchniowych obiektów handlowych. Przepis art. 62 ust. 2 tejże ustawy obliguje zaś organ do zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu uchwalenia planu, jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego (por. wyrok NSA z 26 października 2011 roku).
Orzekając w I instancji o zawieszeniu postępowania na podstawie art. 62 ust. 2 ustawy organ nie dostrzegł jednak, że w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla spornej inwestycji już dwukrotnie orzekał sąd administracyjny. Były to orzeczenia:
z dnia 14 stycznia 2011 roku sygn. akt II SA/Gl 694/10 i z dnia 15 października 2012 roku sygn. akt II SA/Gl 564/12. W uzasadnieniu wyroku wydanego w sprawie
II SA/Gl 694/10 Sąd przesądził jednoznacznie, że rozpatrzenie wniosku inwestora, dotyczącego galerii o powierzchni sprzedaży [...] m2 może zakończyć się wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, ale przed jej wydaniem organ winien przeprowadzić analizę funkcji oraz cech zabudowy terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy. W konsekwencji Sąd przesądził, że charakter projektowanej inwestycji zezwala na ustalenie jej lokalizacji, w drodze warunków zabudowy. Także orzekając w sprawie II SA/Gl 564/12 Sąd podkreślił związanie ocenami i wskazaniami wyrażonymi w prawomocnym wyroku z dnia 14 stycznia 2011 roku sygn. akt II SA/Gl 694/10. Ocenę prawną, jak i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w wyroku z dnia 14 stycznia 2011 roku był wiec zwiany organ I instancji, dlatego też zawieszenie przez ten organ postępowania w dniu [...] roku na podstawie art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu (...) nastąpiło z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. Podkreślić należy, że stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzecznictwie Sądu wiążą w sprawie ten Sąd (a więc i skład orzekający obecnie) oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia.
Wyłączenie tego związania może nastąpić tylko w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawnych, a także wzruszenia wyroku w następstwie rozpoznania skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z 8 lutego 2007 roku – II GSK 240/06).
W związku z tym organ I instancji, jak i obecny skład orzekający związany jest oceną wyrażoną w prawomocnym wyroku z dnia 14 stycznia 2011 roku sygn. akt
II SA/Gl 694/10 i nie może w odmienny sposób oceniać kwestii w wyroku tym przesądzonych. Dlatego też uchylenie zaskarżonego postanowienia organu
I instancji (wydanego z naruszeniem art. 153 p.p.s.a.) przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. należy uznać za zgodne z prawem.
Odnośnie zarzutu skargi trzeba stwierdzić, że nie zasługuje on na uwzględnienie bowiem abstrakuje od związania SKO art. 153 p.p.s.a.
Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.
bu