Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 17 sierpnia 2023 r. znak: SKO.PSŚ/41.5/2361/2023/17306 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej "Kolegium" lub "Organ odwoławczy") utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta C. (dalej "Burmistrz" lub "Organ pierwszej instancji") z 13 lipca 2023 r. znak: [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego.
Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie sprawy.
Burmistrz odmówił A. H. (dalej "Skarżący") przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną żoną. Podstawę prawną decyzji stanowiły w szczególności przepisy art. 17, art. 20 w związku z art. 3 pkt 11, art. 24, art. 26 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity przywołany w podstawie prawnej decyzji: Dz. U. z 2023 r. poz. 390 z późn. zm.; dalej "u.ś.r.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity przywołany w podstawie prawnej decyzji: Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.; dalej "k.p.a.").
W uzasadnieniu decyzji przedstawiono chronologicznie przebieg postępowania administracyjnego oraz przywołano mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa. Burmistrz omówił zebrane w sprawie dowody, w szczególności oświadczenie Skarżącego z 22 czerwca 2023 r., wywiad środowiskowy oraz opinię asystenta osobistego osoby niepełnosprawnej. Mając na uwadze zebrane w sprawie dowody Organ pierwszej instancji stwierdził, że nie została spełniona przesłanka do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wynikająca z art. 17 ust. 1b pkt 1 i 2 u.ś.r. Ponadto osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, a Skarżący nie legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności.
W odwołaniu od decyzji Skarżący wskazał, że nie zgadza się z zapadłym rozstrzygnięciem. Podkreślił, że żona cierpi na [...], a jej funkcjonowanie jest bardzo ograniczone. Wyjaśnił także na czym polega sprawowana przez niego opieka. Podniósł, że art. 17 ust. 1b u.ś.r. został uznany wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. za niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.
Kolegium decyzją z 17 sierpnia 2023 r. orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że Burmistrz nieprawidłowo powołał się na art. 17 ust. 1b u.ś.r. jako negatywną przesłankę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego Skarżącemu. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych nie jest dopuszczalne oparcie decyzji odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie tej części przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r., której niekonstytucyjność stwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 21 października 2014 r. o sygn. akt K 38/13.
Kolegium wskazało, że pozostawanie w związku małżeńskim przez osobę wymagającą opieki nie stanowi negatywnej przesłanki dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji, gdy osoba ta legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, a małżonek sprawujący nad nią opiekę i ubiegający się o to świadczenie spełnia pozostałe wymagania ustawowe. W tym zakresie Organ odwoławczy odwołał się do ukształtowanej linii orzeczniczej sądów administracyjnych co do wykładni art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r.
Jednakże zdaniem Kolegium w przypadku Skarżącego nie można mówić o istnieniu związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia lub niepodejmowaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej a koniecznością opieki nad żoną. Zakres opieki jaką świadczy Skarżący w stosunku do żony nie jest tego rodzaju, aby uzasadniał rezygnację z pracy bądź niepodejmowanie zatrudnienia choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy.
Rozstrzygający jest zakres pomocy i wsparcia świadczonego przez asystenta osobistego osoby niepełnosprawnej, który, jak wynika z akt sprawy, współpracuje z żoną Skarżącego od 3 lat. Do jego obowiązków należy: robienie zakupów, przygotowywanie posiłków, pomoc w pokonywaniu barier architektonicznych, wsparcie w załatwianiu spraw urzędowych, wypełnianie dokumentów i formularzy, asysta podczas wizyt lekarskich. Asystent co prawda potwierdza również sprawowaną przez Skarżącego opiekę oraz fakt, że żona Skarżącego nie poradziłaby sobie bez pomocy innej osoby, ale jak wynika z akt sprawy to pomoc asystenta jest niezbędna w funkcjonowaniu żony Skarżącego.
Zdaniem Kolegium zakres wykonywanych przez Skarżącego czynności opiekuńczych, który został ustalony w trakcie wywiadu środowiskowego oraz na podstawie złożonych przez Skarżącego oświadczeń, nie uprawnia do stwierdzenia, że ich wykonywanie przy pomocy świadczonej przez asystenta PCK uniemożliwia Skarżącemu podjęcie zatrudnienia, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy.
