Uzasadnienie
Rada Miejska w G. w dniu [...] roku podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta G. dotyczącej terenu zlokalizowanego po północnej stronie projektowanej autostrady [...], stanowiącego dzielnicę O. Projekt zmiany planu został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od [...] do [...] roku. O wyłożeniu projektu do publicznego wglądu Prezydent Miasta G. zawiadomił w drodze ogłoszenia w lokalnej prasie w dniu [...] roku, a ponadto indywidualnie skarżących w dniu [...] roku.
Pismem z dnia [...] roku skarżący, jako właściciele działki oznaczonej nr [...], położonej w G. przy ul. [...], a więc na terenie objętym projektem zmian, złożyli zarzut (błędnie nazwany protestem) do tego projektu. Nie zgodzili się na przeprowadzenie drogi przez ich posesję.
Zarządzeniem z dnia [...] roku Prezydent Miasta G. postanowił nie uwzględnić zarzutu skarżących, co spowodowało, iż zarzut stał się przedmiotem rozpatrzenia przez Radę Miejską w G. podczas sesji w dniu [...] roku, o zwołaniu której skarżący zostali powiadomieni w dniu [...] roku.
Zaskarżoną uchwałą z dnia [...] roku Nr [...] Rada Miejska w G., powołując się na art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2001 roku, Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) oraz na art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999 roku, Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) odrzuciła zarzut skarżących.
W uzasadnieniu uchwały Rada podkreśliła, iż przedmiotem ustaleń zmiany planu było m.in. wskazanie linii rozgraniczających ulice, place oraz drogi publiczne wraz z urządzeniami pomocniczymi. Jedna z nowoprojektowanych ulic przebiega m.in. przez nieruchomość skarżących. Zostało to podyktowane zmianą szerokości pasa terenu zabudowy mieszkaniowej, co z kolei powoduje konieczność wskazania drogi publicznej zapewniającej prawidłowy dojazd dla mieszkańców. Wskazano także, iż po złożeniu zarzutu rozważane były możliwości alternatywnego poprowadzenia spornej ulicy, jednakże wyznaczenie jej w sposób objęty projektem stanowi rozwiązanie optymalne. Przyznano, że mogło dojść do naruszenia interesu prawnego skarżących, jednakże naruszenie to mieści się w granicach tzw. władztwa planistycznego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz w piśmie procesowym z dnia [...] roku skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej uchwały i przekazanie sprawy organowi celem "uwzględnienia zarzutów stron". Zarzucili naruszenie przepisów prawa procesowego przez nieuwzględnienie istotnych treści zawartych w zarzutach, co miało wpłynąć na treść zaskarżonej uchwały. Podnieśli, że planowana droga jest zbędna, a jeżeli już miałaby zostać poprowadzona, to istnieje możliwość takiego jej zaprojektowania, aby zachować w znacznej mierze funkcjonalność parcel pod względem rolniczym i budowlanym. Przedstawili swoją propozycję przebiegu spornej drogi.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Powtórzone zostały argumenty, jakimi kierowano się przy podjęciu zaskarżonej uchwały. Stwierdzono, że odrzucając zarzut skarżących kierowano się zasadą racjonalnego gospodarowania przestrzenią poprzez stopniowe i kompleksowe powiększenie terenów zabudowy i stworzenie optymalnego układu dróg obsługujących te tereny, a także nadrzędnością dobra interesu publicznego. Powołano się również na szeroko rozumiane władztwo planistyczne gminy, a także na zachowanie przy sporządzeniu projektu planu procedur wynikających z ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z odmiennych przyczyn, aniżeli te, które w niej podniesiono.
Zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 24 ust. 1 i 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z treścią art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym ostatnim przepisem do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w stosunku, do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Statuowany w tej normie prawnej wymóg zawiadomienia o terminie wyłożenia planów do publicznego wglądu odnosi się zdaniem Sądu jednoznacznie do treści art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. To zaś oznacza, że dla zastosowania art. 85 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tj. kontynuowania procesu planistycznego według poprzedniej ustawy, wymagane jest zawiadomienie na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu przed 11 lipca 2003 roku (data wejścia w życie nowej ustawy) wszystkich podmiotów o których mowa w art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku.
Zdaniem Sądu brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, że wymóg ten jest spełniony gdy o wyłożeniu projektu planu zawiadomiono tylko niektóre z tych podmiotów. Wymogu tego nie może też zastąpić ogłoszenie o terminie i miejscu wyłożenia projektu planu wraz z prognozą, dokonane zgodnie z art. 18 pkt 6 tej ustawy, a to wobec treści art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku. Prowadzi to do wniosku, że procedura planistyczna w sprawie, w której podjęto zaskarżoną uchwałę nie mogła być kontynuowana po 10 lipca 2003 roku w oparciu o przepisy "starej" ustawy.
Nie ulega bowiem wątpliwości, że przed 11 lipca 2003 roku nie powiadomiono na piśmie wszystkich uprawnionych o terminie wyłożenia projektu planu (zobacz też w tym przedmiocie - Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz pod redakcją Zygmunta Niewiadomskiego. Wydanie C.H. Beck W-wa 2004 r. oraz Tomasz Bąkowski - Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz Zakamycze 2004). Z dołączonych do akt sprawy zwrotnych potwierdzeń odbioru zawiadomienia o terminie wyłożenia projektu do publicznego wglądu wynika, że po 10 lipca 2003 roku o wyłożeniu projektu zostali zawiadomieni m.in. E.M., B.M., B.K. ([...]), D.G. ([...]), A.S. ([...]), A.A. ([...]).
Sąd ustalił ponadto, że w szeregu przypadkach w ogóle nie można było ustalić daty doręczenia (m.in. w przypadku D.R., F.M., J.K.), zaś w innych nie doręczono w ogóle zawiadomienia bez podania przyczyny (np. P.K., R.W., O.S.). W kilkudziesięciu przypadkach figuruje adnotacja, że adresat zmarł względnie wyprowadził się.
Zdaniem Sądu nie może ulegać wątpliwości, że obowiązek zawiadomienia dotyczy wszystkich podmiotów wymienionych w art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku. Oznacza to, że zaskarżona uchwala nie mogła być oparta na treści art. 24 ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Z tego też względu należało stwierdzić jej nieważność zgodnie z treścią art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.s.a.).
W przedmiocie wykonalności zaskarżonej uchwały orzeczono na podstawie art. 152 ustawy p.s.a.
O zwrocie kosztów na rzecz skarżących orzeczono po myśli art. 200 w związku z art. 205 p.s.a. uwzględniając uiszczony przez skarżącego wpis sądowy od skargi, opłatę skarbową od pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).