Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. nr [...], którą wymierzono skarżącym administracyjną karę pieniężną w łącznej wysokości 21.794,31 zł, za usunięcie bez wymaganego zezwolenia dwóch drzew z nieruchomości oznaczonej numerem [...], obręb M. w B. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję M. H. oraz K. H. zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na uzasadnienie wniosku podali, że egzekucja wymierzonej kary stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia im znacznej szkody i spowoduje trudne do odwrócenia skutki, w szczególności dla ich elementarnej egzystencji, jak również zdrowia. Wskazali nadto, iż oboje są schorowanymi emerytami wymagającymi stałej kontroli i specjalistycznej opieki lekarskiej. W dalszej części uzasadnienia skarżący opisali swoje problemy zdrowotne, a na poparcie przedstawionych argumentów dołączyli stosowne dokumenty.
Na mocy zarządzenia z dnia 29 grudnia 2014 r. wezwano skarżących do uprawdopodobnienia okoliczności powodujących, że wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki poprzez nadesłanie dokumentów, z których wynikałaby sytuacja finansowa skarżących, w tym wysokość świadczenia rentowego i emerytalnego, przeciętne miesięczne wydatki związane z utrzymaniem się (takie jak np. czynsz, media, koszty zakupów lekarstw), a także ewentualne obciążenia kredytowe.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący nadesłali szereg dokumentów obrazujących ich sytuację życiową oraz wskazali, że ponoszone przez nich wydatki niemal wzajemnie się kompensują z uzyskiwanymi dochodami. Dodatkowo ponownie odnieśli się do kwestii ich problemów zdrowotnych oraz w związku z tym koniecznością pozostawania pod stałą opieką lekarską.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej zwaną p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy zatem przyjąć, że przywołany przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. ustanawia dwie przesłanki, które dają możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji: pierwszą z nich jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, a drugą niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W rozpoznawanej sprawie argumentacja skarżących w sposób wyczerpujący wskazała na spełnienie się owych przesłanek. Sąd stwierdził, na podstawie przedłożonych dokumentów, że skarżący nie są w stanie uiścić spornej kary administracyjnej w wysokości 21.794,31 zł, gdyż znajduje się to poza ich możliwościami płatniczymi. Uwzględniając doświadczenie życiowe Sąd doszedł do przekonania, że konieczność uiszczenia kary pieniężnej w wysokości przekraczającej możliwości płatnicze skarżących stanowi niebezpieczeństwo wyrządzenia im znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tych względów należało wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, co skutkuje również wstrzymaniem wykonalności poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Trzeba również pamiętać, że kwestia uznania Sądu w zakresie wstrzymania wykonalności zaskarżonego aktu lub czynności została powiązana z koniecznością oceny przez Sąd, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ocena ta nie wiąże jednak Sądu w zakresie rozstrzygnięcia dotyczącego samej skargi. Wszelkie zarzuty wobec zaskarżonej decyzji będą bowiem podlegały ocenie Sądu na etapie merytorycznego rozpoznania skargi. Natomiast wstrzymanie wykonania decyzji upada w razie wydania przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji.
Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.