Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy H. i E. K. zwrócili się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Uzasadniając swój wniosek wskazali, że wspólnie prowadzą gospodarstwo domowe, zamieszkując w budynku o pow. 41 m2, a w skład ich majątku wchodzi również nieruchomość rolna o pow. 662 m2. Skarżący nie posiadają żadnych oszczędności, papierów wartościowych jak również przedmiotów o wartości 3.000 euro. Wskazali natomiast, że są właścicielami samochodu z [...] r. Wnioskodawcy zaznaczyli, że są osobami cierpiącymi na liczne schorzenia (H.K. wymaga stałej opieki drugiej osoby), których leczenie i rehabilitacja pochłania znaczące kwoty. Oprócz tego udzielają córce wsparcia w spłacie zaciągniętego przez nią kredytu, przeznaczając na ten cel co miesiąc kwotę 1.000 zł. Na wezwanie referendarza sądowego H. i E.K. nadesłali szereg dokumentów obrazujących ich sytuację materialną, w tym wysokość uzyskiwanego dochodu (ustaloną na łączną kwotę 3314 zł netto miesięcznie), a także poziom i strukturę miesięcznych wydatków.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).
Uwzględniając przywołane wyżej przepisy i biorąc pod uwagę informacje uzyskane od skarżących uznano, że ich wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
W oparciu o informacje zawarte w druku formularza jak i te, wynikające z dokumentów przedstawionych przez skarżących wynika, że ich łączny, miesięczny dochód stanowi kwota 3314 zł netto. Udokumentowane, powtarzające się wydatki wynoszą zaś około 550 zł i składają się na nie opłaty za wodę (38 zł), za energię elektryczną (przyjęto kwotę 244 zł wynikającą z nadesłanej kopii rachunku), opłaty za telefon (35 zł), wywóz śmieci (28 zł w ujęciu dwumiesięcznym) oraz koszt zakupu lekarstw (w oparciu nadesłane faktury ustalono średnią z ostatnich trzech miesięcy na kwotę 200 zł).
Skarżący nie podali ile razy w ciągu miesiąca korzystają z usług rehabilitanta (70 zł za wizytę) nie mniej jednak, nawet jeśli założyć, że jest to 10 wizyt w miesiącu (czyli ich łączny koszt wynosi 700 zł), to miesięczne wydatki kształtują się na poziomie około 1200 zł. Nawet jeśli doliczy się do tego koszty zakupu paliwa w kwocie 300 zł, to nadal w zestawieniu z dochodem H. i E.K. nie jest to kwota, po odjęciu której do dyspozycji stron pozostawałyby środki w wysokości pozwalającej na zaspokojenie wyłącznie podstawowych potrzeb egzystencjalnych. W istocie bowiem strony dysponują więc środkami w wysokości około 2.100 zł miesięcznie, z których z powodzeniem mogą zarówno pokryć koszty sadowe jaki i usługi fachowego pełnomocnika. Oceny tej nie zmienia okoliczność, że, jak twierdzą, udzielają oni córce wsparcia w spłacie zaciągniętej pożyczki, skoro nie podano żadnych informacji dotyczących stanu majątkowego córki, co skutecznie wyklucza ocenę, czy osoba ta rzeczywiście nie jest wstanie przynajmniej na jakiś czas wziąć na siebie całego ciężaru spłaty tego zobowiązania umożliwiając rodzicom zarówno poniesienie kosztów sądowych jak i skorzystanie z usług radcy prawnego.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia