Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Wojewoda Śląski, po rozpatrzeniu odwołania E. i J. B., utrzymał w mocy, wydaną po wznowieniu postępowania, decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...] r. odmawiającą uchylenia decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę parkingu na 41 miejsc postojowych dla samochodów osobowych wraz z instalacją odwodnienia i oświetlenia na działkach nr 1, 2, 3 i 4 (obręb K.) przy ul. [...] w G. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Prezydent Miasta G. decyzją z dnia [...] r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi, pozwolenia na budowę parkingu na 41 miejsc postojowych dla samochodów osobowych wraz z instalacją odwodnienia i oświetlenia na wyżej wymienionych działkach. Za stronę postępowania został uznany wyłącznie inwestor, który otrzymał decyzję w dniu [...] r., w związku z tym decyzja stała się ostateczna w dniu [...] r. W dniu [...] r. do Prezydenta Miasta G. wpłynął wniosek o wznowienie postępowania w powyższej sprawie złożony przez skarżących - właścicieli nieruchomości nr 5 przy ul. [...] w G., w którym jako przesłankę wznowienia powołano art. 145 § 1 pkt 4 Kpa., w myśl którego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała w nim udziału.
W odpowiedzi na wezwanie organu I instancji wnioskodawcy wyjaśnili, że o wydaniu decyzji dowiedzieli się w dniu [...] r. z tablicy budowy umieszczonej na ogrodzeniu nieruchomości przy ul. [...], na której prowadzone są roboty budowlane.
Prezydent Miasta G., po wznowieniu postępowania, decyzją z dnia [...] r. odmówił uchylenia ww. decyzji ostatecznej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 Kpa. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że wnioskodawcy nie byli stronami postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę parkingu na 41 miejsc postojowych dla samochodów osobowych wraz z instalacją odwodnienia i oświetlenia na działkach nr 1, 2, 3 i 4 (obręb K.) przy ul. [...] w G., ponieważ obszar oddziaływania projektowanego parkingu nie obejmuje działki wnioskodawców nr 5, gdyż obiekt ten nie wprowadza jakichkolwiek ograniczeń w zagospodarowaniu, w tym zabudowy tej działki.
W ocenie organu I instancji, zarzuty skarżących dotyczyły kwestii, które nie mogą być przedmiotem analizy organu administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak zły stan nawierzchni ulicy [...] i zwiększenie natężenia ruchu samochodowego, które to kwestie, jak wskazał organ I instancji, mogą być przedmiotem powództwa cywilnego albo postępowania przed sądem powszechnym. Odnośnie natomiast zarzutów dotyczących prowadzenia robót budowlanych z naruszeniem warunków określonych w pozwoleniu na budowę w zakresie zabezpieczenia terenu budowy, a także uciążliwości tych robót związanych z hałasem, zanieczyszczeniem powietrza oraz wibracjami, wyjaśniono, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta G. podczas kontroli przeprowadzonej (na wniosek organu I instancji) w dniu [...] r. stwierdził, że budowa została zakończona w dniu [...] r., teren budowy uporządkowano, a inwestycja została zrealizowana zgodnie z pozwoleniem na budowę.
Organ odwoławczy wskazał, że z analizy akt sprawy wynika, iż skarżący wywodzą swój interes prawny z tytułu posiadania prawa własności działki nr 5 przy ul. [...] w G., zabudowanej budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym i budynkiem oznaczonym na mapie literą "i" (pozostały budynek niemieszkalny, gdzie indziej niewymieniony). Od strony północnej działka ta jest oddzielona od działek inwestycyjnych nr 3 i 4, wąską działką nr 6 o charakterze drogowym. Jak wynika z projektu budowlanego, sporna inwestycja polega na budowie parkingu na 41 miejsc postojowych dla samochodów osobowych wraz z instalacją odwodnienia i oświetlenia na działkach nr 1, 2, 3 i 4 (obręb K.) przy ul. [...] w G. Od strony nieruchomości skarżących zlokalizowany jest istniejący zjazd z ul. [...] oraz w odległości około 10 m od ściany budynku skarżących fragment projektowanego dojazdu. Miejsca postojowe zostały zlokalizowane wzdłuż południowo zachodniej granicy działki nr 3 - prostopadle w stosunku do działki skarżących, a odległość skrajnego miejsca postojowego wynosi około 16 m od budynku skarżących, przy czym projektowane miejsca postojowe nie są usytuowane na wprost ściany tego budynku lecz z jego bocznej strony.
Ponadto na wprost budynku skarżących oznaczonego literą "i", przy granicy z działką nr 6 (oddzielającą działkę skarżących od działek inwestora) zaprojektowano słup oświetleniowy wysokości 4m wraz z kablem elektrycznym.
Mając na uwadze przedstawione wyżej usytuowanie wymienionych elementów projektowanej inwestycji organ stwierdził, że działka nr 5 nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Sporne przedsięwzięcie nie powoduje bowiem jakichkolwiek ograniczeń - które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa - w zakresie możliwości zagospodarowania tej działki.
Organ podkreślił, że w szczególności działka skarżących nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, wyznaczonym w oparciu o przepis § 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002r. (Dz.U. z 2019r., poz. 1065), zgodnie z którym w przypadku parkingu od 11 do 60 stanowisk postojowych, odległość stanowisk postojowych dla samochodów osobowych nie może być mniejsza niż: 10 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym i 6 m od granicy działki.
Ponadto wskazał, że działka należąca do skarżących nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepisy zawarte w § 13 ww. rozporządzenia (dotyczące przesłaniana), § 57 i § 60 ww. rozporządzenia (dotyczące nasłonecznienia pomieszczeń). Z akt sprawy, zwłaszcza dokumentacji projektowej spornej inwestycji wynika, że realizacja zaplanowanego przedsięwzięcia nie pozbawi nieruchomości skarżącego dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja), nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i następne ww. rozporządzenia) usytuowanych na niej obiektów (istniejących, jak i potencjalnych).
Ponadto sporne przedsięwzięcie inwestycyjne nie niesie ze sobą ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji zanieczyszczeń. Organ wskazał, że nie ma także podstaw do przyjęcia, że źródłem interesu prawnego skarżących jest w przedmiotowej sprawie art. 144 Kodeksu cywilnego, w myśl którego właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych, ponieważ podnoszone przez skarżących zwiększenie natężenia ruchu samochodowego, które powodować będzie hałas i drgania, nie wpływa na sposób zagospodarowania nieruchomości skarżących i nie zmieni jej społeczno gospodarczego przeznaczenia.
Tym samym stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zaistniała podnoszona we wniosku przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa., ponieważ skarżącym nie przysługiwał status strony postępowania. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydał decyzję, w której odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdził brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 K.p.a.
W skardze wniesionej od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, E. i J. B. (zwani dalej również stroną skarżącą) podnieśli, że jako właścicielom posesji przy ul. [...] w G. przysługuje im prawo do ochrony na podstawie art. 28 ust. 1 i ust. 2, art. 3 pkt 2 Prawa Budowlanego oraz na podstawie art. 144 i 222 Kodeksu cywilnego.
Zarzucili, że Prezydent Miasta G., Wojewoda Śląski i inwestor nie wzięli pod uwagę, że zezwolenie na budowę naraża skarżących, jak również sąsiadujących z budową i parkingiem mieszkańców przy ul. [...] na emisję uciążliwego hałasu i spalin. Podnieśli, że odkąd parking z 17 miejsc parkingowych został zwiększony na 41 miejsc parkingowych, zakłócony został spokój i cisza w ich ogrodzie, gdyż od wtorku do piątku każdego tygodnia oraz w niedzielę, zakłócany jest trzaskaniem drzwi samochodów i klap bagażników. Skarżący podkreślili, że w trakcie budowy były zgłaszane wszystkie problemy nasilonego hałasu i przenoszenia przez maszyny pracujące, drgań na sąsiednie budynki, w tym na ich dom. Drgania były tak silne, że tynk spadał, tak samo działo się przy ubijaniu całego terenu parkingu dwoma, a nawet trzema maszynami do ubijania terenu o wadze 500 kg.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie skarżący podtrzymali skargę. Skarżący dodał, że obszar oddziaływania inwestycji na jego działkę jest znaczny, zwłaszcza przez hałas zatrzymujących się samochodów osobowych, jak i przez spaliny unoszące się w powietrzu, a ponadto wąska droga o szerokości 3 m. zmusza go do uwzględnienia intensywnego ruchu aut dojeżdżających do nieruchomości uczestnika postępowania, przez co ograniczone jest jego prawo do swobodnego dysponowania przejazdem po drodze. Skarżący podniósł, że pomiędzy jego nieruchomością, a nieruchomością uczestnika postępowania jest rów szerokości 1 m. w najwęższym miejscu, a 2 m. w najszerszym, a ulica kończy się przy wjeździe do bramy uczestnika postępowania, gdyż jest to "ulica ślepa".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wskazać należało, że sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie Wojewody Śląskiego utrzymujące w mocy decyzję organu I instancji, wydaną po wznowieniu postępowania, o odmowie uchylenia decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę parkingu na 41 miejsc postojowych dla samochodów osobowych wraz z instalacją odwodnienia i oświetlenia na działkach nr 1, 2, 3 i 4 (obręb K.) przy ul. [...] w G. Podstawą wydania zaskarżonej decyzji było stwierdzenie przez organ, że w niniejszej sprawie nie zaistniała podnoszona we wniosku przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa., ponieważ skarżącym nie przysługiwał status strony postępowania. Z tego powodu, zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydał decyzję, w której odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej, gdyż stwierdził brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 K.p.a.
