Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy K. H. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata z urzędu. W treści formularza podał, że samotnie zamieszkuje w lokalu o pow. 24,4 m2. Wnioskodawca nie posiada żadnego innego majątku, w tym oszczędności, papierów wartościowych jak również przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3.000 euro. Źródłem utrzymania się skarżącego jest emerytura w wysokości 1605 zł netto miesięcznie. W druku sporządził również zestawienie ponoszonych wydatków.
Na wezwanie referendarza sądowego skarżący przedstawił dokumenty obrazujące poziom uzyskiwanych przezeń dochodów (zeznanie podatkowe za 2014 r.), a także ponoszone wydatki.
Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 kwietnia 2015 r. odmówiono przyznania prawa pomocy.
Od powyższego postanowienia w ustawowym terminie skarżący wniósł sprzeciw. W jego uzasadnieniu podniesiono przede wszystkim, że w treści uzasadnienia referendarza sądowego błędnie wskazano, że dochód netto skarżącego wynosi 1925 zł, podczas gdy rzeczywiście wynosi on 1634,26 zł, co potwierdza załączone zaświadczenie z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Strona skarżąca podniosła również, że bardzo dokładanie zapisała główne wydatki na druku formularza oraz dodatkowo wskazała koszty związane z zakupem lekarstw. Do nadesłanego sprzeciwu skarżący załączył szereg dokumentów obrazujących jego sytuację życiową m.in. rachunki za czynsz oraz kopie dokumentacji medycznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 245 § 1 P.p.s.a., strona może się ubiegać o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 P.p.s.a.). Z kolei prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 P.p.s.a.).
Na wstępie należy zaznaczyć, że skarżący składając wniosek o prawo pomocy, zażądał przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika procesowego z urzędu w osobie adwokata.
Odnosząc te uwagi do sytuacji materialnej skarżącego, stwierdzić trzeba, że w przypadku K. H. zachodzą okoliczności, które pozwalają na uwzględnienie jego żądania w całości. Należy zauważyć, że uiszczenie choćby niewielkiej części kosztów sądowych pozbawiłoby skarżącego środków niezbędnych na pokrycie pozostałych wydatków, w tym tych, które zaliczyć trzeba do utrzymania koniecznego. Należy podkreślić, że skarżący w sposób należyty udokumentował wszelkie wątpliwości dotyczące jego sytuacji materialnej. Dodatkowo trzeba nadmienić, iż dużym obciążeniem dla domowego budżetu są opłaty związane z zakupem koniecznych lekarstw, z uwagi na liczne schorzenia skarżącego, co zostało poparte nadesłaną dokumentacją medyczną.
Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącego odnośnie błędnego określenia kwoty netto dochodu w postanowieniu referendarza sądowego z dnia 16 kwietnia 2015r. należy stwierdzić, że została ona określona na podstawie załączonej kopii zeznania podatkowego na rok 2014r.
Pominięcie tych wszystkich okoliczności, zwłaszcza zaś skali obciążeń finansowych strony, pozostawałoby w sprzeczności z dyrektywami wynikającymi z prawa do sądu, realizacji którego służy przecież instytucja prawa pomocy.
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy.