Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy E. K. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych, powołując się na trudną sytuację materialną, w tym niski dochód przypadających na członka jego rodziny.
W treści formularza wskazał, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną oraz dorastającą córką (uczennicą gimnazjum) zamieszkując w części (o pow. 61 m2) budynku mieszkalnego, którego jest współwłaścicielem. Skarżący zaznaczył, że nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3.000 euro. Łączny dochód w rodzinie skarżącego wynosi około 2000 zł netto miesięcznie. Na wezwanie referendarza sądowego skarżący nadesłał dokumenty wykazujące wysokość uzyskiwanego dochodu (803 zł netto miesięcznie) oraz wysokość wydatków przeznaczanych na utrzymanie się.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Ocena informacji dotyczących stanu majątkowego E. K. pozwoliła stwierdzić, że nie jest on osobą, której wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że trzyosobowa rodzina skarżącego dysponuje miesięcznym dochodem około 2000 zł (świadczenie przedemerytalne wnioskodawcy oraz wynagrodzenie jego małżonki). Udokumentowane wydatki, obejmujące zakup energii elektrycznej, dostawy gazu, dostawy wody oraz usługi telekomunikacyjne a także telewizję satelitarną kształtują się na poziomie około 400 zł.
Biorąc powyższe pod uwagę uznano, że uiszczenie wpisu od skargi w kwocie 200 zł, będącego zasadniczym wydatkiem na obecnym etapie postępowania sądowego leży w granicach możliwości finansowych strony. Zarówno skarżący jak i jego małżonka dysponują bowiem stałymi źródłami dochodu, a informacje dotyczące ich comiesięcznych wydatków pozwalają stwierdzić, że nie są one na tyle wysokie aby nie można było wygospodarować środków na pokrycie kosztów sądowych. Skarżący nie uprawdopodobnił również, że comiesięczne dochody jego oraz jego małżonki są uszczuplane na wydatki np. związane z leczeniem bądź też obciążone są egzekucją, co ewentualnie dawałoby podstawę do uwzględnienia wniosku.
Z tych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.