Uzasadnienie
Skarżący, na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata z urzędu. Z treści formularza wynika, że wnioskodawca nie posiada żadnego majątku ani dochodów. Do druku formularza dołączono zaświadczenie stwierdzające, że S. Z. jest osobą bezrobotną, pozbawioną prawa do zasiłku oraz zaświadczenie, że nie jest on osobą niezdolną do pracy.
Pismem z dnia 18 lutego 2014 r. referendarz sądowy wezwał skarżącego do uprawdopodobnienia okoliczności podniesionych we wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez:
- - wskazanie skąd czerpie środki na utrzymanie się bądź też kto łoży na wydatki związane z zaspokojeniem jego bieżących potrzeb egzystencjalnych,
- - udokumentowanie wydatków związanych z utrzymaniem się, tj. opłat za energię elektryczną, dostawy wody, odbiór śmieci, usługi telekomunikacyjne itp.
W odpowiedzi skarżący wyjaśnił, że wsparcia udzielają mu bliscy i znajomi, nie posiada żadnych dochodów jak również nie ponosi żadnych, stałych wydatków.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).
Przedmiotem badania przy analizie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest całokształt okoliczności związanych z sytuacją materialną wnioskodawcy.
Przede wszystkim, przy ocenie wniosku o przyznanie prawa pomocy zasadnicze znaczenie mają informacje uzyskane od strony na temat jej statusu materialnego. Nieprzypadkowo bowiem ustawodawca w art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. posłużył się zwrotem "wykaże". Oznacza to, że to na osobę ubiegającą się o przyznanie prawa pomocy został przerzucony ciężar przedstawienia swojej sytuacji materialnej w taki sposób, aby przekonać o zasadności złożonego wniosku. Instrumentem służącym wyjaśnieniu wątpliwości w tym zakresie jest wezwanie, o którym mowa w art. 255 P.p.s.a. Uzyskanie dodatkowego oświadczenia strony lub dokumentów źródłowych dotyczących jej stanu majątkowego w trybie art. 255 P.p.s.a. służy uzupełnieniu stanu wiedzy sądu o sytuacji strony (por. postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2009 r. sygn. akt II GZ 332/08 – System Informacji Prawniczej Lex nr 551914). Konsekwencją uchylenia się od tego obowiązku lub udzielenia niekompletnych informacji może być odmowa przyznania prawa pomocy (tak orzekł NSA np. w postanowieniu z dnia 30 lipca 2009 r. sygn. akt I FZ 180/09 – Lex nr 552208, w postanowieniu z dnia 28 lipca 2009 r. sygn. akt I OZ 744/09 – Lex nr 552504, w postanowieniu z dnia 23 marca 2012 sygn. akt I OZ 184/12 - 1136769 oraz w postanowieniu z dnia 28 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 182/12 - Lex 1136768).
W realiach rozpoznawanej sprawy wiadomo jedynie, że skarżący jest osobą bezrobotną, pozbawioną prawa do zasiłku oraz, że jest zdolny do pracy. Nie ustalono jednakże w sposób niebudzący wątpliwości źródeł jego dochodu ani tez tego, kto ponosi koszty utrzymania S. Z.. Nadto wnioskodawca powołując się na bardzo trudną, jego zdaniem, sytuację materialną nie wskazał jakichkolwiek powodów, które uniemożliwiają mu korzystanie np. ze świadczeń pomocy społecznej, co dla osoby o tak niskich dochodach miałoby niebagatelne znaczenie. Z tego też względu uznano, że wnioskodawca zasługuje jedynie na zwolnienie z wpisu od skargi, albowiem o ile rzeczywiście jego sytuacja materialna jest tak ciężka, jak to opisuje, nawet zdobycie kwoty 100 na wpis od skargi mogłoby nastręczać dlań znaczące trudności. Oddalając wniosek w pozostałym zakresie uznano, że brak jest dostatecznych podstaw do uznania z całym przekonaniem, że skarżący znajduje sie w wyjątkowo trudnym położeniu materialnym
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.