Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy P.B. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. Uzasadniając swój wniosek wskazał, że w chwili obecnej jego trzyosobowa rodzina utrzymuje się wyłącznie ze świadczenia rentowego jego małżonki otrzymywanego w kwocie 1067 zł miesięcznie. W skład jego majątku wchodzi budynek o pow. 45 m2 oraz nieruchomość rolna o pow. 10 arów. Skarżący podkreślił, że sytuacja materialna jego rodziny jest bardzo ciężka i uzyskiwany dochód z trudem pozwala na pokrycie bieżących potrzeb.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Oceniając z tej perspektywy wniosek P. B. i uwzględniając sytuację materialną skarżącego uznano, że zasługuje on na zwolnienie od kosztów sądowych.
Przede wszystkim zauważyć trzeba, że trzyosobowa rodzina skarżącego utrzymuje się wyłącznie ze świadczenia rentowego jego małżonki. Już tylko ten fakt, ze względu na wysokość dochodu z tego tytułu świadczy o trudnym położeniu materialnym rodziny wnioskodawcy zwłaszcza, że wspomniany dochód ulega pomniejszeniu o wydatki na media (wodę, prąd itp.). Pozostała kwota musi wystarczyć na pokrycie potrzeb trzech osób. Oznacza to, że konieczność poniesienia wydatków związanych z kosztami sądowymi wymagałaby od strony rezygnacji z zaspokojenia elementarnych potrzeb życiowych. W tej sytuacji oczekiwanie, że skarżący poniesie te koszty mogłoby w konsekwencji zamknąć mu drogę do sądu.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.