W skardze Skarżący zakwestionował prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym. Wyjaśnił, że przydzielony asystent ma za zadanie jedynie pomóc w codziennym funkcjonowaniu, ale jego czas jest ograniczony do kilku godzin tygodniowo. Asystent nie przychodzi każdego dnia, nie przychodzi także o stałych porach, gdyż jego wizyty są uzależnione od potrzeb innych niepełnosprawnych podopiecznych. Istnieje możliwość wglądu do karty pracy asystenta PCK oraz wydania opinii pracownika socjalnego, który współpracuje ze Skarżącym i jego żoną od wypadku żony. Od [...] sierpnia 2023 r. lekarz prowadzący kardiolog dał Skarżącemu zdolność do podjęcia pracy, ale ze względu na stan zdrowia żony Skarżący nie jest w stanie podjąć jakiegokolwiek zatrudnienia.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wnosząc o oddalenie skargi Kolegium podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Pismem z 10 stycznia 2024 r. o przystąpieniu do sprawy zawiadomił pełnomocnik Skarżącego. Pełnomocnik podtrzymał osobistą skargę Skarżącego. Dodatkowo zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na treść decyzji, a to:
- - art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady zaufania do organów polegającej na całkowitym pominięciu okoliczności wynikających z wyjaśnień Skarżącego, potwierdzonych wiedzą powszechnie znaną, a mianowicie pominięcie faktu, że asystent osoby niepełnosprawnej sprawuje pomoc w wymiarze wyłącznie kilku godzin tygodniowo, w godzinach i dniach ustalanych dowolnie przez asystenta;
- - art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, tj. okoliczności niezdolności żony Skarżącego do samodzielnej egzystencji, konieczności stałej pomocy osoby trzeciej, braku samodzielnego poruszania się, niemożliwości samodzielnego korzystania z toalety i przygotowania posiłku.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Organu pierwszej instancji, nieobciążanie Skarżącego kosztami postępowania oraz o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu. Jednocześnie pełnomocnik Skarżącego oświadczył, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej przez adwokata ustanowionego z urzędu nie zostały opłacone w całości ani w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zakres kontroli sądu wyznacza przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a.") stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem dotyczącym art. 57a (który nie znajduje zastosowania w rozpatrywanej sprawie).
Kontrolując zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Organu pierwszej instancji, zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, Sąd doszedł do przekonania, że naruszają one prawo w sposób powodujący konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego.
Przesłanki pozytywne uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad osobą niepełnosprawną określone zostały w art. 17 ust. 1 u.ś.r. W tym miejscu należy wyjaśnić, że z dniem 1 stycznia 2024 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 lipca 2024 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1429), która zmieniła brzmienie art. 17 ust. 1 u.ś.r. W aktualnym stanie prawnym o świadczenie pielęgnacyjne mogą ubiegać się osoby wskazane w art. 17 ust. 1 u.ś.r. z tytułu opieki jedynie nad osobą niepełnosprawną w wieku do ukończenia 18. roku życia. Jednakże sąd administracyjny ocenia prawidłowość zaskarżonej decyzji na dzień jej wydania. Stosownie do art. 17 ust. 1 u.ś.r. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji świadczenie pielęgnacyjne przysługiwało w przypadku: 1) istnienia obowiązku alimentacyjnego opiekuna względem podopiecznego;
- 2) niepodejmowania lub rezygnacji przez opiekuna z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki;
- 3) legitymowania się przez podopiecznego orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Przesłanki te muszą zostać spełnione łącznie, co oznacza, że brak zaistnienia którejkolwiek z nich powoduje, że świadczenie pielęgnacyjne nie może zostać przyznane.
W rozpoznawanej sprawie to Organ odwoławczy, oceniając materiał dowodowy, wskazał na brak związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia a koniecznością sprawowania przez Skarżącego opieki nad żoną. Organ pierwszej instancji podał bowiem inne przesłanki uniemożliwiające przyznanie Skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Kolegium słusznie uznało decyzję pierwszoinstancyjną za wadliwą w zakresie oparcia jej o niekonstytucyjną część przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r. oraz o art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r.
Zdaniem Kolegium czynności opiekuńcze wykonywane przez Skarżącego nie są na tyle angażujące, aby wykluczały podjęcie przez niego zatrudnienia, choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Rozstrzygający jest przy tym zakres pomocy i wsparcia jaką świadczy na rzecz żony Skarżącego asystent PCK. Wykonywanie czynności opiekuńczych przez Skarżącego z pomocą asystenta PCK umożliwia Skarżącemu podjęcie aktywności zawodowej.
Natomiast Skarżący podnosi, że zakres opieki jaką sprawuje nad żoną skutkuje brakiem możliwości pogodzenia jej wykonywania i jednoczesnego świadczenia czynności zarobkowych. Skarżący neguje ocenę stanu faktycznego dokonaną przez Organ odwoławczy podkreślając, że pomoc świadczona przez asystenta PCK jest nieregularna, ograniczona do kilku godzin tygodniowo. Wsparcie asystenta uzależnione jest od potrzeb innych niepełnosprawnych podopiecznych. Nie sposób zatem dostosować godzin pracy Skarżącego do czasu, kiedy pomoc żonie Skarżącego udzielania jest przez asystenta PCK.
Wskazać należy, że przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. nie precyzuje ani zakresu ani charakteru opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Z uwagi na cel i istotę świadczenia pielęgnacyjnego przyjmuje się, że opieka powinna być osobista, stała bądź długotrwała i odnosić się do wszystkich niezbędnych potrzeb życiowych osoby pozostającej pod opieką, których z uwagi na niepełnosprawność nie jest w stanie sama sobie zapewnić. Rozmiar świadczonej opieki musi być stały i na tyle duży, aby uniemożliwiał podjęcie lub wykonywanie pracy. Zaś sposób sprawowania opieki jest w każdym przypadku uzależniony od rodzaju schorzeń osoby niepełnosprawnej i związanych z tym jej indywidualnych potrzeb. Konieczność opieki nad osobą niepełnosprawną musi stanowić wyłączną przyczynę niepodejmowania zatrudnienia lub rezygnacji z niego (por. wyroki NSA z 7 sierpnia 2019 r., I OSK 4023/18 oraz z 28 sierpnia 2019 r., I OSK 940/19; wyrok WSA w Krakowie z 26 maja 2020 r., III SA/Kr 346/20 - opubl. w internetowej bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA").
Obowiązkiem organów administracji w postępowaniu dotyczącym przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jest prawidłowe ustalenie istotnych okoliczności faktycznych i dokonanie ich oceny m. in. pod kątem tego, czy wnioskujący o świadczenie nie podejmuje zatrudnienia lub rezygnuje z niego z powodu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Niewątpliwie orzeczenie o stopniu niepełnosprawności bądź o niezdolności do samodzielnej egzystencji w sposób wiążący określa zakres niezbędnej pomocy osobie niepełnosprawnej. Jednakże wynikające z tego rodzaju orzeczeń stwierdzenia o niezdolności do samodzielnej egzystencji lub o konieczności pomocy lub opieki nie oznaczają automatycznego przyznania opiekunowi takiej osoby świadczenia pielęgnacyjnego. Legitymowanie się przez osobę wymagającą opieki stosownym orzeczeniem nie wyklucza możliwości wywodzenia braku związku przyczynowego z zakresem faktycznie sprawowanej opieki nad tą osobą.
W każdej indywidualnej sprawie konieczne jest ustalenie, czy opiekun sprawuje nad osobą niepełnosprawną opiekę w zakresie określonym w orzeczeniu o niepełnosprawności. Wobec tego niezasadny jest zarzut Skarżącego dotyczący naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego i pominięcie charakteru schorzeń żony Skarżącego. Podkreślić należy, że samo posiadanie przez osobę niepełnosprawną orzeczenia o niepełnosprawności w stopniu znacznym nie sprawia, że świadczenie to przysługuje wskazanym w art. 17 ust. 1 u.ś.r. osobom. Organy administracji nie są przy tym uprawnione ani do kwestionowania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności ani do dokonywania samodzielnych ustaleń odnośnie stanu zdrowia osoby niepełnosprawnej.
W rozpoznawanej sprawie Organ odwoławczy oceniając, czy spełniona jest przesłanka związku przyczynowo-skutkowego odwołał się do ustaleń poczynionych w trakcie wywiadu środowiskowego oraz do wyjaśnień asystenta osobistego (pismo z 8 czerwca 2023 r.). Na ich podstawie wywiódł, że zakres pomocy jaką świadczy na rzecz żony Skarżącego asystent PCK jest na tyle szeroki, że Skarżący mógłby podjąć zatrudnienie.
Zdaniem Sądu stanowisko Kolegium nie znajduje jednoznacznego potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy.
Nie budzi wątpliwości, że żona Skarżącego jest osobą ze znacznym stopniem niepełnosprawności, całkowicie zależną od pomocy opiekuna. Żona Skarżącego nie byłaby w stanie samodzielnie funkcjonować bez pomocy osoby trzeciej. Pracownik socjalny, jak również opiekun PCK potwierdzili, że Skarżący wykonuje niezbędne czynności opiekuńcze w sposób prawidłowy i ciągły. Z wywiadu środowiskowego ani z innych dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy nie wynika jaka jest częstotliwość i wymiar czynności opiekuńczych wykonywanych przez asystenta osobistego żony Skarżącego. Nie zostało ustalone czy pomoc ta ma charakter regularny, według ustalonego harmonogramu czy raczej doraźny, nieprzewidywalny. Nie wiadomo czy żona Skarżącego korzysta z innych form pomocy, np. usług opiekuńczych i specjalistycznych usług opiekuńczych MOPS. Innymi słowy nie ustalono w jakim zakresie pomoc i opieka sprawowana nad żoną Skarżącego rozłożona jest również na inne podmioty, co ma znaczenie dla ustalenia czy zakres sprawowanej przez Skarżącego opieki uniemożliwia podjęcie mu jakiegokolwiek zatrudnienia.
