Uzasadnienie
Zgodnie z art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej Ppsa, do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Z kolei, jak wynika z treści art. 13 § 3 Ppsa, Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, w drodze rozporządzenia, może przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości.
Stosownie do treści § 1 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. Nr 89, poz. 506 ze zm.), rozpoznawanie spraw dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę.
Z kolei art. 59 § 1 Ppsa stanowi, że jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej, wydana na podstawie art. 92a ustawy o transporcie drogowym. Skarżący mający siedzibę w miejscowości P. (woj. świętokrzyskie), mimo prawidłowego pouczenia, zawartego w zaskarżonej decyzji, wniósł jednak skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Tymczasem, zgodnie z powołanym rozporządzeniem, właściwym miejscowo do rozpoznania sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach.
Z powyższych względów, na podstawie art. 59 § 1 w zw. z art. 13 § 2 i 3 Ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji.