Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy S.K. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu.
Z treści formularza wynika, że wnioskodawca wraz z żoną i synem zamieszkują w lokalu o pow. 51 m2. Wedle uzyskanych informacji skarżący nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro, natomiast źródłem utrzymania się strony są świadczenia emerytalne (wnioskodawcy i jego małżonki) oraz rentowe (syna strony) w łącznej wysokości 5500 zł brutto miesięcznie. Z dokonanego przez stronę zestawienia wynika, że niemal całe środki przeznacza na utrzymanie się.
Na wezwanie referendarza sądowego skarżący nadesłał dokumenty obrazujące jego dochody oraz poziom i strukturę wydatków.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U.z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).
Przedmiotem badania przy analizie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest całokształt okoliczności związanych z sytuacją materialną wnioskodawcy. Z nadesłanych przez skarżącego dokumentów nie wynika, aby miał on trudności zarówno z opłaceniem kosztów sądowych (wpis w wysokości 200 zł wnioskodawca samodzielnie zapłacił) jak również ze zdobyciem środków na opłacenie fachowego pełnomocnika. Sytuacja majątkowa stronie nie odpowiada bowiem hipotezie art. 246 § 1 P.p.s.a., co oznacza, że wniosek o przyznanie prawa pomocy jest nieuzasadniony.
W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że łączny dochód w rodzinie S. K. wynosi 5552 zł netto miesięcznie. Wydatki na lekarstwa, których wysokość ustalono w oparciu o faktury wystawione w styczniu kształtują się na poziomie 400 – 500 zł. Bieżące wydatki na utrzymanie się, tj. czynsz za mieszkanie, opłata za energię elektryczną, usługi telekomunikacyjne oraz wynajem garażu to kwota około 1100 zł. Łącznie więc do dyspozycji rodziny strony pozostają co miesiąc środki w wysokości około 4.000 zł. Uczynione przez skarżącego zestawienie wydatków związanych z utrzymaniem się budzi wątpliwości. Przede wszystkim uwagę zwracają bardzo wysokie koszty prania (około 300 zł miesięcznie), co budzi zastrzeżenia i pytania, dlaczego skarżący nie korzysta z pralki samodzielnie.
Dalej wskazać przyjdzie, że trudno uznać za uzasadniony wydatek rzędu 400 zł na "nałóg palenia syna" jak również przyjąć za prawdziwe niczym nie poparte twierdzenie o stałych, miesięcznych wydatkach rzędu 300 zł na odzież i buty, czy też 100 zł na książki i prasę. W opisywanej sytuacji nie sposób zaakceptować argumentacji strony, która oczekuje, że zaspokajanie własnych potrzeb i to wcale nie zasadniczych winno mieć pierwszeństwo przed podjęciem próby poszukiwania oszczędności w bieżących kosztach utrzymania. Tylko bowiem w przypadku, gdyby to ostatnie nie dało pozytywnego rezultatu możliwym byłoby rozważenie uwzględnienia złożonego wniosku, czego w realiach niniejszej sprawy uczynić nie sposób.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.