Uzasadnienie
W skardze z dnia 20 grudnia 2011 r. zawarty został wniosek o zwolnienie skarżącego od kosztów sądowych. Przy skardze nadesłany został druk formularza PPF, z treści którego wynika, że skarżący otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 1700 zł netto miesięcznie, bieżące koszty utrzymania się kształtują się na poziomie około 500 zł, a świadczenie alimentacyjne na rzecz córki strony wynosi 500 zł. Wnioskodawca zaznaczył, że samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, w skład jego majątku wchodzi budynek mieszkalny o pow. 144 m2 oraz nieruchomość rolna o pow. 2,27 ha, w tym 1,89 ha gruntu leśnego.
Pismem z dnia 7 lutego 2012 r. referendarz sądowy wezwał wnioskodawcę do uprawdopodobnienia okoliczności podniesionych we wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez:
- - udokumentowanie aktualnej wysokości uzyskiwanego przez stronę dochodu, poprzez nadesłanie zaświadczenia wystawionego przez pracodawcę,
- - wskazania miejsca, w którym skarżący zamieszkuje oraz tytułu prawnego (własność, najem) do tej nieruchomości,
- - udokumentowanie wysokości wydatków przeznaczanych na media (energią elektryczna, woda, usługi telekomunikacyjne itp.),
- - udokumentowanie (np. za pomocą kopii orzeczenia sądowego lub wyciągu z rachunku bankowego) wysokości świadczenia alimentacyjnego na rzecz córki.
Na wezwanie nie udzielono odpowiedzi.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 P.p.s.a. konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
W pierwszej kolejności zauważyć trzeba, że możliwość skorzystania z prawa pomocy jest uwarunkowana od tego, czy strona w należyty sposób wykaże, iż nie jest w stanie ponieść wydatków związanych z tym postępowaniem w całości lub w części. Nieprzypadkowo bowiem ustawodawca w art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. posłużył się zwrotem "wykaże". Oznacza to, że to na osobę ubiegającą się o przyznanie prawa pomocy został przerzucony ciężar przedstawienia swojej sytuacji materialnej w taki sposób, aby przekonać o zasadności złożonego wniosku. Instrumentem służącym wyjaśnieniu wątpliwości w tym zakresie jest wezwanie, o którym mowa w art. 255 P.p.s.a. Uzyskanie dodatkowego oświadczenia strony lub dokumentów źródłowych dotyczących jej stanu majątkowego w trybie art. 255 P.p.s.a. służy uzupełnieniu stanu wiedzy sądu o sytuacji strony (por. postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2009 r. sygn. akt II GZ 332/08 – System Informacji Prawniczej Lex nr 551914).
Konsekwencją uchylenia się od tego obowiązku lub udzielenia niekompletnych informacji może być odmowa przyznania prawa pomocy (tak orzekł NSA w postanowieniu z dnia 30 lipca 2009 r. sygn. akt I FZ 180/09 – Lex nr 552208 i w postanowieniu z dnia 28 lipca 2009 r. sygn. akt I OZ 744/09 – Lex nr 552504).
Przenosząc wskazane wyżej spostrzeżenia na grunt niniejszej sprawy wskazać przyjdzie, że istnieje zbyt wiele niejasności dotyczących sytuacji materialnej strony, aby można było z całym przekonaniem uznać, że złożony wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim brak jest jasności co do rzeczywistych dochodów oraz wydatków skarżącego. Wnioskodawca uchylił się bowiem od uprawdopodobnienia okoliczności powołanych we wniosku, co uniemożliwia weryfikacje złożonych przezeń oświadczeń. W żaden sposób nie wykazano realnej wysokości zobowiązań skarżącego, w tym zwłaszcza wysokości świadczenia alimentacyjnego na rzecz córki oraz kosztów utrzymania.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.