Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 11 marca 2014 r. ustanowiono dla skarżącego Z. J. radcę prawnego z urzędu.
Pełnomocnik skarżącego, w piśmie procesowym z dnia 19 maja 2014 r. wniósł o przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, na które składają się wynagrodzenie w wysokości 150% stawki zasadniczej, tj. kwoty 360 zł oraz zwrotu kosztów dwukrotnego dojazdu do Sądu w kwocie 294 zł. We wspomnianym piśmie zawarte zostało oświadczenie, że koszty te nie zostały pokryte ani w całości ani w części.
Rozpoznając wniosek zważono co następuje:
Przepis art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) stanowi, że wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zgodnie z treścią § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 490) stawka minimalna za udział radcy prawnego w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji "w innej sprawie" wynosi 240 zł. Ponieważ przedmiotem skargi nie była należność pieniężna ani też orzeczenie Urzędu Patentowego stąd też wspomniana kwota stanowi wynagrodzenie radcy prawnego w niniejszej sprawie.
Zauważyć jednak trzeba, że zgodnie z § 15 cyt. rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4, oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego.
Mając na względzie nakład pracy pełnomocnika strony, a zwłaszcza przygotowanie do rozprawy uznano, że zasadnym jest przychylenie się do złożonego wniosku i przyznanie wynagrodzenia w wysokości 150 % kwoty bazowej, przewidzianej w rozporządzeniu. Ponadto, biorąc pod uwagę odległość kancelarii pełnomocnika od siedziby Sądu, dwukrotną jego obecność w tejże siedzibie (w celu zapoznania się z aktami sprawy oraz na rozprawie) oraz pojemność silnika posiadanego przez pełnomocnika pojazdu uznano, że wnioskowane przez pełnomocnika wydatki związane z przejazdami zostały zawyżone, nie mniej jednak, mając na względzie koszty paliwa (kształtujące się na poziomie 5,8 – 5,2 zł za litr) oraz jego przeciętne zużycie dla tego rodzaju silnika (około 9-10 l/100 km) przyznano zwrot kosztów dojazdu do Sądu w kwocie 200 zł. Łącznie więc pełnomocnik strony otrzyma kwotę 560 zł, powiększoną o należny podatek VAT w wysokości 128,8 zł.
Wziąwszy pod uwagę wskazane wyżej okoliczności pełnomocnikowi skarżącego należało przyznać wynagrodzenie we wskazanej wyżej kwocie, w oparciu o przepis art. 250 P.p.s.a., w związku z art. 258 § 2 pkt. 8 tej ustawy.