Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty w kwocie 3 330,00 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w M., oznaczonej nr 1 o powierzchni 0,1074 ha w związku z uchwaleniem planu miejscowego i zbyciem tej nieruchomości. Na powyższe rozstrzygnięcie G. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę.
Przewodniczący Wydziału II zarządzeniem z dnia 13 grudnia 2013 r. wezwał skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi poprzez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia, tj. podania kwoty jaką skarżący kwestionuje, a w szczególności, czy stanowi ją cała opłata z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Dla dokonania powyższej czynności wyznaczony został siedmiodniowy termin liczony od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Skarga, jako pierwsze pismo strony w postępowaniu sądowym powinna spełniać określone wymagania. W myśl art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Pismem takim, zgodnie z art. 230 § 2 p.p.s.a. jest skarga, od której pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne (art. 231 p.p.s.a.). Niewskazanie natomiast wartości przedmiotu zaskarżenia w skardze, w której sporna jest należność pieniężna, stanowi brak formalny skargi uniemożliwiający nadanie jej prawidłowego biegu. W takiej sytuacji nie jest bowiem możliwe ustalenia wpisu od skargi, uiszczenie zaś wpisu stosownie do art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. warunkuje rozpoznanie skargi.
Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
W rozpoznawanej sprawie wpis sądowy od skargi, ze względu na przedmiot sprawy, ma charakter stosunkowy.
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania kierowanego do skarżącego, wobec niezastania adresata, przesyłkę sądową bezskutecznie dwukrotnie awizowano (po raz pierwszy w dniu 27 grudnia 2013 r.), o czym umieszczono zawiadomienie w drzwiach adresata. W myśl art. 73 § 1 i 2 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 -72 p.p.s.a., pismo takie składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej lub urzędzie gminy, umieszczając jednocześnie zawiadomienie - o jego złożeniu wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od pozostawienia zawiadomienia - w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy (art. 73 § 3 p.p.s.a).
Doręczenie wówczas uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu liczonego od dnia pierwszego awiza (art. 73 § 4 p.p.s.a). Mając powyższe na względzie, należało przyjąć, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi zostało skutecznie doręczone skarżącemu z upływem 10 stycznia 2014 r. (tj. po upływie czternastu dni od pierwszego awiza). W świetle powyższego, wyznaczony termin do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia upłynął skarżącemu w dniu 17 stycznia 2014 r. (tj. w piątek). Skarżący mimo skutecznego wezwania z jednoczesnym pouczeniem o terminie i sposobie usunięcia braku formalnego nie dokonał wymaganej czynności.
Uwzględniając przytoczoną argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 215 § 1 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.