Uzasadnienie
Po uprzednim wezwaniu do usunięciu naruszenia prawa A. S. zaskarżył do tutejszego Sądu uchwałę nr XXIX/257/13 Rady Gminy Jaworze z dnia 10 grudnia 2013 w zakresie § 14 ust. l pkt. 1 i 2 oraz ust.3 dotyczącą terenu oznaczonego symbolem A2MW zmieniającą plan zagospodarowania przestrzennego Gminy Jaworze. Domaga się w niej wydania "decyzji uchylającej zaskarżona uchwałę nr XXIX/257/13 Rady Gminy Jaworze z dnia 10.12.2013 z uwagi na fakt, iż została wydana z rażącym naruszeniem prawa oraz naruszyła interes prawny mieszkańców".
W ocenie skarżącego powyższa uchwała dokonała nieuzasadnionej zmiany planu zagospodarowania przestrzennego w obrębie jednej działki nr [...] przy ulicy [...] w Jaworzu 43-384 tj. z kategorii gminnej zabudowy A 6 MN - mieszkaniowej jednorodzinnej o niskiej intensywności zabudowy na kat. gm. A2 MW-zabudowa wielorodzinna. Przy jej podejmowaniu naruszono przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a to "art. 2 punkty 1, 2, 3, 6, 12, 13, 14, 15, 16, 16f, 18 art. 14 następnie art. 15 punkt 2 ustęp 2, 3, 3a, 5, 6, 8, a także art. 36 i 37".
Wskazano, że "zgodnie z art. 156 k.p.a. należy domniemywać, że decyzja o zmianie, a tym samym uchwała zostały wydane z naruszeniem przepisów o własności, bez podstawy prawnej i naruszającej prawo. W chwili wydawania miały trwały charakter niewykonalności i zawierały wadę powodującą ich nieważność z mocy prawa. Wykonanie decyzji mogło mieć też charakter zagrożony karą na podstawie art. 231 § KK".
Podniesiono, że zmiana w obrębie tylko przedmiotowej działki, naruszyła występującą ciągłość zabudowy jednorodzinnej w tym terenie. Obszar działki znajduje się na terenach wiejski. Osoby nabywające działki kierowały się zabudową jednorodzinną i obszarem o niskiej intensywności zabudowy. Urzędnicy dokonujący zmiany, narazili mieszkańców na utratę możliwości należytego korzystania z nieruchomości w takich obszarach jak tereny wiejskie. Konsekwencją tego typu działania urzędników Gminy Jaworze jest tak zwana "patodeweloperka". "Pojawił się inwestor, który zakupił działkę w niejasnych okolicznościach (sprawa zostanie w tym przypadku skierowana do organów ścigania) i pragnący na niespełna 5200 m2 postawić 3 bloki 4 piętrowe z parkingiem podziemnym pod całą powierzchnią zabudowy na 81 miejsc parkingowych i 60 mieszkań".
Tego typu inwestycja w obecnej sytuacji nie ma prawa bytu z uwagi między innymi na szerokość drogi dojazdowej 3,2m (brak pobocza), brak dostępności do hydrantów, brak dodatkowych dróg ewakuacyjnych (zagrożenie osób i mienia znacznej wartości na wypadek oddziaływania siły wyżej jak np. powódź czy pożar), naruszenie ciągów wodnych, brak możliwości odprowadzania wód opadowych (zalewanie sąsiadujących nieruchomości), zmiana intensywności zabudowy oraz nagromadzenie znacznej liczby osób w jednym miejscu, znaczne pogorszenie walorów funkcjonalności pozostałych działek, zagrożenie przyrodnicze dla występujących na tym terenie zagrożonych gatunków będących pod ochroną (salamandra plamista, zaskroniec) oraz inne okoliczności oddziaływujące na społeczność tego obszaru.
Podniesiono, że w sprawie powinien znaleźć zastosowanie art. 227 k.p.a., gdyż przedmiotowa sprawa może być zaniedbaniem lub nienależytym wykonywaniem zadań przez właściwe organy.
Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie. Wskazał przede wszystkim, iż skarżący źle określił przedmiot zaskarżenia. Przedmiotowa zmiana obowiązującego planu miejscowego nastąpiła bowiem na mocy uchwały Nr XXXI/287/14 Rady Gminy Jaworze z dnia 11 lutego 2014r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru gminy Jaworze ograniczonego ulicami: Wapienicką, Zdrojową, Bielską, Niecałą i granicami z gminą Jasienica oraz miastem Bielsko-Biała. Podkreślono również, że posadowienie na terenie objętym uchwałą w zaskarżonym zakresie zabudowy wielorodzinnej oznaczonej jako jednostka A2MW, nie sprzeciwia się ustalonym w tym rejonie zasadom kształtowania ładu przestrzennego. Działka po stronie północnej sąsiaduje z terenem zabudowy usługowej a po stronie wschodniej w przeważającej części z terenem zabudowy mieszkaniowo-usługowej. W kierunku południowym i zachodnim położone są tereny zabudowy jednorodzinnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 - dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Na mocy art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.
Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2022 r. poz. 559; dalej: "u.s.g.") każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Zgodnie natomiast z art. 53 § 2a p.p.s.a., w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie. Skarga uregulowana w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym stanowi środek ochrony realnego własnego interesu prawnego i realnych własnych uprawnień przez rzeczywistym wkroczeniem w te interesy i uprawnienia przez organ wydający akt z zakresu administracji publicznej.
Należy tu podkreślić, że skarga w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis. W tym postępowaniu orzeka się jedynie w granicach interesu prawnego skarżącego, co oznacza, że w przypadku stwierdzenia istotnego naruszenia zasad bądź trybu sporządzania planu miejscowego, sąd może stwierdzić nieważność uchwały w części wyznaczonej interesem prawnym skarżącego. Jeżeli skarżący wywodzi swój interes z prawa własności nieruchomości, to stwierdzenie nieważności aktu może nastąpić tylko w odniesieniu do części planu miejscowego dotyczącej tej nieruchomości. Dlatego dla skutecznego wniesienia skargi konieczne jest wykazanie przez stronę, że właśnie wskutek podjęcia zaskarżonej uchwały został naruszony jej konkretny interes prawny lub uprawnienie przez ograniczenie lub pozbawienie uprawnień wynikających z przysługującego mu prawa. Innymi słowy, należy wykazać, że wskutek podjęcia kontestowanej uchwały doszło do naruszenia konkretnego i aktualnego, prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę oraz wskazać naruszenie przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego.
Biorąc pod uwagę powyższe w trakcie rozprawy przed Sądem skarżący został zobowiązany do wykazania swojego interesu prawnego w sprawie oraz wykazania, iż interes ten został zaskarżoną uchwałą naruszony. W odpowiedzi skarżący oświadczył, że nie jest właścicielem nieruchomości na obszarze zmienionego planu. Jego nieruchomość jest oddalona o kilkadziesiąt metrów. Wybudował swój dom z zamiarem zamieszkania na obszarze o charakterze wiejskim. A nikt go nie poinformował, że na powyższym obszarze będą budowane obiekty wielolokalowe. Podkreślił również, że realizacja zapisów nowego planu zwiększy również natężenie ruchu samochodowego a sporne przeznaczenie terenu wpływa niekorzystnie na wartość jego nieruchomości.
W ocenie Sądu skarżący nie wykazał w najmniejszym stopniu, iż zmiana dokonana podjętą uchwałą naruszyła jego konkretnie wykazany interes prawny. W szczególności należy uznać, iż przedmiotowa zmiana planu miejscowego nie prowadzi do ograniczenia lub pozbawienia praw skarżącego wynikających z własności nieruchomości znajdującej się w odległości około 50 metrów (od granicy obszaru objętego zmianą planu). Podniesiona w skardze argumentacja ma charakter niezwykle ogólny i prezentuje stanowisko skarżącego wobec zmiany planu bez oparcia w przepisach obowiązującego prawa.
Biorąc pod uwagę powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.
- - ---------------------- 4. str. 1