Uzasadnienie
Wyrokiem dnia 7 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uwzględnił skargę M. J. i uchylił zarówno zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. z dnia [...] r. nr [...].
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy M. J. wystąpił o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata z urzędu celem wniesienia skargi kasacyjnej od wspomnianego wyroku.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy nie jest jednakże instytucją, która znajdzie zastosowanie w każdej sytuacji, której osoba uboga będzie ubiegać się o wsparcie materialne ze środków publicznych. W szczególności wyłączono możliwość przyznania prawa pomocy wówczas, gdy skarga jest oczywiście bezzasadna – art. 247 P.p.s.a.
Na gruncie niniejszej sprawy, analizując wniosek o przyznanie prawa pomocy uznano, że wobec uwzględnienia w całości skargi M. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] ewentualne domaganie się ustanowienia fachowego pełnomocnika celem wniesienia skargi kasacyjnej jest pozbawione racjonalnych podstaw. W istocie bowiem z dużym, graniczącym z pewnością prawdopodobieństwem można stwierdzić, że ustanowiony adwokat nie złoży takiej skargi, gdyż wspomniany wyrok jest dla strony korzystny, a zamiar zainicjowania ewentualnego postępowania kasacyjnego wynika najprawdopodobniej z niezrozumienia jego treści oraz prawnych konsekwencji tego rozstrzygnięcia. W tej wyjątkowej sytuacji przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie oznaczałoby niczym nieuzasadnione wydatkowanie środków publicznych, a odmowa przyznania prawa pomocy nie oznacza dla strony jakiegokolwiek uszczuplenia przysługujących jej praw.
Z powyższych względów, w oparciu o art.247 P.p.s.a., działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia