Uzasadnienie
Decyzją z dnia 5 sierpnia 2021 r. nr [...], działając w oparciu o art. 104 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 67 ust. 1 pkt 4, art. 72 ust. 1 pkt 2 oraz art. 72 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1268 z późn. zm.), Marszałek Województwa Śląskiego (dalej: "organ", "organ I instancji") unieważnił egzamin państwowy praktyczny na prawo jazdy kategorii "C+E" przeprowadzony w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w K. w dniu [...] r. wobec B. K. (dalej: "Strona", "Skarżący") przez egzaminatora R. P. (dalej: "egzaminator").
Postępowanie administracyjne w sprawie unieważnienia przedmiotowego egzaminu zostało wszczęte na skutek wpływu w dniu 16 kwietnia 2021 r. do Kancelarii Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego odpisu wyroku Sądu Rejonowego w D. Wydział [...] Karny z dnia [...] r. sygn. [...] stwierdzającego uzyskanie w dniu [...] r. przez Stronę pozytywnego zaliczenia praktycznego egzaminu na prawo jazdy kategorii "C+E" przeprowadzonego przez egzaminatora, który działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami w związku z pełnieniem funkcji publicznej – egzaminatora na prawo jazdy, przyjął za pośrednictwem innej osoby korzyść majątkową w wysokości nie niższej niż 100 zł za zachowanie stanowiące naruszenie przepisów prawa – Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz. U. z 2005 r., Nr 217, poz. 1834 z późn. zm.) i pozytywne zaliczenie Stronie egzaminu na prawo jazdy kategorii "C+E", pomimo przeprowadzenia tego egzaminu niezgodnie z wymogami, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, tj. o czyn z art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. (pkt XXIII sentencji wyroku).
Odnosząc się do złożonego w toku postępowania pisma Strony z dnia 20 lipca 2021 r., organ wyjaśnił, iż w okresie przystępowania przez Stronę do egzaminu praktycznego na prawo jazdy, obowiązujące przepisy prawa nie stanowiły obowiązku nagrywania egzaminu za pomocą urządzenia technicznego służącego do zapisu obrazu i dźwięku.
W dalszej kolejności organ wskazał, iż Strona przystąpiła do przedmiotowego egzaminu w okresie obowiązywania ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) oraz Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (dalej: "rozporządzenie"), przywołał treść § 30 ust. 3 pkt 2 lit. b oraz ust. 4 pkt 6 wskazanego rozporządzenia normującego przesłanki odmowy przeprowadzenia egzaminu oraz przesłanki jego przerwania, oraz stwierdził, iż egzamin przeprowadzony przez egzaminatora, który przyjął korzyść majątkową za jego przeprowadzenie jest niewątpliwie egzaminem przeprowadzonym w sposób niezgodny z przepisami ustawy, a nieprawidłowości te mają wpływ na jego wynik.
Następnie przywołał treść wówczas obowiązującego art. 112 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym powierzającego nadzór nad w/w egzaminami marszałkowi województwa, następnie regulowanego art. 67 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, a także treść art. 72 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami odnoszący się do unieważnienia egzaminu państwowego w przypadkach w nim wskazanych.
Organ wskazał, iż w/w wyrokiem Sądu Rejonowego w D. egzaminator został uznany za "winnego popełnienia, w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności, ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k. w sposób opisany w pkt od I do III i od V do XXXIII, stanowiących występki z art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k." W ocenie organu, Skarżący w procesie ubiegania się o prawo jazdy kat. "C+E" uzyskał pozytywne zaliczenie państwowego egzaminu praktycznego na prawo jazdy wyżej wymienionej kategorii niezgodnie z wymogami, więc istnieją podstawy do zastosowania art. 72 ust. 1 pkt 2 oraz art. 72 ust. 2 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami, w myśl których marszałek województwa w drodze decyzji administracyjnej unieważnia z urzędu egzamin państwowy, jeżeli był przeprowadzony w sposób niezgodny z przepisami ustawy, a ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik.
Skarżący złożył odwołanie od wyżej opisanej decyzji podnosząc zarzut błędnych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji błędną wykładnię prawa materialnego art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami. Podkreślił, iż unieważnienie egzaminu wymaga spełnienia łącznie dwóch przesłanek: przeprowadzenie egzaminu w sposób niezgodny z przepisami ustawy oraz wpływu ujawnionych nieprawidłowości na jego wynik. Zdaniem Skarżącego, organ nie wykazał natomiast, aby ustalone nieprawidłowości miały wpływ na wynik egzaminu, co wyklucza jego unieważnienie. Brak zapisu przebiegu egzaminu oraz innych dowodów, z których wynika, że egzaminowany nieprawidłowo wykonał zadanie egzaminacyjne, tym bardziej wymagało udowodnienia stawianej tezy przez organ.
Skarżący podniósł ponadto, że przed rokiem 2008 posiadał już prawo jazdy od wielu lat i był nienagannym kierowcą, w tym kierowcą zawodowym, pracując dla jednostki P. Zwrócił również uwagę, iż w dacie egzaminu nie obowiązywał przepis art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, co wyklucza jego przyjęcie jako podstawy prawnej decyzji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie umorzenie postępowania w powołaniu na treść art. 146 k.p.a. bądź stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") decyzją z dnia 8 października 2021 r. nr SKO.K/41.3/680/2021/12735/KS, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 570), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy przedstawił czynności podjęte dotychczas w sprawie, przywołał podstawę normatywną rozstrzygnięcia, tj. treść art. 72 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, wyjaśniając, że choć przepis ten wszedł w życie 19 stycznia 2013 r. to jednak znajduje w sprawie zastosowanie z uwagi na zasadę aktualności podstawy prawnej decyzji administracyjnej (tożsamości prawnej). Aktualna podstawa prawna odpowiada w warstwie treściowej podstawie prawnej obowiązującej na dzień przeprowadzenia egzaminu, tj. treści art. 112 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, który przyznawał marszałkowi województwa podstawę prawną do unieważnienia egzaminu państwowego przeprowadzonego niezgodnie z przepisami. Szczegółową regulację sposobu przeprowadzania wówczas egzaminu na prawo jazdy zawierało przywołane wyżej rozporządzenie.
W dalszej kolejności organ odwoławczy dokonał ustaleń faktycznych sprawy, które pozostawały zbieżne z ustaleniami organu I instancji. Podkreślił, w powołaniu na treść w/w wyroku Sądu Rejonowego w D., iż bezsporny pozostaje fakt przyjęcia przez egzaminatora korzyści majątkowej za pozytywne zaliczenie Skarżącemu w/w egzaminu, pomimo przeprowadzenia tego egzaminu niezgodnie z wymogami. Wyjaśnił, iż jak wynika z przywołanego rozporządzenia już samo złożenie propozycji przyjęcia korzyści majątkowej lub osobistej w zamian za uzyskanie pozytywnego wyniku egzaminu powinno skutkować zakończeniem egzaminu poprzez wystawienie oceny negatywnej, bez względu na stan wiedzy i umiejętności osoby egzaminowanej, co wynika z § 30 ust. 6 pkt 2 w zw. z § 30 ust. 3 pkt 2 lit. b oraz ust. 4 pkt 6 tego rozporządzenia.
Zatem w ocenie organu odwoławczego działanie opisane w wyroku karnym miało wpływ na wynik egzaminu, w rozpatrywanej sprawie doszło bowiem do przyjęcia przez egzaminatora korzyści majątkowej za pozytywne zaliczenie egzaminu, co oznacza przeprowadzenie egzaminu w sposób niezgodny z przepisami ustawy, a nieprawidłowości te miały wpływ na jego wynik, stąd też w sprawie zaistniała przesłanka do jego unieważnienia określona w art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami. Pozostałe argumenty odwołania, zdaniem organu odwoławczego, nie mogły wpłynąć na wynik sprawy. Zaznaczył także, iż przepisy nie przewidują przedawnienia możliwości unieważnienia egzaminów na prawo jazdy z uwagi na upływ czasu od jego przeprowadzenia.
Z rozstrzygnięciem nie zgodził się Skarżący wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, formułując zarzuty naruszenia:
- - art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami poprzez wskazanie naruszeń tego przepisu, mimo zaistnienia tylko jednej z dwóch przesłanek wskazanych w tej normie, a także z uwagi na fakt, iż w okresie egzaminu nie obowiązywał wskazany przepis, co wyklucza, aby był podstawą prawną decyzji,
- - § 30 ust. 6 pkt 2 w zw. z § 30 ust. 3 pkt 2 lit. b oraz ust. 4 pkt 6 rozporządzenia poprzez jego zastosowanie do stanu faktycznego sprawy, mimo braku podstaw faktycznych i prawnych,
- - art. 51 ust. 2 pkt 2 w zw. z ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami poprzez wskazanie naruszeń tego przepisu, pomimo, że organ nie wykazał, aby doszło do uzyskania przez Skarżącego wyniku negatywnego z egzaminu,
- - art. 107 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie zarzutu odwołania w zakresie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.,
- - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, pomimo podstaw do jej uchylenia lub unieważnienia.
W uzasadnieniu skargi Skarżący w całości podtrzymał stanowisko i argumentację prezentowaną na etapie składanego odwołania. W powołaniu na orzecznictwo sądów administracyjnych zwrócił uwagę na konieczność spełnienia łącznie przesłanek wynikających z treści art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami. Ponadto podkreślił, że wyrokiem karnym Sąd uznał za winnego jedynie egzaminatora, a nie Skarżącego, a w którym to wyroku nie stwierdzono czy udzielenie korzyści majątkowej faktycznie zdecydowało o pozytywnym wyniku egzaminu. Natomiast w sprawie nie doszło do sytuacji, w której osoba egzaminowana zaproponowała korzyść majątkową, a egzaminator przerwał egzamin i stwierdził jego negatywny wynik. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę z dnia 3 grudnia 2021 r. Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie.
Postanowieniem z dnia 4 lutego 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w związku z wnioskiem zawartym w skardze, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach wskazanej kontroli sąd administracyjny poddaje badaniu zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z przepisami prawa materialnego kreującymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi określającymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - art. 151 p.p.s.a. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, zatem uwzględnia w granicach danej sprawy wszelkie naruszenia prawa a także przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie niezależnie od zarzutów i wniosków podniesionych w treści skargi.
Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję sądów administracyjnych oraz przyczyny wzruszania rozstrzygnięć organów administracji publicznej Sąd uznał, że decyzje organów pierwszej i drugiej instancji odpowiadają prawu. Zarzuty skargi okazały się niezasadne.
Zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, a także przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu zawarte w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcie jest prawidłowe, a jego uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a., obejmując uzasadnienie faktyczne oraz prawne decyzji.
Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło z uwagi na złożony przez Kolegium w treści odpowiedzi na skargę wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym przy jednoczesnym braku żądania przeprowadzenia rozprawy przez Skarżącego w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku w tym przedmiocie (karta nr 31 akt sądowych) oraz braku żądania przeprowadzenia rozprawy przez Uczestnika postępowania w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku w tym przedmiocie wraz z pouczeniem (karta nr 38 akt sądowych), zatem stosownie do treści art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 p.p.s.a.
Przedmiotem kontroli rozpoznawanej sprawy, w oparciu o wymienione powyżej kryteria, stała się decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 8 października 2021 r. nr SKO.K/41.3/680/2021/12735/KS utrzymująca w mocy decyzję Marszałka Województwa Śląskiego z dnia 5 sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia egzaminu państwowego praktycznego na prawo jazdy kategorii "C+E" przeprowadzonego w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w K. w dniu [...] r. wobec Skarżącego.
Podstawę materialnoprawną kwestionowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, w szczególności art. 67 ust. 1 zgodnie z którym marszałek województwa sprawuje nadzór nad przeprowadzaniem egzaminów państwowych, o których mowa w art. 51, w ramach którego m.in. rozpatruje skargi dotyczące egzaminu (pkt 1), kontroluje działalność wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego w zakresie przeprowadzania egzaminów (pkt 2), wydaje zalecenia pokontrolne (pkt 3), unieważnia egzamin (pkt 4), zawiesza przeprowadzanie przez wojewódzki ośrodek ruchu drogowego egzaminów (pkt 5), skreśla egzaminatora z ewidencji egzaminatorów (pkt 6), przerywa egzamin prowadzony niezgodnie z przepisami (pkt 9). W zakresie wskazanych uprawnień organ nadzorujący wyposażony jest w środki oddziaływania na organ nadzorowany i w tym zakresie ma prawo do dokonywania kontroli połączonej z uprawnieniem do dokonywania wiążącego wpływu na działaniach tych organów (zob. M. Wierzbowski (red.), Prawo administracyjne, Warszawa 2011, s. 101 za: M. Dębski, Ustawa o kierujących pojazdami.
