Uzasadnienie
Pismem z dnia 2 sierpnia 2014 r. B. J. wniosła do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. skargę na działanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. w sprawie dotyczącej legalności wykonanych robót budowlano-instalacyjnych obejmujących swym zakresem wykonanie kotłowni w piwnicy wraz z instalacją centralnego ogrzewania w bloku wielorodzinnym [...] w M. W piśmie z dnia 13 sierpnia 2014 r. w odpowiedzi na wezwanie tego organu, B. J. oświadczyła, iż pismo z dnia 2 sierpnia 2014 r. stanowi zażalenie z art. 37 kpa oraz skargę z art. 227 kpa
Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., działając na podstawie art. 37 § 1 w związku z art. 123 Kodeksu postępowania administracyjnego, uznał zażalenie B. J. za niezasadne.
Rozstrzygnięcie to zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach przez B. J. działającą również w imieniu skarżącej U. K. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że zaskarżone postanowienie nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej między innymi przez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W rozpoznawanej sprawie skarga dotyczy postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wydanego w trybie przepisów o terminach załatwienia spraw zawartych w rozdziale 7 działu I ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.). Stosownie do art. 37 § 1 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Z kolei zgodnie z § 2 tego przepisu organ ten, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Należy zauważyć, że art. 37 kpa nie określa w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia ma zażalenie to rozstrzygnąć, jednakże przyjmuje się, iż stanowisko to wyrażone powinno być w formie postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 kpa). Postanowienie to nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Postępowanie prowadzone w trybie art. 37 k.p.a. ma charakter jedynie incydentalny w stosunku do przedmiotu postępowania administracyjnego. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 306/05, postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 74/13).
Tym samym skoro zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, załatwiane jest przez organ administracji publicznej wyższego stopnia w formie postanowienia, na które nie służy zażalenie, a przy tym nie jest ono postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, to tym samym skarga na tego rodzaju postanowienie nie przysługuje, a wniesiona podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.