Podkreślenia zatem wymagało, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała w nim udziału.
Wskazać więc należało, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę znajduje zastosowanie art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r. poz. 1333), będący przepisem szczególnym wobec art. 28 Kpa i zgodnie z tym przepisem, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.
Natomiast obszar oddziaływania obiektu został zdefiniowany w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy tego terenu.
Z ustaleń organu wynika, że działka skarżących jest oddzielona od działek inwestycyjnych nr 3 i 4, wąską działką nr 6 o charakterze drogowym, zaś sporna inwestycja polegała na budowie parkingu na 41 miejsc postojowych dla samochodów osobowych wraz z instalacją odwodnienia i oświetlenia na działkach nr 1, 2, 3 i 4 (obręb K.) przy ul. [...] w G. Od strony nieruchomości skarżących zlokalizowany jest istniejący zjazd z ul. [...] oraz w odległości około 10 m od ściany budynku skarżących fragment projektowanego dojazdu. Miejsca postojowe zostały zlokalizowane wzdłuż południowo zachodniej granicy działki nr 3 - prostopadle w stosunku do działki skarżących, a odległość skrajnego miejsca postojowego wynosi około 16 m od budynku skarżących.
Na podstawie przeprowadzonych w sprawie ustaleń zasadnie organ stwierdził, że działka skarżących nie znajduje się w obszarze oddziaływania wymienionej inwestycji, gdyż inwestycja ta nie powoduje jakichkolwiek ograniczeń - które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa - w zakresie możliwości zagospodarowania tej działki.
W powyższym zakresie podkreślenia wymagało, że według § 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019r., poz. 1065), w przypadku parkingu od 11 do 60 stanowisk postojowych, odległość stanowisk postojowych dla samochodów osobowych nie może być mniejsza niż: 10 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym i 6 m od granicy działki.
Ponadto – jak prawidłowo wskazał organ - działka należąca do skarżących nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepisy zawarte w § 13 ww. rozporządzenia (dotyczące przesłaniana), § 57 i § 60 ww. rozporządzenia (dotyczące nasłonecznienia pomieszczeń). Z dokumentacji projektowej inwestycji wynika również, że jej realizacja nie pozbawi nieruchomości skarżących dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do mediów i nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej usytuowanych na niej obiektów (istniejących, jak i potencjalnych).
Zasadnie zatem organy obydwu instancji stwierdziły, że skarżący nie byli stronami postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę parkingu na 41 miejsc postojowych dla samochodów osobowych wraz z instalacją odwodnienia i oświetlenia na wymienionych w decyzji działkach, ponieważ obszar oddziaływania projektowanego parkingu nie obejmuje ich działki.
Natomiast w kwestii podniesionych w skardze twierdzeń dotyczących uciążliwości robót budowlanych związanych z hałasem, zanieczyszczeniem powietrza oraz wibracjami, wskazać należało, że – jak wyjaśnił w decyzji organ I instancji - podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...] r. stwierdzono, że budowa została zakończona w dniu [...] r.
W wyniku kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić zatem należało, że decyzja ta, podobnie jak i decyzja organu I instancji, zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami, i w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania wznowieniowego.
W powyższych okolicznościach, brak więc było podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, które zostały wydane na skutek wyczerpującego wyjaśnienia sprawy, na podstawie właściwej oceny zgromadzonych dowodów oraz prawidłowych rozważań faktycznych i prawnych, zawartych w ich uzasadnieniu, jak tego wymaga art. 107 § 3 k.p.a.
W związku z tym, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., skargę należało oddalić.