Uzasadnienie
Skarżąca, po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu od skargi, zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych. Następnie, na wezwanie Sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy złożyła na druku urzędowego formularza. Z jego treści wynika, że Z. K. prowadzi wspólne gospodarstwo domowe ze swoim małżonkiem zamieszkując w lokalu o pow. 16 m2. Wnioskodawczyni zadeklarowała, że nie posiada żadnego majątku, w tym oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Łączny dochód wnioskodawczyni i jej małżonka to kwota 2827 zł brutto, natomiast wydatki to łącznie około 1500 zł. Przy formularzu Z. K. nadesłała dokumenty potwierdzające wysokość uzyskiwanych dochodów oraz poziom wydatków.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
W realiach rozpoznawanej sprawy strona uprawdopodobniła w sposób dostateczny, że nałożenie na nią obowiązku poniesienia kosztów sądowych, a zwłaszcza uiszczenia wpisu od skargi mogłoby doprowadzić do sytuacji, w której skarżąca będzie miała znaczące problemy ze zgromadzeniem środków na ten cel. Analiza struktury oraz wysokości ponoszonych przez skarżącą wydatków pozwoliła stwierdzić, że ich celowości oraz zasadność nie budzą wątpliwości. Zarówno bowiem konieczność opłacenia dostaw mediów jak i wykupu niezbędnych lekarstw winny być uznane za wydatki o charakterze zasadniczym, których poniesienie jest konieczne dla zapewnienia stronie i jej małżonkowi podstawowych potrzeb egzystencjalnych. W opisywanej sytuacji pozostająca do dyspozycji skarżącej kwota jest stosunkowo niewielka, stąd też uznano, że zasadnym jest uwzględnienie złożonego wniosku.
Z tych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.