Uzasadnienie
Na drukach urzędowych formularzy wniosków o przyznanie prawa pomocy K. B., M.P. oraz J. P. zwrócili się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata z urzędu. Z treści przesłanych formularzy wynika, że wszyscy skarżący mieszkają razem wraz z P. P. – małoletnim synem M.P. i J.P. Skarżący nie posiadają żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Budynek, w którym zamieszkują wnioskodawcy w 5/6 należy do M. P. zaś w 1/6 w do jej brata. Źródłem utrzymania się skarżących jest wynagrodzenie za pracę uzyskiwane przez J. P. w kwocie 1116 zł netto miesięcznie oraz świadczenie emerytalne K. B. – otrzymywane przez skarżącą w wysokości 1154 zł netto miesięcznie. Na wezwanie referendarza sądowego skarżący nadesłali dokumenty obrazujące ich miesięczne dochody, jednakże nie nadesłali dokumentów wykazujących wydatki związane z utrzymaniem się, poprzestając na sporządzeniu ich zestawienia.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz.270 – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).
Analiza wniosku o przyznanie prawa pomocy ma na celu ocenę wszystkich okoliczności związanych z sytuacją materialną wnioskodawcy. Należy również podkreślić, że przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, o co ubiegają się wnioskodawcy, opiera się na surowych kryteriach, które sprowadzają się do odpowiedzi na pytanie, czy strona nawet przy najdalej idących staraniach jest w stanie zdobyć środki na pokrycie kosztów związanych z postępowaniem sądowym.
Mając na uwadze powyższe uznano, że sytuacja materialna skarżących uzasadnia przyznanie im prawa pomocy w całym wnioskowanym zakresie, Uwzględniając wniosek skarżących pod uwagę wzięto przede wszystkim zestawienie dochodów oraz wydatków związanych z utrzymaniem się. Porównanie tych dwóch wartości prowadzi do wniosku, że w zasadzie cały dochód uzyskiwany w postaci wynagrodzenia za pracę J. P. oraz świadczenia emerytalnego K. B. przeznaczany jest na wydatki związane z utrzymaniem się, w tym wydatki na media, zakup opału, zakup niezbędnych lekarstw czy też żywność. To zaś sprawia, że kwota pozostała do dyspozycji skarżących nie pozwala na pokrycie kosztów postępowania sądowego. Sporządzone przez skarżących zestawienie wydatków nie budzi wątpliwości co do ich wysokości oraz zasadności. Wskazany wyżej dochód w całości przeznaczany jest na zaspokojenie potrzeb ich rodziny, a o trudnej sytuacji materialnej świadczy również pośrednio fakt, że zdobycie niektórych dokumentów źródłowych wiązałoby się ze zbyt dużym obciążeniem dla rodziny wnioskodawców (vide treść pisma M. P.).
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.