Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy S. W. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych. W treści formularza podała, że poziom dochodów oraz wiek nie pozwalają jej na samodzielne poniesienie wydatku w postaci wpisu od skargi w kwocie 200 zł. Z treści formularza wynika, że wnioskodawczyni wraz z małżonkiem zamieszkuje w budynku o pow. 147 m2, o wartości około 400.000 zł. W skład jej majątku wchodzi również nieruchomość gruntowa o pow. 39 a przeznaczona pod zabudowę. Łączny dochód skarżącej i jej małżonka wynosi 2278 zł netto miesięcznie, a bieżące wydatki kształtują się na poziomie około 700 zł miesięcznie. W formularzu strona podkreśliła zły stan swojego zdrowia oraz związany z nim stopień niepełnosprawności (umiarkowany).
Na wezwanie referendarza sądowego strona przedstawiła szereg dokumentów obrazujących jej sytuacje materialną, w szczególności zaś stałe, miesięczne wydatki.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Przedmiotem badania przy analizie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest całokształt okoliczności związanych z sytuacją materialną wnioskodawcy. Jest ona poddawana ocenie z uwzględnieniem stanu majątkowego strony, w tym poziomu uzyskiwanych dochodów oraz czynionych wydatków w kontekście kosztów, jakie strona może ponieść w postępowaniu sądowym. Takie porównanie, dokonane na gruncie niniejszej sprawy nie pozwoliło przyjąć, iż sytuacja materialna skarżącej uzasadnia uwzględnienie złożonego wniosku.
Poza sporem pozostaje wysokość dochodu uzyskiwanego w rodzinie skarżącej, tj. kwota 2280 zł. Stałe, udokumentowane wydatki kształtują się zaś na poziomie 334 zł miesięcznie (energia elektryczna – 134 zł; odprowadzanie ścieków 26 zł; gaz 41 zł; dostawy wody 81 zł; wywóz odpadów – 20 zł; usługi telekomunikacyjne 30 zł.). Jeżeli do tego doliczy się wydatki na lekarstwa w wysokości około 200 zł, do dyspozycji skarżącej i jej małżonka pozostaje około 1750 zł. Tymczasem wpis od skargi w niniejszej sprawie wynosi 200 zł i jest to zasadniczy wydatek na obecnym etapie postępowania. Stąd też trudno uznać, że będzie to wydatek przekraczający możliwości finansowe jej rodziny. Oceny tej nie zmienia zaś okoliczność, że wnioskodawczyni jest osobą zaliczoną do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Fakt ten ma bowiem wpływ na jej wydatki (wspomniane wyżej koszty zakupu lekarstw) jednakże nie przekreśla definitywnie ani możliwości uiszczenia wpisu od skargi ani też poniesienia innych kosztów sądowych bez uszczerbku dla utrzymania siebie i rodziny.
Wobec opisanych wyżej okoliczności nie znaleziono podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku, stąd też, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.