Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy S. N. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sadowych oraz o ustanowienie radcy prawnego z urzędu. W treści formularza podał, że wraz z żoną zamieszkuje w lokalu o pow. 114,7 m2. Wnioskodawca nie posiada żadnego innego majątku, w tym oszczędności, papierów wartościowych jak również przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3.000 euro. Źródłem utrzymania się skarżącego jest emerytura w wysokości 4.407 zł brutto miesięcznie, natomiast jego małżonka otrzymuje świadczenie rentowe w wysokości 1135 zł brutto miesięcznie. Na wezwanie referendarza sądowego wnioskodawca nadesłał dokumenty obrazujące wysokość dochodów oraz poziom i strukturę stałych wydatków.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Z powyższego wynika więc, że w zakresie całkowitym prawo pomocy mogą otrzymać wyłącznie osoby znajdujące się w wyjątkowo ciężkim położeniu materialnym, pozbawione dochodów lub takie, których dochody pozwalają na zaspokojenie elementarnych potrzeb egzystencjalnych. Tymczasem w świetle okoliczności powołanych przez skarżącego nie można przyjąć, że jego sytuacja materialna jest wyjątkowo trudna.
Wedle nadesłanych przez stronę dokumentów łączny dochód netto w jego rodzinie wynosi 4740 zł. Stałe wydatki kształtują się zaś na poziomie około 1000 zł i zaliczają się do nich: czynsz za lokal mieszkalny, opłaty za usługi telekomunikacyjne, rachunek za energię elektryczną, zakup gazu, ubezpieczenia oraz wykup niezbędnych lekarstw. Z zestawienia wskazanych wyżej kwot wynika więc, że do dyspozycji wnioskodawcy i jego małżonki pozostaje co miesiąc około 3700 zł. Trudno więc w opisywanej sytuacji przyjąć, że skarżący spełnia warunki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Oceny tej nie zmienia zaś fakt, że jest on osobą zaliczoną do znacznego stopnia niepełnosprawności, a jego małżonka cierpi na poważne schorzenia o przewlekłym charakterze. Nie wykazano bowiem, aby stan zdrowia wnioskodawcy rzutował w istotny sposób na stan jego dochodów i uszczuplał je w sposób znaczący. Tylko zaś wtedy, gdyby okazało się, że pozostający do dyspozycji strony dochód jest w przeważającej części przeznaczany na leczenie uzasadnionym byłoby ewentualne uwzględnienie złożonego wniosku.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.