Uzasadnienie
Skarżący, po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 1081 zł, na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. Z treści formularza wynika, że mieszka samotnie w lokalu o pow. 37 m2, utrzymując się ze świadczenia emerytalnego w wysokości 2787 zł brutto miesięcznie. Wnioskodawca nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani tez przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Bieżące koszty utrzymania skarżący określił na poziomie około 550 zł miesięcznie, a wydatki na leki – 150 zł miesięcznie.
Na wezwanie referendarza sądowego wnioskodawca nadesłał dokumenty obrazujące uzyskiwane przezeń dochody oraz ponoszone wydatki.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Przedmiotem badania przy analizie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest całokształt okoliczności związanych z sytuacją materialną wnioskodawcy.
W realiach rozpoznawanej sprawy powołane przez stronę okoliczności nie dają podstaw do przyjęcia, że sytuacja materialna skarżącego wyklucza poniesienie chociażby części kosztów sądowych.
W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że miesięczny dochód strony wynosi 2444 zł netto miesięcznie. Stałe wydatki, obejmujące opłaty za paliwo gazowe, dostawy energii elektrycznej, czynsz za mieszkanie, usługi telekomunikacyjne oraz wykup lekarstw (co nie zostało wszakże udokumentowane) wynoszą około 600 – 700 zł. Z powyższego wynika, że po odjęciu wspomnianych wydatków do dyspozycji strony pozostaje kwota około 1800 zł. Mając na względzie wysokość wymaganego wpisu od skargi – tj. kwotę 1081 zł należało uznać, że jest ona zbyt wysoka jak na możliwości skarżącego, stąd też zasadnym było zwolnienie go z części wpisu powyżej 500 zł. W pozostałym zakresie wniosek został oddalony, albowiem pozostające do dyspozycji skarżącego zasoby pieniężne pozwalają mu na wygospodarowanie środków na opłacenie kosztów sądowych.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.