Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca wystąpiła o zwolnienie od kosztów sądowych. Uzasadniając swój wniosek wskazała, że występuje w obronie Parku Leśnego "A" znajdującego się w bezpośrednim sąsiedztwie jej nieruchomości. Skarżąca podała, że samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, zamieszkując w budynku o pow. 90 m2 (niewykończonym) w S. Oprócz tego strona jest współwłaścicielką (z dziećmi) lokalu mieszkalnego o pow. 52 m2 w W. Strona zadeklarowała, że poza tym nie posiada żadnego majątku, w tym oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3.000 euro. Źródłem jej utrzymania się jest świadczenie emerytalne w kwocie 1885 zł brutto miesięcznie oraz dieta otrzymywana od "B" w wysokości 752 zł rocznie. W druku formularza skarżąca sporządziła zestawienie swoich miesięcznych wydatków.
Na wezwanie referendarza sądowego J. R. nadesłała dokumenty obrazujące poziom uzyskiwanych przez nią dochodów oraz strukturę i wysokość ponoszonych wydatków.
W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Ocena możliwości finansowych strony ubiegającej się o zwolnienie od kosztów sądowych dokonywana jest poprzez porównanie uzyskiwanego przez nią dochodu z wydatkami, które będzie zobowiązana ponieść w toczącym się postępowaniu sądowym. W realiach rozpoznawanej sprawy brak jest dostatecznych podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej w całości albowiem nie wykazano, że jej sytuacja materialna wyklucza samodzielne pokrycie chociażby części wydatków z tytułu kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy nie opiera się zaś na względach słusznościowych, odwołujących się do przekonania strony o zasadności złożonej skargi.
Zasadniczym kosztem, jaki strona ma obowiązek ponieść na obecnym etapie postępowania jest wpis od skargi w wysokości 300 zł, który został przez stronę uiszczony w innej sprawie dotyczącej spornej inwestycji. Miesięczny dochód netto skarżącej to kwota 1856 zł. Do stałych wydatków należy zaliczyć: opłaty za energię elektryczną – 90 zł, opłaty za usługi telekomunikacyjne – 124 zł, zakup niezbędnych lekarstw – około 200 zł oraz ubezpieczenie na życie – 30 zł i spłata pożyczki zaciągniętej na zakup lodówki. Nie noszą natomiast charakteru stałego, miesięcznego koszty ubezpieczenia samochodu – 509 zł oraz domu – 183 zł. W opisywanej sytuacji skarżąca została zwolniona z wpisu od skargi, albowiem uiszczenie kolejnych 300 zł w jednym miesiącu (w drugiej sprawie, zainicjowanej jej skargą, uiściła wpis w tej wysokości) można uznać za wydatek nieprzewidziany, stanowiący zbyt duże obciążenie dla jej budżetu domowego.
W tym więc zakresie jej wniosek został uwzględniony. Wskazać jednak trzeba, że na obecnym etapie postępowania nie będzie co do zasady zobowiązana do ponoszenia innych kosztów sądowych, zaś w razie ewentualnego oddalenia skargi (o czym w chwili obecnej nie sposób przesądzić) może być zobligowana do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis uzasadnienia orzeczenia – 100 zł i wpis od skargi kasacyjnej – o ile takową zechce wnieść – 150 zł. Nie są to więc wydatki pozostające poza granicami jej możliwości finansowych, co dało podstawę do oddalenia wniosku w pozostałym zakresie.
Wobec tego, działając na podstawie art. 258 §1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., w związku z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.