Uzasadnienie
Na podstawie przepisu art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) oraz § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) ustalono, że wpis od skargi w niniejszej sprawie wynosi 100 zł. W odpowiedzi na wezwanie do jego uiszczenia, skarżący w piśmie procesowym z dnia [...]r. zwrócił się o zwolnienie z tego obowiązku, powołując się na trudną sytuację materialną.
Następnie, na wezwanie Sądu złożył wniosek w przewidzianej przepisami formie, tj. na druku urzędowego formularza. Z jego treści wynika, że poza dwoma nieruchomościami, skarżący nie posiada żadnego majątku, z nikim nie pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym, a także, że na jego utrzymanie łożą osoby trzecie.
Na wezwanie referendarza sądowego, S. C. wyjaśnił, że zamieszkuje w budynku należącym do jego córki i zięcia – K. i J. Ł., a wsparcia finansowego w wysokości 100 euro miesięcznie udziela mu W. M. mieszkająca we W. Wspomnianą kwotę skarżący w całości przeznacza na zaspokojenie swoich potrzeb, w szczególności zaś na wyżywienie i zakup lekarstw.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 P.p.s.a. konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Analiza okoliczności dotyczących sytuacji materialnej osoby ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy jest dokonywana z uwzględnieniem kosztów, do poniesienia których osoba ta będzie zobowiązana. Na obecnym etapie postępowania sprowadzają się one zasadniczo do wpisu od skargi, który w niniejszej sprawie stanowi kwota 100 zł.
Wnioskodawca, poza ogólnikowymi sformułowaniami odnoszącymi się do złego stanu zdrowia oraz uwagami dotyczącymi nieudanych działań w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie uprawdopodobnił w sposób dostateczny podnoszonych okoliczności. Przede wszystkim zaś, pomimo wyraźnego wezwania nie przedłożył zaświadczenia potwierdzającego, że jest osobą bezrobotną, pozbawioną prawa do zasiłku. Podobnie, wnioskodawca poza ustnym oświadczeniem nie uprawdopodobnił w żaden sposób, iż otrzymuje jakiekolwiek środki pieniężne z zagranicy. Nieprzekonujące jest również jego oświadczenie, że mieszkając w budynku należącym do jego córki, prowadzi odrębne od niej gospodarstwo domowe. W tym miejscu wskazać należy, że ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z dnia 5 marca 1964 r. Nr 649, poz. 59 ze zm.) ustanawia generalne zasady wspierania się przez członków rodzin, w tym rodziców i dzieci (art. 87 tej ustawy).
Należy zatem oczekiwać, iż w sytuacji braku możliwości wygospodarowania środków na pokrycie kosztów postępowania sądowego wnioskodawczyni w pierwszej kolejności winna poszukiwać wsparcia u członków swojej rodziny, a dopiero później, gdyby pomoc ta okazała się niewystarczająca – zwrócić się o zwolnienie jej z kosztów sądowych.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.