Uzasadnienie
Skarżący R. M., po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł, na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych.
We wniosku skarżący zaznaczył, że wraz z żoną i małoletnią córką prowadzi wspólne gospodarstwo domowe zamieszkując w budynku mieszkalnym w lokalu o pow. 68 m2 (współwłasność budynku w ½). Skarżący podkreślił, że nie posiada żadnych innych nieruchomości, oszczędności papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Źródłem utrzymania się jego rodziny jest uzyskiwane przezeń świadczenie emerytalne w kwocie 2868 zł brutto miesięcznie oraz wynagrodzenie za pracę jego małżonki w wysokości 2550 zł brutto miesięcznie. Wnioskodawca zaznaczył również, że udziela wsparcia finansowego swojemu potomstwu z pierwszego małżeństwa oraz synowi żony w poprzedniego związku, zaś bieżące wydatki pochłaniają niemalże cały dochód. Na wezwanie referendarza sądowego skarżący nadesłał szereg dokumentów obrazujących poziom oraz strukturę ponoszonych przezeń wydatków.
W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje:
Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może zostać przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej ustawy, prawo pomocy może być udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Oceniając sytuację materialną R. M. przez pryzmat wskazanych wyżej przepisów stwierdzono, że sytuacja majątkowa skarżącego uzasadnia jedynie częściowe uwzględnienie złożonego przezeń wniosku.
Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na to, że trzyosobowe gospodarstwo domowe, w którym skarżący przebywa dysponuje łącznym, miesięcznym dochodem w wysokości niemalże 5000 zł netto miesięcznie (dokładnie zaś, w oparciu o nadesłane dokumenty obrazujące dochód żony wnioskodawcy w listopadzie oraz jego emeryturę w grudniu jest to kwota 4898 zł).
Wydatki na usługi telekomunikacyjne, dostawy wody, energii elektrycznej, opłacenie TV satelitarnej oraz ubezpieczenie kształtują się na poziomie około 1000 zł. Oprócz tego skarżący udokumentował fakt spłaty zaciągniętego kredytu hipotecznego w wysokości 2160 zł miesięcznie, jednakże, jak sam przyznał w druku formularza, pożyczka ta została zaciągnięta na potrzeby osoby trzeciej – córki z poprzedniego małżeństwa. Oznacza to, że do dyspozycji skarżącego i jego rodziny pozostaje kwota około 1000 zł. W takiej sytuacji oczekiwanie, że wnioskodawca zdobędzie kwotę 500 zł na opłacenie wpisu od skargi w pełnej wysokości mogłoby doprowadzić go do konieczności rezygnacji ochrony swoich praw na drodze sądowej. Jednakże, mając na uwadze wysokość uzyskiwanych przezeń dochodów a także charakter ich źródeł uznano, że wnioskodawca będzie w stanie uiścić kwotę 200 zł tytułem wpisu od skargi oraz ponieść pozostałe koszty sądowe.
Pamiętać bowiem trzeba, że koszty sądowe maja charakter daniny o charakterze publicznym, a tym samym tylko osoby znajdujące się w wyjątkowo trudnej sytuacji materialnej mogą liczyć na zwolnienie z obowiązku ich ponoszenia. Fakt udzielania pomocy członkom swojej rodziny nie stanowi dostatecznego usprawiedliwienia dla odstąpienia od pobrania tych kosztów, tym bardzie, że po pierwsze ich wysokość, w porównaniu z dochodem skarżącego nie jest znacząca, a po wtóre, co do zasady maja one charakter jednorazowy, a co za tym idzie możliwe jest podjęcie kroków zmierzających do zabezpieczenia stosownych środków na ten cel.
Mając na względzie wszystkie przywołane wyżej okoliczności postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 §1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., w związku z art. 246 §1 pkt 2 tej ustawy.