Komentarz, LexisNexis 2013). Uprawnienia nadzorcze obejmują nie tylko czuwanie nad stroną organizacyjno-prawną, ale również nad rzetelnością czynności wykonywanych przez egzaminatora w zakresie sprawdzania wiedzy i umiejętności zdającego (zob. W. Kotowski, Ustawa o kierujących pojazdami. Komentarz, Lex el. 2013).
Z kolei zgodnie z art. 72 ust. 1 przywołanej ustawy o kierujących pojazdami, marszałek województwa, w drodze decyzji administracyjnej, unieważnia egzamin państwowy, jeżeli pkt 1 - egzaminowi została poddana osoba, o której mowa w art. 50 ust. 2; pkt 2 - był przeprowadzony w sposób niezgodny z przepisami ustawy, a ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik. Przywołany przepis art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami stał się podstawą unieważnienia egzaminu praktycznego wskazanego zarówno przez organ I instancji jak i organ odwoławczy. Stosowanie do tej regulacji unieważnienie egzaminu państwowego może nastąpić w sytuacji łącznego spełnienia dwóch przesłanek, tj. wykazania, że egzamin państwowy został przeprowadzony w sposób niezgodny z przepisami ustawy, a także wykazania, że ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik.
W stanie prawnym obowiązującym do dnia 19 stycznia 2013 r., zatem aktualnym na dzień przeprowadzonego wobec Skarżącego egzaminu państwowego praktycznego na prawo jazdy kategorii "C+E", obowiązywały w omawianym przedmiocie przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. ustawy Prawo o ruchu drogowym. Stosownie do ówczesnego brzmienia art. 112 ust. 1 tej ustawy, obowiązującego od 1 stycznia 2006 r. do 19 stycznia 2013 r., nadzór nad przeprowadzaniem egzaminów państwowych również sprawował marszałek województwa. W myśl ust. 2 wskazanej regulacji organ sprawujący nadzór mógł w szczególności: 1) kontrolować dokumentację i działalność związaną z egzaminowaniem;
- 2) przerwać lub unieważnić egzamin państwowy prowadzony niezgodnie z przepisami;
- 3) w razie stwierdzenia rażących uchybień zawiesić działalność odpowiedniej jednostki w zakresie prowadzenia egzaminów państwowych - do czasu usunięcia uchybień;
- 4) w uzasadnionych przypadkach skierować egzaminatora na egzamin, o którym mowa w art. 110 ust. 1 pkt 8.
Analiza przywołanych regulacji prowadzi do wniosku, że zarówno w trakcie przeprowadzania przedmiotowego egzaminu jak i obecnie marszałek województwa, jako sprawujący nadzór nad przeprowadzaniem egzaminów na prawo jazdy, posiadał i nadal posiada uprawnienie do unieważnienia egzaminu. Na gruncie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym unieważnienie mogło nastąpić w przypadku przeprowadzenia egzaminu niezgodnie z przepisami (art. 112 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym), natomiast przepisy ustawy o kierujących pojazdami zawierają dodatkową przesłankę w postaci wpływu ujawnionych nieprawidłowości na wynik przeprowadzonego egzaminu (art. 72 ust. 1 pkt 2 tej ustawy).
W nawiązaniu do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów, szczegółowo regulującego zagadnienia związane z przeprowadzaniem egzaminu na prawo jazdy, należy wskazać również na § 30 ust. 3 pkt 2 lit. b, stosownie do którego rozporządzenia egzaminator odmawia przeprowadzenia egzaminu, jeżeli osoba zgłaszająca się na egzamin zaproponowała egzaminatorowi przyjęcie korzyści majątkowej lub osobistej w zamian za uzyskanie pozytywnego wyniku egzaminu.
