Uzasadnienie
Burmistrz S. decyzją nr [...] z dnia [...] r., na podstawie art. 36 ust. 4, art. 37 ust. 4, 6 ustawy z 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r., nr 80, poz. 717) oraz uchwały Rady Miejskiej w S. nr [...] z dnia [...] roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stołectwa D. (opublikowanej w Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...] z dnia [...] roku) ustalił dla J. S. jednorazową opłatę w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości – parceli nr [...], położonej w D., zbytej na rzecz O. O. aktem notarialnym Rep. A [...] w dniu [...] roku.
Decyzja adresowana do J. S. została doręczona jego żonie A. S. – w dniu [...] roku.
J. S., odwołaniem noszącym datę [...] rok, zakwestionował decyzję organu I instancji w całości. W jego ocenie wartość nieruchomości nie wzrosła na skutek uchwalenia planu, a nadto postępowanie w sprawie renty planistycznej zostało zakończone decyzją ostateczną SKO w B. z dnia [...] roku (powinno być [...]) bowiem żadna ze stron nie wniosła od niej odwołania.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] roku na podstawie art. 134 kpa stwierdziło uchybienie terminu do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji.
Kolegium wskazało na doręczenie decyzji I instancji w dniu [...] roku, a w związku z tym upływem 14 dniowego terminu do złożenia odwołania w dniu [...] roku (środa). Odwołanie skarżący sporządził w dniu [...] roku, w tym samym dniu składając go w organie I instancji. Ponieważ w odwołaniu nie podniesiono żadnych okoliczności związanych z uchybieniem terminu, obowiązkiem organu było stwierdzenie złożenia odwołania z uchybieniem terminu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący J. S. kwestionował rozstrzygnięcie organu I instancji, zgłaszając pod jego adresem zarzuty merytoryczne. Nie odniósł się natomiast do zaskarżonego postanowienia. Dopiero w piśmie z dnia [...] roku (k. 30 akt sądowych) skarżący stwierdził, że nie uchybił terminowi do złożenia odwołania, bowiem sprawa została załatwiona ostateczną decyzją SKO z dnia [...] roku nr [...].
Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Z uwagi na zarzuty w niej zawarte należy przede wszystkim stwierdzić, że kontrolą Sądu w niniejszym postępowaniu jest objęte postanowienie SKO o uchybienie terminu do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji z dnia [...] roku, a nie ta decyzja.
Warunkiem kontroli ustalonej dla skarżącego opłaty planistycznej byłoby skuteczne złożenie odwołania i wydanie – po rozpoznaniu tego odwołania – decyzji przez organ II instancji.
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z zm., dalej ppsa) skargę na decyzję w przedmiocie opłaty planistycznej można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Decyzja organu I instancji została skarżącemu doręczona w trybie art. 43 zd. 1 kpa w dniu [...] roku. Termin do złożenia odwołania od tej decyzji został określony w art. 129 § 2 kpa. Wynosi on 14 dni i jest terminem ustawowym. Uchybienie temu terminowi powoduje bezskuteczność odwołania (w sensie braku jego merytorycznego rozpoznania), czego następstwem jest ostateczność decyzji organu I instancji.
Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, któremu nie towarzyszył wniosek o jego przywrócenie i który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, korzystającej z ochrony trwałości (art. 16 § 1 kpa).
Wobec doręczenia decyzji organu I instancji w dniu [...] roku termin do złożenia od niej odwołania upłynął w dniu [...] roku. Odwołanie z dnia [...] roku zostało więc złożone po terminie, a ponieważ nie towarzyszył mu wniosek o przywrócenie uchybionego terminu, organ odwoławczy był zobowiązany do wydania postanowienia przewidzianego art. 134 kpa. Postanowienie to odpowiada prawu, a ponieważ jest to jedyne kryterium kontroli Sądu, skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ppsa.
su.