Uzasadnienie
W skardze z dnia 20 września 2013 r. E. W. zawarła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Następnie, na wezwanie Sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy złożyła na druku urzędowego formularza, poszerzając zakres wniosku również o ustanowienie adwokata z urzędu. Z treści formularza wynika, że skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe raz z dwoma dorosłymi synami, zamieszkując w budynku o pow. 110 m2. W skład jej majątku, poza nieruchomością o pow. 900 m2 nie wchodzą żadne oszczędności, papiery wartościowe ani też przedmioty, których wartość materialna przekracza 3.000 euro. Wnioskodawczyni uzyskuje świadczenie rentowe w wysokości 687 zł miesięcznie, natomiast jej synowie wynagrodzenia za pracę w wysokości 1181 zł miesięcznie każdy. Do formularza dołączono decyzję o waloryzacji świadczenia rentowego skarżącej oraz kopie rachunków za energię elektryczną oraz dostawy wody.
Na wezwanie referendarza sądowego E. W. nadesłała dokumenty potwierdzające podaną w druku formularza wysokość wynagrodzenia z pracę jej synów.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U.z 2012 r. poz. 270 – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Oznacza to więc, że co do zasady na przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym mogą liczyć te osoby, których sytuacja materialna jest bardzo ciężka i nie maja żądnej możliwości zdobycia jakichkolwiek środków pozwalających na samodzielne poniesienie kosztów sądowych. Pamiętać zarazem należy, że przedmiotem badania przy analizie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest całokształt okoliczności związanych z sytuacją materialną wnioskodawcy, w tym również wysokość dochodów członków rodziny takiej osoby, pozostających z nią we wspólnym gospodarstwie domowym.
Z informacji zawartych w druku formularza oraz tych, które wynikają z treści nadesłanych na wezwanie referendarza dokumentów wynika, że dochód E. W. i jej dwóch synów wynosi 3049 zł netto miesięcznie. Udokumentowane, stałe, miesięczne wydatki (udokumentowano wysokość opłat za energię elektryczną oraz dostawy wody) kształtują się natomiast na poziomie około 300 zł. Skoro więc do dyspozycji trzech osób pozostaje dochód w wysokości około 2700 zł netto miesięcznie, to nie sposób stwierdzić, że zaistniały przesłanki o których mowa w cyt. wyżej art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. i stronę należy zwolnić w całości od kosztów sądowych oraz ustanowić fachowego pełnomocnika z urzędu. Wnioskodawczyni nie powołała się przy tym na jakiekolwiek okoliczności, które świadczyłyby o tym, że wspomniany dochód podlega radykalnemu zmniejszeniu np. ze względu na zobowiązania w stosunku do podmiotów trzecich lub też konieczność korzystania ze stałych świadczeń (np. odpłatnej rehabilitacji, opieki itp.). Argumentem przemawiającym za przyznaniem prawa pomocy nie może być natomiast brak rozeznania w przepisach prawa oraz podeszły wiek wnioskodawcy.
W realiach rozpoznawanej, mając powyższe na względzie sprawy strona nie wykazała że jej sytuacja materialna jest wyjątkowo ciężka, co dawałoby podstawę do przychylenia się do jej prośby.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.