Uzasadnienie
W skardze z dnia 23 października 2013 r. D. K. zawarła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Następnie, na wezwanie Sądu swój wniosek złożyła na druku urzędowego formularza. Z jego treści wynika, że skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz ze swoim [...] synem, zamieszkując w wynajmowanym lokalu mieszkalnym o pow. 36 m2. Strona zadeklarowała, że nie posiada żadnego majątku ruchomego lub nieruchomego, a jej jedynym źródłem utrzymania się jest świadczenie rehabilitacyjne uzyskiwane w kwocie 620 zł miesięcznie.
W odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego, który zobowiązał stronę do uprawdopodobnienia okoliczności dotyczących jej sytuacji materialnej, D. K. nadesłała wyciągi z rachunku bankowego, w oparciu które ustalono, że podana w druku wniosku o przyznanie prawa pomocy wysokość uzyskiwanego świadczenia jest prawdziwa, a ponadto skarżąca otrzymuje świadczenie alimentacyjne od ojca jej dziecka w kwocie 700 zł miesięcznie. Z przedstawionych dokumentów wynika również, że za usługi telekomunikacyjne wnioskodawczyni płaci 59 zł, za dostawy wody – 80 zł, za czynsz – 120 zł, za gaz 41 zł, zaś za prąd 93 zł.
W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Oceniając sytuację materialną D. K. przez pryzmat wskazanych wyżej przepisów stwierdzono, że istnieją podstawy do uznania, że sytuacja majątkowa skarżącej uzasadnia uwzględnienie złożonego wniosku.
Przede wszystkim wskazać trzeba, że źródłem utrzymania się wnioskodawczyni jest wspomniane świadczenie w wysokości 620 netto miesięcznie oraz alimenty na [...] syna. W tym ostatnim przypadku co prawda od kilku miesięcy jest to kwota 700 zł, jednakże, co skarżąca sama podkreśliła, świadczenie to ojciec jej syna przysyła nierzadko w niższej wysokości, czego dowodem jest przelew w lipca opiewający na kwotę 150 zł. Abstrahując od powyższego stwierdzić również trzeba, że nie znaleziono podstaw do zakwestionowania wysokości jak również celowości stałych miesięcznych wydatków przeznaczanych na utrzymanie się. W oparciu o uzyskane informacje ustalono, że ich łączna wysokość wynosi około 400 zł miesięcznie, co przy łącznym dochodzie 1320 zł pozwala przyjąć, ze na utrzymanie dwóch osób pozostaje około 900 zł. Z tego punktu widzenia uiszczenie wpisu od skargi w kwocie 100 zł mogłoby pogorszyć sytuacje materialną strony w znaczący sposób.
Mając na względzie wszystkie przywołane wyżej okoliczności postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 §1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., w związku z art. 246 §1 pkt 2 tej ustawy.