Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r., które wpłynęło do Urzędu Miasta K. w dniu [...]r. [...] S.A. w J., dokonała zgłoszenia zamiaru wykonania placu składowego drewna o pow. [...] m2, oświetlenia i baraku biurowego (tymczasowego) na działce nr [...] w K. przy ul. [...]. Do zgłoszenia dołączono m.in. oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wypis z rejestru gruntów i mapę ewidencyjną.
Decyzją z dnia [...]r. nr [...], podjętą z up. Prezydenta Miasta K. na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), orzeczono o wniesieniu sprzeciwu wobec zgłoszonych robót. Zdaniem organu I instancji, budowa placu składowego drewna wraz z oświetleniem i tymczasowym barakiem biurowym na działce nr [...], objęta zgłoszeniem, narusza ustalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta K. w rejonie ulic: [...] – [...] – [...], uchwalonego przez Radę Miasta K. (uchwała nr [...] z dnia [...]r. ogłoszona w Dz. Urzęd. Woj. [...] nr [...] poz. [...]). Zgodnie z zapisem planu, teren oznaczony symbolem 3U, Zu, przeznaczono bowiem na cele usług i zieleni urządzonej, w tym usług sportu. Na terenie tym zaleca się lokalizację obiektu (obiektów) stanowiących dominantę krajobrazową. W ramach usług może być realizowany obiekt lub obiekty handlowe o łącznej powierzchni nie przekraczającej [...] m2 w obrębie wyodrębnionego terenu.
W odwołaniu od decyzji inwestor zarzucił naruszenie art. 7, 75 § 1 i 77 § 1 kpa oraz art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. W ramach inwestycji objętej zgłoszeniem z dnia [...]r. spółka ma bowiem zamiar prowadzić działalność handlową (hurtową i detaliczną). W istocie więc plac nie ma charakteru wyłącznie magazynowego, jak to prawdopodobnie przyjął organ I instancji, lecz jest to obiekt handlowy, którego realizacja nie narusza ustaleń planu miejscowego.
Na terenie planowanej inwestycji prowadzona będzie zatem działalność handlowa (skład drzewny), którego powierzchnia handlowa nie będzie przekraczała [...] m2,
Zaskarżoną decyzją, podjętą z up. Wojewody [...], odwołania nie uwzględniono, podzielając stanowisko organu I instancji o niezgodności zamierzenia budowlanego z ustaleniami planu miejscowego. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że definicję obiektu budowlanego zawiera art. 3 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, zaś plac składowy nie może być uznany za taki obiekt i bez znaczenia jest fakt, że funkcjonalnie jest związany z handlem drewna. Stąd też orzeczono o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.
W skardze do sądu administracyjnego [...] S.A. w J. wniosła o stwierdzenie nieważności względnie uchylenie decyzji organu odwoławczego oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Zdaniem skarżącej Spółki, decyzja zapadła z naruszeniem prawa materialnego i procesowego, wskazanego w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz wskutek błędnej wykładni art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Planowana inwestycja dotyczy bowiem obiektu handlowego, zaś pojęcie to nie może być wiązane z zapisami ustawy – Prawo budowlane, gdy idzie o zgodność z zapisami planu miejscowego, przewidującego istnienie obiektów handlowych, a przy tym organy obydwu instancji bez należytego wyjaśnienia okoliczności faktycznych błędnie przyjęły, że zgłoszenie dotyczy działalności magazynowej.
Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie mogła odnieść skutku, jako że zaskarżona decyzja mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.
W niniejszej sprawie zachodziły bowiem przesłanki do wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszonych robót budowlanych, aczkolwiek na innej podstawie prawnej, niż wskazanej przez organy obydwu instancji.
Co prawda inwestor nie sprecyzował zakresu robót, polegających na wykonaniu "placu składowego drewna", a mianowicie, nie wskazał, czy chodzi jedynie o utwardzenie terenu na cele prowadzenia działalności gospodarczej (składowania i handlu drewnem), to jednak zgłoszenie obejmuje także realizację oświetlenia i baraku biurowego (tymczasowego).
Tymczasem z mocy art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 – 31.
Przypadki zwolnienia budowy bądź wykonywania innych robót budowlanych od wymogu uzyskania pozwolenia na budowę wymienia taksatywnie art. 29 Prawa budowlanego.
Zgłoszone roboty budowlane nie mieszczą się zaś w żadnym z tych przypadków ustawowo wymienionych. I tak, pozwolenia na budowę nie wymaga m.in. budowa obiektów gospodarczych (o określonych parametrach) i tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego zgłoszenia (z wyjątkiem obiektów, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko), obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych i tymczasowych obiektów budowlanych stanowiących wyłącznie eksponaty wystawowe, nie pełniących jakichkolwiek funkcji użytkowych, usytuowanych na terenach przeznaczonych na ten cel (art. 29 ust. 1 pkt 1, 2, 12, 13, 24 i 25 ustawy). Gdy zaś idzie o roboty budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga m.in. utwardzenie powierzchni gruntu na działkach budowlanych (art. 29 ust. 2 pkt 5 ustawy).
Wykonanie placu składowego drewna z oświetleniem i barakiem biurowym (tymczasowym), nie zostało zatem zwolnione przez ustawodawcę od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Chodzi bowiem o budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego.
W szczególności, tymczasowy obiekt budowlany, o którym mowa w art. 3 pkt 5 ustawy, został zwolniony od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, gdy jest przeznaczony do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych i położony na terenie budowy, bądź ma być użytkowany na inne cele, lecz nie dłużej niż 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy, a wreszcie, gdy obiekt ten ma charakter wyłącznie eksponatu wystawowego.
Zatem barak przeznaczony na cele biurowe nie ma charakteru tymczasowego obiektu budowlanego, zwolnionego od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Nadto ustawodawca zwolnił od takiego wymogu wykonanie przyłączy m.in. elektroenergetycznych, co jednak nie dotyczy budowy np. latarni, które nie stanowią też obiektu małej architektury w rozumieniu art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego. Wreszcie, nie wymaga pozwolenia na budowę utwardzenie powierzchni gruntu, lecz jedynie na działkach budowlanych. W niniejszej sprawie przedmiotem zgłoszenia jest zaś budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową. W tej sytuacji zgłoszone roboty budowlane jako nie wymienione w art. 29 Prawa budowlanego, podlegały wymogowi uzyskania pozwolenia na budowę. Stwierdzenie takiego przypadku stanowić winno podstawę do wniesienia sprzeciwu z mocy art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego – bez badania zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W tej sytuacji zarzuty skargi co do nienależytego wyjaśnienia okoliczności sprawy (zakresu zgłoszonych robót) oraz wadliwej wykładni planu miejscowego, nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Wniesienie sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, miało bowiem umocowanie w prawie materialnym, zaś wskazanie wadliwej podstawy prawnej i błędne uzasadnienie rozstrzygnięcia, nie stanowi naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania.
Z tych względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).