Uzasadnienie
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 grudnia 2013 r. H. S. został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł.
W odpowiedzi, na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych podnosząc, że nigdzie nie pracuje, nie korzysta z pomocy społecznej, a utrzymuje się ze zbierania surowców wtórnych. W skład jego majątku wchodzi udział (1/2) w prawie własności budynku wraz z udziałem w gruncie, na którym posadowiony jest ten budynek.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
W realiach rozpoznawanej sprawy uznano, że wniosek H.S. zasługuje na uwzględnienie, albowiem skarżący nie dysponuje środkami pozwalającymi na pokrycie wydatków związanych z postępowaniem sądowym.
Analiza informacji zawartych w druku formularza oraz lektura akt administracyjnych pozwalają stwierdzić, że wnioskodawca jest osoba bardzo ubogą, żyjącą niezwykle skromnie, której sytuacja materialna odpowiada hipotezie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Nie znaleziono bowiem podstaw do zakwestionowania twierdzeń strony na temat źródła utrzymania, co oznacza, że ze zbierania surowców wtórnych pokrywa on swoje elementarne potrzeby egzystencjalne. W tej sytuacji oczekiwanie, że będzie w stanie uiścić wpis od skargi oznaczałoby dla H.S. konieczność wyboru pomiędzy rezygnacją ze swoich potrzeb życiowych a zadośćuczynieniem wezwaniu sądu.
Z tych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.