Uzasadnienie
Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skargę do sądu wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przepis art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. stanowi natomiast, że skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu przez sąd.
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy, przesyłka adresowana do skarżącego została odebrana przez pełnoletniego domownika – A. I. w dniu [...] r., która podjęła się oddania przesyłki adresatowi. Wobec takich ustaleń uznać należało, że zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona skarżącemu w sposób przewidziany w art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zgodnie z którym, w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zatem termin do wniesienia skargi przez skarżącego R.I. upływał w dniu [...] r.
Tymczasem skarżący wniósł kolejną skargę na opisaną wyżej decyzję wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia w dniu 30 grudnia 2016 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), a zatem uznać należało, że wniesiono ją z uchybieniem terminu. Postanowieniem Sądu z dnia 17 marca 2017 r. odmówiono bowiem przywrócenia terminu do wniesienia skargi.
Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.