Uzasadnienie
Skarżąca, na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych. W treści formularza podała, że samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, zamieszkując w lokalu mieszkalnym o pow. 63,8 m2. W skład majątku strony wchodzi również ogródek działkowy oraz garaż. Na rachunku bankowym strona ma zgromadzone środki w wysokości 13.517 zł. Źródłem utrzymania się strony jest dochód z tytułu zatrudnienia 3.827 zł brutto miesięcznie. Wedle sporządzonego przez stronę zestawienia bieżące wydatki związane z utrzymaniem się kształtują się na poziomie około 2000 zł.
Na wezwanie referendarza sądowego skarżąca nadesłała dokumenty obrazujące poziom i strukturę wydatków a także wysokość uzyskiwanego dochodu.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U.z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Przedmiotem badania przy analizie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest całokształt okoliczności związanych z sytuacją materialną wnioskodawcy.
W realiach rozpoznawanej sprawy brak jest dostatecznych podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej albowiem nie wykazano, że jej sytuacja materialna wyklucza samodzielne pokrycie wydatków z tytułu kosztów sądowych.
W oparciu o nadesłane dokumenty ustalono, że bieżące wydatki związane z utrzymaniem się (opłaty za media, czynsz za mieszkanie, usługi telekomunikacyjne) kształtują się na poziomie około 700. Dochód netto strony to kwota 2641 zł. Do dyspozycji strony pozostaje więc co miesiąc około 1900 zł, z których pokrywa ona pozostałe wydatki, w tym również zakup lekarstw, o którym wspomina w druku formularza, a której to okoliczności w żaden sposób nie udokumentowano.
W realiach rozpoznawanej sprawy skarżąca ma możliwość poniesienia kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi w wysokości 500 zł ze względu na fakt, że dysponuje oszczędnościami, których uszczuplenie o wspomnianą kwotę nie pogorszy jej sytuacji materialnej w sposób zagrażający pokrywaniu przez nią bieżących kosztów utrzymania. Strona posiadająca w swoim majątku środki pieniężne w opisywanej wyżej wysokości, tj. 13.517 zł niewątpliwie nie może być zaliczona do osób ubogich, w odniesieniu do których zasadnym byłoby zwolnienie z obowiązku ponoszenia daniny publicznoprawnej, którą są koszty sądowe.
Mając powyższe na względzie, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.