Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych. W druku podała, że zamieszkuje w budynku jednorodzinnym, w jego niewydzielonej części, zajmując dwa pokoje, kuchnię i łazienkę. Strona zadeklarowała, że nie posiada żadnego majątku, natomiast jej źródłem utrzymania się jest świadczenie emerytalne uzyskiwane w wysokości 2.100 zł. Wnioskodawczyni sporządziła zestawienie swoich stałych, miesięcznych wydatków, z którego wynika, że za gaz płaci 600 zł; za wodę 70 zł; za energię elektryczną – 150 zł; za usługi telekomunikacyjne – 50; spłata zaciągniętej pożyczki – 500 zł reszta zaś przeznaczana jest na pokrycie pozostałych wydatków egzystencjalnych oraz wykup niezbędnych lekarstw.
Pismem z dnia 28 marca 2017 r. referendarz sądowy zobowiązał stronę do udokumentowania ponoszonych wydatków oraz dochodów oraz do wskazania tytułu prawnego, w oparciu o który strona zajmuje wspomniany budynek. W odpowiedzi wnioskodawczyni przesłała dokumenty obrazujące wysokość uzyskiwanych przez nią dochodów oraz wydatki, natomiast nie wyjaśniła statusu prawnego budynku, w którym zamieszkuje.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Należy przy tym wyraźnie podkreślić, że skorzystanie z tej formy prawa pomocy zostało przewidziane dla osób, które znajdują się w wyjątkowo trudnym położeniu materialnym a z przedstawionych okoliczności wynika, że nawet przy najdalej idących wysiłkach nie są w stanie samodzielnie wygospodarować środków na ten cel.
Analiza sytuacji materialnej strony nie pozwoliła stwierdzić, że jest ona osobą, której status materialny uzasadniałby uwzględnienie złożonego wniosku.
Dokumenty przedłożone przez skarżącą pozwalają stwierdzić, że jej sytuacja materialna nie jest na tyle ciężka aby zasadnym było przyznanie jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Do takiej konstatacji prowadzi przede wszystkim analiza przedstawionych przez stronę wydatków, która pozwoliła stwierdzić, że kształtują się one na poziomie około 900 zł. Jeżeli pod uwagę weźmie się dochody strony - 2102 zł, to po odjęciu wspomnianych wydatków do jej dyspozycji pozostaje kwota pozwalająca na samodzielne opłacenie kosztów sądowych oraz usług fachowego pełnomocnika. W tym kontekście zauważyć trzeba, że strona w żaden sposób nie udokumentowała faktu spłaty pożyczki, o której wspomniała we wniosku jak również nie jest jasny cel, na jaki zobowiązanie to zostało zaciągnięte. Skarżąca nie wyjaśniła również statusu lokalu (budynku mieszkalnego) w którym znajduje się jej centrum życiowe, stąd też trudno jest ocenić na ile jest zobowiązana samodzielnie ponosić koszty jego utrzymania.
Zważywszy na powyższe należało uznać, że brak jest dostatecznych podstaw do uwzględnienia wniosku. Wobec tego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 258 §1 i §2 pkt 7 tej ustawy postanowiono jak w sentencji orzeczenia.