Z kolei w myśl § 30 ust. 4 pkt 6 rozporządzenia egzamin zostaje przerwany przez egzaminatora, jeżeli osoba egzaminowana lub instruktor obecny na egzaminie zaproponował egzaminatorowi przyjęcie korzyści majątkowej lub osobistej w zamian za uzyskanie pozytywnego wyniku egzaminu. W wyżej wskazanych przypadkach (tj. określonym w § 30 ust. 3 pkt 2 lit. b, ust. 4 pkt 6 rozporządzenia) przyjmuje się, iż osoba uzyskała negatywny wynik egzaminu (§ 30 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia).
Zasadnie zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 16 marca 2022 r. II SA/Gl 52/22, iż treść rozporządzenia wyraźnie wskazuje, że nawet samo zaproponowanie korzyści majątkowej musiało skutkować negatywnym wynikiem egzaminu (podobnie: wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 maja 2022 r. II SA/Gl 1352/21 i II SA/Gl 1433/21). Na ocenę prawną nie ma zatem wpływu doprecyzowanie w przepisie art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami przesłanek unieważnienia egzaminu o wskazanie "wpływu ujawnionych nieprawidłowości na wynik sprawy".
Nie sposób zatem przyjąć, że ujawnione w trakcie postępowania karnego okoliczności nie miały wpływu na wynik egzaminu państwowego Skarżącego na prawo jazdy kategorii "C+E" w części praktycznej.
Jak wynika bowiem z pkt XXIII sentencji prawomocnego z dniem [...] r. wyroku Sądu Rejonowego w D. Wydział [...] Karny z dnia [...] r. sygn. [...] stwierdzającego przyjęcie przez egzaminatora za pośrednictwem innej osoby korzyści majątkowej w wysokości nie niższej niż 100 zł za zachowanie stanowiące naruszenie prawa i pozytywne zaliczenie Skarżącemu egzaminu na prawo jazdy kategorii "C+E", pomimo przeprowadzenia tego egzaminu niezgodnie z wymogami (karta nr 7-9 akt administracyjnych). Nadto ustalone przez Sąd karny okoliczności nie stanowiły jedynie o zaproponowaniu korzyści majątkowej, lecz jej dokonaniu.
Stosownie zatem do treści przepisów obowiązujących w dacie przeprowadzenia egzaminu (tj. przepisu art. 112 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, § 30 ust. 3 pkt 2 lit. b i ust. 4 pkt 6 rozporządzenia), jak również w dacie wydania zaskarżonej decyzji (art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami), egzamin, w sytuacji wystąpienia okoliczności (na gruncie niniejszej sprawy - stwierdzonych prawomocnym wyrokiem karnym), nie powinien się w ogóle odbyć, zatem jako przeprowadzony z naruszeniem przepisów prawa powinien zostać unieważniony.
Jak już wyjaśniono nie sposób zgodzić się zatem z zarzutem skargi naruszenia prawa materialnego, z przyczyn szczegółowo podanych powyżej.
Przeprowadzona kontrola, doprowadziła również do wniosku, że na gruncie rozpoznawanej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów postępowania mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Zbędne pozostawało także przeprowadzanie dalszego postępowania wyjaśniającego. Okoliczności stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności egzaminu zostały bowiem stwierdzone prawomocnym wyrokiem karnym. Organ administracji publicznej, w ocenie Sądu, oparł rozstrzygnięcie o ustalenia wystarczające dla jego podjęcia oraz dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego, który nie wymagał uzupełnienia. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełniało wymogi art. 107 § 3 k.p.a., wszelkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności zostały zbadane i uzasadnione zgodnie z regułami wynikającymi z przywołanego przepisu. Konsekwentnie i zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. nie mógł odnieść skutku.
Uwzględniając powyższe Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, nie dopatrzył się uchybień mogących mieć wpływ na uchylenie zaskarżonej decyzji, jednocześnie stwierdził, że nie ma podstaw do uznania któregokolwiek zarzutu skargi za uzasadniony.
Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, dokonując kontroli w granicach danej sprawy, ale poza granicami zarzutów, także nie dopatrzył się przyczyn mogących stanowić podstawę do zastosowania kompetencji kasacyjnych.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.