Uzasadnienie
Pismem z dnia 8 stycznia 2013 r. B. K. M. wniosła za pośrednictwem Wojewody [...] skargę na decyzję tego organu z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 11 lutego 2013 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 (sto) złotych – zgodnie z treścią § 2 ust. 3 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 z późn. zm.). Dla dokonania tej czynności wyznaczono siedmiodniowy termin, informując stronę, że jego niedochowanie będzie skutkowało odrzuceniem skargi. Przesyłka zawierająca przedmiotowe wezwanie, wysłana na adres do korespondencji podany w skardze, była dwukrotnie awizowana, po raz pierwszy w dniu 22 lutego 2013 r., a następnie w dniu 4 marca 2013 r. Na tej podstawie przyjęto tzw. fikcję doręczenia i uznano, że wezwanie doręczone zostało skarżącej w dniu 8 marca 2013 r. (art. 73 § 1-4 p.p.s.a.), zatem wyznaczony przez Sąd termin upłynął w dniu 15 marca 2013 r. Z uwagi na brak wpływu opłaty sądowej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 25 marca 2013 r. odrzucił skargę B. K. M. Po doręczeniu skarżącej odpisu powyższego orzeczenia złożyła ona wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, który został rozpatrzony na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 czewrca 2013 r. Postanowieniem z tego samego dnia zwolniono stronę z kosztów sądowych oraz przyznano jej prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego z urzędu.
W dniu 21 czewrca 2013 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi podnosząc, że niewniesienie opłaty w terminie nie nastąpiło na skutek zawinienia skarżącej, bowiem wezwanie sądowe nie zostało stronie nigdy doręczone. Dalej w uzasadnieniu wskazano, że B. K. M. zamieszkuje w dzielnicy zabudowanej starymi, pokopalnianymi kamienicami, w których skrzynki pocztowe są dewastowane, niekiedy nawet okradane, a w konsekwencji istnieje duże prawdopodobieństwo, że pozostawione tam awiza nie trafiają do rąk adresata. Pełnomocnik podał również, że skarżąca jest osoba schorowaną, mieszkającą samotnie i niemogącą liczyć na pomoc osób trzecich. Wykazując zachowanie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik skarżącej podał, że został wyznaczony do udzielanie pomocy prawnej z urzędu na podstawie pisma Okręgowej Izby Radców Prawnych z dnia 12 czerwca 2012 r., doręczonego mu 14 czerwca 2013 r., a wniosek został złożony w dniu 21 czewrca 2013 r., a zatem zdaniem pełnomocnika z zachowaniem ustawowego terminu do jego wniesienia.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 czerwca 2013 r. organowi oraz uczestnikowi postępowania doręczno odpisy wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu, jednocześnie informując o możliwości ustosunkowania się do niego w terminie pięciu dni. Powyższe pozostało bez odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Konsekwencją niedochowania terminu w postępowaniu sądowym jest bezskuteczność czynności podjętej po jego upływie (art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Jednakże - zgodnie z treścią art. 86 § 1 p.p.s.a. - jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu i z uprawdopodobnieniem okoliczności wskazujących na brak winy w jego uchybieniu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana (art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a.) w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4 przywołanego przepisu).
Na wstępie należy zauważyć, że pełnomocnik skarżącej składając przedmiotowy wniosek dochował terminu do jego wniesienia wskazanego w art. 87 § 1 p.p.s.a., Sąd bowiem zgadzając się z opinią wyrażoną we wniosku przyjął, że dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia był dzień doręczenia pełnomocnikowi pisma informującego o wyznaczeniu jego osoby jako pełnomocnika B. K. M. Co prawda w uzasadnieniu wniosku pełnomocnik strony powołuje się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2912 r., sygn. akt I OZ 278/12, a przedstawiony tam stan faktyczny i ocena prawna dotyczą przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, niemniej jednak Sąd uważa, że w przypadku ustanowienia pełnomocnika w trybie art. 244 p.p.s.a., dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym jest dzień, w którym pełnomocnik miał rzeczywistą możliwość zapoznania się z aktami sprawy.
Jedynie wówczas może on bowiem podjąć odpowiednie kroki celem dalszego prowadzenia postępowania. Dalej podkreślić należy, że z uwagi na treść postanowienia z dnia 7 czerwca 2013 r. można przyjąć, że spełniony został również wymóg formalny wniosku o przywrócenie terminu określony w art. 87 § 4 p.p.s.a.
Analizując natomiast okoliczności podane przez pełnomocnika B. K. M. w przedmiotowym wniosku Sąd doszedł do przekonania, że wniosek jest w pełni uzasadniony. Przedstawione tam przyczyny uchybienia terminu, takie jak zły stan zdrowia skarżącej, zamieszkiwanie samotnie czy opis miejsca zamieszkania, znajdują potwierdzenie w aktach administracyjnych sprawy. Podkreślić również należy, że Sąd odrzucając skargę przyjął jedynie fikcję doręczenia skarżącej przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu, uznając fakt, że otrzymała ona dwa awiza tej przesyłki i nie podjęła jej w terminie w urzędzie pocztowym. Zdaniem Sądu jednak w przypadku zamieszkiwania w miejscu, gdzie jest prawdopodobne, że awiza takie nie docierają do adresata przesyłki, co zostało podniesione we wniosku, domniemanie doręczenia pisma winno być obalone. Fakt ten potwierdza również adnotacja na zwrotnych potwierdzeniach odbioru zarówno zwróconej przesyłki, jak i pozostałych kierowanych do strony przesyłek, gdzie w punkcie 2 doręczyciel konsekwentnie zaznacza, że zawiadomienia o pozostawieniu przesyłek w placówce pocztowej pozostawiono w drzwiach adresata, skąd stosunkowo łatwo mogą one zostać usunięte przez osoby trzecie.
W związku z powyższym, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia.