Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący A. P. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie radcy prawnego z urzędu, powołując się na złą sytuację materialna oraz zły stan zdrowia. Z treści złożonego formularza wynika, że wnioskodawca samotnie prowadzi gospodarstwo domowe zamieszkując w jednym z pokoi budynku stanowiącego jego współwłasność. Zadeklarował, że nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów materialnych o wartości przekraczającej 3.000 euro. Jego jedynym źródłem utrzymania się strony jest świadczenie emerytalne uzyskiwane w kwocie 1780 zł brutto miesięcznie. Do druku formularza skarżący do łączył kartę informacyjną leczenia szpitalnego.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).
Przedmiotem badania przy analizie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest całokształt okoliczności związanych z sytuacją materialną wnioskodawcy.
Oceniając złożony wniosek z uwzględnieniem przywołanych wyżej regulacji uznano, że zasługuje on na uwzględnienie. Do takiego wniosku prowadzi przede wszystkim fakt, że skarżący dysponuje źródłem utrzymania w postaci emerytury, a stan jego zdrowia uzasadnia twierdzenie strony o wyższych aniżeli przeciętne potrzebach bytowych. Z przedłożonej karty leczenia szpitalnego wynika bowiem, że wnioskodawca cierpi na liczne i zróżnicowane schorzenia o przewlekłym charakterze. Nie bez znaczenia jest przy tym fakt, że postanowieniem z dnia 29 października 2014 r. (sygn. akt IV SO/GL 28/14) referendarz sądowy w analogicznych okolicznościach przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.