Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r., nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...]r., nr [...] oraz nakazał I. i M. K. wykonanie określonych robót budowlanych na działce o nr ewid. 1 w Gminie P.. Decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi współwłaścicieli ww. nieruchomości, będącemu radcą prawnym w dniu [...]r.
W dniu [...] r. (data nadania w urzędzie pocztowym) I. K. i M. K. reprezentowani przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższą decyzję wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że skarżący wnieśli skargę w ustawowym terminie, jednakże została ona im zwrócona z adnotacją na kopercie o awizowaniu przesyłki w dniu 11 lutego 2016 r. oraz z adnotacją, iż adresat wyprowadził się. Dalej wyjaśniono, że skarga została skierowana na nieaktualny adres organu przy ul. [...],[...]–[...] K., skarżący nie wiedzieli bowiem o zmianie adresu. W konsekwencji zostali pozbawieni możliwości sądowej kontroli decyzji administracyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Kryterium braku winy, jako przesłanki umożliwiającej przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności (zob. wyrok NSA z dnia 11 lutego 2003 r., II SA 4162/01, Mon. Praw. 2003, nr 8, s. 340). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona, a w przypadku gdy reprezentuje ją pełnomocnik tenże pełnomocnik, nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (zob. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., V SA 793/03, Mon. Praw. 2002, nr 23, s. 1059).
Natomiast dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa (zob. wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2002 r., II SA/Wr 1329/01, niepubl.), czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu spraw (zob. postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2000 r., SA/Sz 1117/99,niepubl.), skutkują odmową przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności. Zaniedbania osób, którymi posłużyła się strona (np. pełnomocników) nie uzasadniają braku jej winy w uchybieniu terminowości (zob. w tym względzie m.in. post. NSA z 8 grudnia 2005 r., sygn. I OZ 1347/05, post. SN z 12 marca 1999 r., sygn. I PKN 76/99 – OSNP 2000/11/431 oraz post. SN z dnia 15 marca 2000 r., sygn. II CKN 554/00 – LEX nr 51986).
Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem Sądu skarżący nie uprawdopodobnili w przekonujący sposób okoliczności wskazujących na brak ich winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. W niniejszej sprawie zaniedbania dopuścił się profesjonalny pełnomocnik skarżących, wysyłając skargę na nieprawidłowy adres organu. Przede wszystkim wskazać należy, że nowy adres organu wskazany został na pieczęci umieszczonej na pierwszej stronie zaskarżonej decyzji, którą pełnomocnik skarżących otrzymał i jej odbiór pokwitował osobiście. Powyższy adres podany została również przy piśmie organu odwoławczego z dnia [...] r., które również zostało doręczone pełnomocnikowi skarżących.
W konsekwencji nie można przyjąć, że skarżący nie ponoszą winy w uchybieniu terminu. Tego rodzaju uchybienie zdaniem Sądu należy uznać za posiadające znamiona winy polegającej na braku szczególnej staranności, jakiej należy wymagać od pełnomocnika. Niezależnie od tego czy błąd popełnił pełnomocnik skarżących czy pracownik jego kancelarii, winę za ten błąd ponosi profesjonalny pełnomocnik, a w konsekwencji również jego mocodawca. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że za błędy i zaniechania pełnomocnika odpowiedzialność ponosi jego mocodawca. Na profesjonalnym pełnomocniku ciąży obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych.
Dodatkowo, pełnomocnik profesjonalny, jakim jest adwokat lub radca prawny, podlega większym wymaganiom w związku z posiadaną przez siebie wiedzą z zakresu prawa oraz znajomością procedury sądowej (por. post. NSA z dnia 11 marca 2009r., sygn. akt I OZ 198/09; post. NSA z dnia 3 marca 2009r., sygn. akt I OZ 155/09; post. NSA z dnia 9 maja 2006r., sygn. akt II OZ 468/06).
Tym samym skoro profesjonalny pełnomocnik skarżących nie zachował staranności jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o interesy mocodawcy, to jego postępowanie świadczy o zachowaniu noszącym znamiona winy, a w konsekwencji o braku przesłanki uzasadniającej przywrócenie terminu do dokonania omawianej czynności procesowej.
Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 86 (1 w związku z art. 87 (1, (2 i (4 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.