Wskazane wyżej okoliczności jako istotne w sprawie powinny być prawidłowo wyjaśnione i nie budzić wątpliwości. Organy są zobowiązane do podjęcia wszelkich czynności koniecznych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.), do całościowej oceny wszystkich zebranych dowodów (art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.) i do wyczerpującego przedstawienia w uzasadnieniu decyzji podstawy faktycznej i prawnej podjętego rozstrzygnięcia (art. 107 § 3 k.p.a.). W postępowaniu odwoławczym obowiązują te same zasady co w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, w zakresie zebrania całego materiału dowodowego i jego pełnej prawidłowej oceny. W rozpoznawanej sprawie organy nie podjęły z urzędu koniecznych czynności wyjaśniających, zmierzających do ustalenia kluczowych dla sprawy okoliczności, tj. związku przyczynowego między rezygnacją bądź niepodejmowaniem zatrudnienia przez Skarżącego a sprawowaniem opieki nad żoną.
Powyższe świadczy o tym, że postępowanie dowodowe w rozpatrywanej sprawie przeprowadzone zostało z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co czyni uzasadnione w tym zakresie zarzuty skargi. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie jest pełny i nie został prawidłowo oceniony. Jako dowolne należy bowiem traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym czy nie w pełni rozpatrzonym. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy organy kwestionują złożone przez stronę oświadczenia co do zaistnienia określonych okoliczności, jednakże same nie przeprowadzają w tym zakresie postępowania dowodowego.
Z treści art. 7 i 77 § 1 k.p.a. wynika, że postępowanie dowodowe oparte jest na zasadzie oficjalności. Organ powinien zatem przeprowadzić dowody, niezbędne dla dokonania prawidłowych ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy niezależnie od inicjatywy dowodowej strony. W konsekwencji, nie może być uznana za zgodną z prawem decyzja administracyjna wydana bez wyjaśnienia okoliczności faktycznych objętych hipotezą przepisów mających w sprawie zastosowanie (por. wyrok NSA z dnia 23 września 2020 r., II OSK 1241/20, opubl. w CBOSA).
Organ odwoławczy dodatkowo dopuścił się naruszenia w sposób istotny art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymując w mocy wadliwą decyzję Organu pierwszej instancji. Natomiast Organ pierwszej instancji błędnie przyjął, że w przypadku Skarżącego zachodzą negatywne przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z art. 17 ust. 1b i art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r.
Ponownie rozpatrując sprawę Organ pierwszej instancji ustali stan faktyczny związany z zakresem sprawowanej przez Skarżącego opieki, zgodnie ze wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku. Następnie dokona jego oceny w kontekście spełnienia przesłanek ustawowych do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego zgodnie z wymogami procedury administracyjnej i podejmie stosowną decyzję, którą należycie, z uwzględnieniem treści art. 107 § 3 k.p.a. uzasadni.
Organ będzie miał na uwadze, że stosownie do art. 63 ust. 1 u.ś.w. w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne, o których mowa w u.ś.r. w brzmieniu dotychczasowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 390, 658 i 852), do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. Zdaniem Sądu - w składzie orzekającym w rozpatrywanej sprawie - ustalając zakres zastosowania ww. przepisu przejściowego należy uwzględnić art. 24 ust. 2 u.ś.r. Zgodnie z tą regulacją prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Zasadniczo zatem momentem uzyskania prawa do świadczenia rodzinnego (w rozpatrywanej sprawie – świadczenia pielęgnacyjnego) jest data złożenia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.
W konsekwencji przepis art. 63 ust. 1 u.ś.w. należy rozumieć w ten sposób, że w przypadku wniosku o świadczenie pielęgnacyjne złożonego skutecznie przed dniem 1 stycznia 2024 r. (tj. przed wejściem w życie art. 43 pkt 4 lit. a) u.ś.w. zmieniającego art. 17 u.ś.r.) organy rozpatrując ten wniosek po 1 stycznia 2024 r. zobowiązane są ustalić i ocenić, czy wnioskodawca spełnia przesłanki do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego określone w przepisach u.ś.r. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r. W przypadku spełniania przez wnioskodawcę ww. przesłanek organ winien wydać decyzję przyznającą to prawo, biorąc za podstawę przepisy u.ś.r. dotychczas obowiązujące. W razie zaś ustalenia, że ww. przesłanki nie są spełnione, przepis art. 63 ust. 1 u.ś.w. nie znajdzie zastosowania, a tym samym organ winien rozpatrzyć wniosek na gruncie przepisów obowiązujących w dniu orzekania, tj. uwzględniając nowe brzmienie art. 17 u.ś.r.
Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.