Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez H. C. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta R. z dnia [...] r., znak: [...]. Jako podstawę postanowienia wskazał art. 134 Kpa.
W uzasadnieniu postanowienia podał, że decyzją z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta R. nakazał H. C. – właścicielowi działki nr 1 wykonanie rozbiórki garażu o powierzchni zabudowy ok. 20 m2 powstałego w wyniku rozbudowy budynku stodoły, położonego na działce nr 1 przy ul. [...] w R., zrealizowanego bez wymaganego przepisami prawa budowlanego pozwolenia. Jak wynika z akt sprawy decyzja ta została doręczona H. C. (za zwrotnym potwierdzeniem odbioru) w dniu 25 listopada 2015 r. Zgodnie z art. 129 § 2 Kpa ustawowy termin do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji wynosi 14 dni od dnia doręczenia tej decyzji stronie. O prawie do odwołania oraz sposobie i terminie do jego wniesienia strona została w doręczonej jej decyzji pouczona. Termin wniesienia odwołania od w/w decyzji upłynął zatem w dniu 9 grudnia 2015 r.
Odwołanie datowane na dzień 7 grudnia zostało zaś złożone osobiście w siedzibie organu pierwszej instancji w dniu 11 grudnia 2015 r., a więc po terminie. Uzasadniało to stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy podkreślił nadto, że strona nie wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
W skardze do sądu administracyjnego na powyższe postanowienie WINB w K. H. C. wniósł o uwzględnienie szczególnej sytuacji w jakiej doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Odwołanie przekazał bowiem w dniu 7 grudnia 2015 r. swojej znajomej z prośbą o złożenie go jeszcze w tym samym dniu w PINB. Sam nie mógł tego uczynić gdyż z uwagi na dolegliwości wywołane zmianami zwyrodnieniowymi kręgosłupa nie mógł się w tym czasie "normalnie poruszać." Później dopiero dowiedział się, że znajoma oddała jego pismo 2 dni po terminie, bo 11 grudnia 2015 r.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga nie mogła odnieść skutku albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada obowiązującemu prawu.
W świetle materiału dowodowego sprawy nie budzi wątpliwości i skarżący nie kwestionuje, że odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta R. z dnia [...] r. nr [...]wniósł z uchybieniem terminu o jakim mowa w art. 129 § 2 Kpa, o którym oraz o sposobie wniesienia odwołania został w tej decyzji prawidłowo pouczony. Decyzja ta została mu doręczona w dniu 25 listopada 2015r. Termin do wniesienia odwołania upływał zatem w dniu 9 grudnia 2015 r., tymczasem odwołanie datowane przez autora na 7 grudnia zostało złożone bezpośrednio w organie pierwszej instancji w dniu 11 grudnia 2015 r. W odwołaniu nie zawarto przy tym wniosku o przywrócenie uchybionego terminu do jego wniesienia. Wniosku takiego H. C. nie złożył również do organu odwoławczego w terminie późniejszym, tj. przed wydaniem zaskarżonego postanowienia. W takiej zaś sytuacji obowiązkiem WINB w K. było wydanie zgodnie z art. 134 Kpa postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Skoro właśnie takie postanowienie zostało przez organ odwoławczy wydane to oznacza to, że odpowiada ono obowiązującemu prawu, a tylko pod tym względem orzeczenie to podlega kontroli sądowej zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.).
Skarga jako nieuzasadniona podlegała zatem oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).
Sąd nie mógł przy tym uwzględnić powołanych w skardze okoliczności, które zdaniem skarżącego usprawiedliwiają uchybienie terminu. Nie jest bowiem uprawniony do przywracania terminów do wniesienia środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym.
Marginalnie jedynie należy wyjaśnić skarżącemu, że w świetle utrwalonego orzecznictwa i poglądów doktryny, to strona ponosi konsekwencje ewentualnych zaniedbań osób, którymi się posłużyła przy dokonywaniu obciążających ją terminowych czynności procesowych.