Uzasadnienie
Prezydent Miasta D. decyzja z [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 104 Kodeksu postępowanie, administracyjnego i art. 35 ustawy z 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2019 r. poz. 1397) wymeldował J.L. (dalej strona lub skarżący) z pobytu stałego z lokalu przy ul. [...] w D. Decyzja ta została stronie doręczona 28 listopada 2019 r., a wynika to ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zalegającego w aktach administracyjnych.
Odwołanie od tej decyzji strona sporządziła 19 grudnia 2019 r. i w tym samym dniu osobiście złożyła je w siedzibie organu pierwszej instancji. W odwołaniu tym wyraziła swoje niezadowolenie z otrzymanej decyzji.
Wojewoda Śląski postanowieniem z [...]r. nr [...], wydanym na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W motywach tego postanowienia przedstawiono wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie przywołano treść stosownych postanowień przywołanego powyżej Kodeksu, dotyczących złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia środka odwoławczego. W ocenie organu odwołanie nie może być merytorycznie rozpoznane, ponieważ zostało wniesione z uchybieniem terminu, a strona nie wystąpiła o jego przywrócenie, jak również nie wskazała przyczyny jego uchybienia.
Z postanowieniem tym nie zgodziła się strona, która wniosła skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej zarzucono powyższemu postanowieniu naruszenie przepisów prawa, jak również skarżący wystąpił o uchylenie zaskarżonego postanowienia i o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia odwołania. W ocenie skarżącego uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w trakcie wizyty w siedzibie organu pierwszej instancji został poinformowany o tym, że termin do wniesienia odwołania upływa 22 grudnia 2019 r. i był przekonany, że składając odwołanie 19 grudnia 2019 r. czyni to w terminie. W motywach swojego stanowiska wskazał, że błędne pouczenie nie może wywierać negatywnego wpływu na działania strony w prowadzonym postępowaniu administracyjnym i na tę okoliczność przywołał treść orzeczenia sądowego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wystąpił o jej oddalenie i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) wykazała, że zaskarżone postanowienie odpowiada wymogom prawa. Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każde naruszenie przepisów prawa będzie uzasadniało uwzględnienie wniesionej skargi do sądu administracyjnego, a jedynie takie, które będzie miało znaczenie dla kontrolowanego rozstrzygnięcia.
Wniesiona skarga nie mogła zostać uwzględniona, ponieważ organ odwoławczy nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa w stopniu uzasadniającym jej uwzględnienie. Stosownie do postanowień art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, odwołanie wnosi się za pośrednictwem organu pierwszej instancji w terminie czternastu dni od dnia otrzymania decyzji. W rozpoznawanej sprawie skarżący otrzymał decyzję organu pierwszej instancji 28 listopada 2019 r. i wynika to ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji zalegającego w aktach administracyjnych sprawy. Pouczenie o przysługujących środkach prawnych zostało w tej decyzji zamieszczone i jest ono zgodne z obowiązującymi przepisami prawa.
W świetle przedstawionego stanu faktycznego termin do wniesienia odwołania upływał 12 grudnia 2019 r., natomiast skarżący osobiście odwołanie złożył w siedzibie organu pierwszej instancji 19 grudnia 2019 r. W odwołaniu tym nie zawarł wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jak również nie wykazał, aby uchybienie temu terminowi nastąpiło bez jego winy. W tej sytuacji faktycznej organ odwoławczy uprawniony i zobowiązany był do podjęcia jedynego rozstrzygnięcia, a mianowicie do wydania postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.
Każde inne rozstrzygnięcie tego organu obarczone byłoby wadą prawną uzasadniająca jego eliminację z obrotu prawnego.
W skardze to tutejszego Sądu skarżący akcentuje, że w siedzibie organu uzyskał informację, że termin do wniesienia odwołania upływa 22 grudnia 2019 r. Skład orzekający w tej sprawie nie może się wypowiedzieć co do tej okoliczności, ponieważ wykracza ona poza ramy rozpoznawanej sprawy, natomiast może ona stanowić przedmiot analizy w ramach odrębnego postępowania dotyczącego rozpoznania wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Na marginesie można zaznaczyć, że w tym zakresie organ odwoławczy wypowiedział się 11 lutego 2020 r., a tym samym skarżący dysponuje możliwością poddania sądowej kontroli prawidłowość wydania tego postanowienia.
Przedstawione powyżej rozważania pozwalają stwierdzić, że organ odwoławczy nie dopuścił się naruszeń przepisów prawa procesowego, które uzasadniałyby uwzględnienie wniesionej skargi.
Skoro kwestionowane postanowienie nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi, należało stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji.
mr