Uzasadnienie
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 21 października 2013 r. W. G. została zobowiązana do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł. W odpowiedzi, w piśmie procesowym z dnia 29 października 2013 r. skarżąca zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych podnosząc, że nie jest w stanie ponieść wspomnianego wydatku, a z uzyskiwanej emerytury, po odjęciu kosztów bieżącego utrzymania się pozostaje jej 200 zł. Do wspomnianego pisma dołączony został odcinek emerytury wnioskodawczyni, z którego wynika, że wysokość tego świadczenia wynosi 1872 zł netto miesięcznie.
Na wezwanie referendarza sądowego skarżąca nadesłała dokumenty obrazujące wysokość oraz strukturę wydatków przeznaczanych na utrzymanie się, a także dokonała ich pisemnego zestawienia.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz.270 – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Analiza okoliczności dotyczących stanu majątkowego W. G. pozwoliła stwierdzić, że jej wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Skarżąca dysponuje stałym źródłem dochodu (świadczeniem emerytalnym) uzyskiwanym w kwocie 1872 zł netto miesięcznie. Z nadesłanych rachunków wynika, że wysokość opłat za wodę kształtuje się na poziomie 103,63 zł w ujęciu dwumiesięcznym, wysokość rachunku za gaz to 242 zł za 2 miesiące, opłata za energię elektryczną to z kolei kwota 282,46 zł. Zauważyć wszakże trzeba, że żaden z nadesłanych przez skarżącą rachunków nie został wystawiony na jej osobę. Wobec tego, twierdzenia skarżącej o pokrywaniu należności z tego tytułu właściwie nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione.
Co więcej, skarżąca w żaden sposób nie dowiodła, że ponosi tak wysokie koszty leczenia, o których wspomniała w piśmie procesowym z dnia 3 stycznia 2014 r. Tymczasem tego rodzaju okoliczności mają bardzo istotne znaczenie dla rzetelnej oceny wniosku o przyznanie prawa pomocy. Ocena złożonego przez stronę wniosku opiera się bowiem co do zasady na informacjach zawartych w druku formularza PPF. Nie mniej jednak w sytuacji, gdy są one niewystarczające, budzą wątpliwości bądź też pozostają w sprzeczności ze sobą, sąd lub referendarz sądowy mogą, w trybie określonym w art. 255 P.p.s.a zażądać od strony dodatkowych wyjaśnień bądź też nadesłania tzw. dokumentów źródłowych. Konsekwencją uchylenia się od realizacji tego obowiązku lub udzielenia niekompletnych albo budzących zasadnicze wątpliwości informacji może być odmowa przyznania prawa pomocy. W tej kwestii orzecznictwo sądów administracyjnych wykazuje daleko idącą jednolitość (tak orzekł NSA np. w postanowieniu z dnia 30 lipca 2009 r. sygn. akt I FZ 180/09 – Lex nr 552208, w postanowieniu z dnia 28 lipca 2009 r. sygn. akt I OZ 744/09 – Lex nr 552504, w postanowieniu z dnia 23 marca 2012 sygn. akt I OZ 184/12 - 1136769 oraz w postanowieniu z dnia 28 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 182/12 - Lex 1136768).
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.