Uzasadnienie
W skardze z dnia 31 stycznia 2018 r. R. G. zawarł wniosek o "udzielenie pomocy i zwolnienie z opłaty 100 zł".
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 7 marca 2018 r. skarżący został wezwany do wypełnienia urzędowego formularza PPF celem jego wypełnienia i zwrotu do Sądu – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący poinformował, że składał już urzędowy formularz PPF w innej sprawie.
Wobec powyższego skarżący został wezwany – w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 12 kwietnia 2018 r. – do złożenia wniosku na urzędowym formularzu, który został doręczony skarżącemu wraz z pouczeniem o obowiązku jego wypełnienia i zwrotu do Sądu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Poinformowano również skarżącego, że do każdej ze spraw należy złożył odrębny formularz. Wezwanie doręczono w dniu 4 maja 2018 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy. Na ww. dokumencie znajduje się również adnotacja "adresat odmówił czytelnego podpisu". Skarżący nie udzielił odpowiedzi na ww. wezwanie.
Zarządzeniem z dnia 6 czerwca 2018 r. starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach pozostawił bez rozpoznania wniosek R. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Odpis tego orzeczenia został doręczony skarżącemu w dniu 26 czerwca 2018 r.
W dniu 3 lipca 2018 r. skarżący wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia wraz z wypełnionym urzędowym formularzem PPF.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
W pierwszej kolejności wskazać należy, że w myśl art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 P.p.s.a.).
W myśl art. 252 § 2 P.p.s.a., wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Natomiast, zgodnie z art. 257 P.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Wobec okoliczności sprawy Sąd nie miał podstaw aby zmienić zaskarżone zarządzenie referendarza. W aktach sprawy znajduje się dowód doręczenia wezwania Sądu, na które skarżący nie odpowiedział. Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami skoro skarżący pozostał bezczynny w zakresie nadesłania wypełnionego formularza o przyznanie prawa pomocy należało taki wniosek pozostawić bez rozpoznania.
Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 260 P.p.s.a., postanowił orzec jak w sentencji postanowienia.