Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. pełnomocnik M.K. wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r., utrzymującą w mocy rozstrzygniecie [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. z dnia [...] r., nr [...], którym wymierzono skarżącemu karę w wysokości [...] złotych tytułem naruszenia przepisów dotyczących transportu drogowego. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji bez odrębnego umotywowania. W odpowiedzi na skargę odnosząc się do wniosku pełnomocnika strony organ wskazał na treść art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 z późn. zm. – zwana dalej ustawą o transporcie drogowym).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie wykonania.
Natomiast przepis art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym stanowi, że decyzja ostateczna, mocą której nałożona została kara pieniężna, o której mowa w art. 92a ust. 1 tej ustawy, staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku jednak wniesienia skargi decyzja taka staje się wykonalna z chwilą odrzucenia skargi, cofnięcia skargi lub wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi.
W niniejszej sprawie decyzja organu pierwszej instancji, utrzymana następnie w mocy przez organ odwoławczy, została wydana w oparciu o przepis art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, a skardze wniesionej przez M.K. w dniu [...] r. nadano dalszy bieg. Z akt sprawy wynika również, że skarżący do dnia dzisiejszego nie złożył oświadczenia o cofnięciu skargi. W świetle powyższego brak jest podstaw do odrębnego orzekania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym ustanawia regułę, zgodnie z którą wniesienie skargi na ostateczną decyzję wydaną przez organ drugiej instancji w przedmiocie uregulowanym w art. 92a ust. 1 powoduje, że do czasu zajścia opisanych w tym przepisie zdarzeń (odrzucenia skargi, cofnięcia skargi lub wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi) decyzja ta nie podlega wykonaniu.
Z tych względów zawarty w skardze z dnia 6 sierpnia 2013 r. wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji należało oddalić.
Mając powyższe na względzie, na podstawie przepisu art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.